روايات بقلم ลิตเติ้ลกิ๊ฟ

"เรื่องมันเป็นมาอย่างไร ใครจะเป็นคนเล่าให้ผมฟัง""ลิลลี่เล่าเองค่ะพ่อเลี้ยง""ครับ เชิญ"ภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ตอนนี้พันแสงกำลังนั่งฟังเรื่องราวของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยมีลิลลี่เป็นคนเล่าให้เขาฟังตั้งแต่ต้น"อยากจะแจ้งความไหม" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามร่างบางที่นั่งก้มหน้ากุมข้อมือแดง ๆ ของตัวเองไว้"ไม่ค่ะ แค่หลักฐานจากกล้องวงจรปิดคงเพียงพอที่จะเอาเรื่องเขาได้แล้ว ฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวอีกค่ะ" หนูอัยย์ส่ายหน้าตอบพร้อมสบตากับอีกคนที่ตอนนี้นั่งขมวดคิ้วแสดงถึงความไม่พอใจในคำตอบของเธอ"แน่ใจนะว่าจะไม่แจ้งความ?" เอ่ยถามย้ำอีกรอบ"แน่ใจค่ะ"พันแสงถอนหายใจออกมาหลังได้ยินคำตอบของหนูอัยย์ เช่นเดียวกับลิลลี่และแอมที่ดูเหมือนจะไม่พอใจเล็กน้อยที่เธอไม่เอาเรื่อง"คุณลิลลี่ เดี๋ยวคุณลงไปตามแม่บ้านให้ไปทำความสะอาดบ้านพักด้วยนะครับ พาพนักงานไปช่วยขนของออกให้หมดแล้วเอาไปไว้ที่โรงพัก บอกแม่บ้านให้ทำความสะอาดทุกจุดแล้วค่อยเปิดให้แขกคนอื่นเข้าพักได้ตามปกติ แล้วใครเป็นคนรับลงทะเบียนครับ"ลิลลี่หันไปมองหน้าหนูอัยย์และแอม แต่ทว่าทั้งสองส่ายหน้าปฏิเสธว่าตนเองไม่ใช่คนรับลงทะเบียนแขกคนนี้ ก่อนที่เธอจะหันกลับมา

หลังจากเม้าท์มอยกันได้ไม่นานนัก เหล่าคณะทัวร์ของนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นก็เดินทางมาถึงรีสอร์ต หนูอัยย์ทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง คอยดูแล จัดการให้คนเอาสัมภาระของแขกไปเก็บและพานักท่องเที่ยวไปเข้าบ้านพักเป็นที่เรียบร้อยพร้อมแนะนำและอธิบายถึงสวัสดิการที่ทางรีสอร์ตจะมอบให้ตลอดทั้งทริป หญิงสาวทำงานได้อย่างเป็นมืออาชีพสร้างความประทับใจให้แก่นักท่องเที่ยวเป็นอย่างมากการทำงานของหนูอัยย์นั้นเป็นไปอย่างราบรื่นในช่วงเช้า ร่างบางนั่งรับสายจากลูกค้าที่โทรเข้ามาสอบถามและจองบ้านพักกันอย่างต่อเนื่อง แม้หน้าที่นี่ส่วนมากจะเป็นของเขมจิราพนักงานสาวต้อนรับในกลุ่มเดียวกันก็ตาม นิ้วเรียวสวยกดแป้นพิมพ์คีย์ข้อมูลลงในคอมพิวเตอร์อย่างชำนาญ ก่อนจะมีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นเมื่อมีลูกค้าคนหนึ่งที่หน้าตาบึ้งตึงเดินตรงปรี่เข้ามาหา จนหนูอัยย์ แอมและลิลลี่ต้องรีบลุกจากเก้าอี้เดินออกมาดู ส่วนเขมจิรานั้นแค่ปรายตามองทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับเรื่องที่เกิดขึ้น"ลูกค้ามีอะไรปัญหาหรือเปล่าคะ?" ลิลลี่ถามด้วยท่าท่างสุภาพ"ในบ้านพักของฉันมันมีหนู!! พวกเธอต้องรับผิดชอบ เป็นถึงรีสอร์ตที่มีชื่อเสียงแต่เรื่องความสะอาดของ

The Sun Resort รีสอร์ตสุดหรูระดับห้าดาวในจังหวัดเชียงรายตั้งอยู่ในพื้นที่ของไร่หิรัญโชคทรัพย์ ถูกออกแบบมาในสไตล์บ้านไทยร่วมสมัย เพื่อให้นักท่องเที่ยวจากต่างประเทศได้สัมผัสกับความเป็นไทยในสมัยก่อนผสมผสานกับยุคสมัยที่มีการเปลี่ยนแปลงมาเรื่อย ๆ เป็นสถานที่ที่พักผ่อนยอดฮิตติดอันดับมานานหลายปีและด้วยสถานที่ตั้งรวมถึงบรรยากาศธรรมชาติของไร่ผลไม้และไร่ชานั้นทำให้ตลอดทั้งปีมีนักท่องเที่ยวต่างแวะเวียนเข้ามาจับจองที่พักกันอย่างหนาแน่น ลูกค้าหลายคนที่ได้เข้ามาพักผ่อนต่างบอกเล่ากันปากต่อปาก บ้างก็รีวิวลงอินเทอร์เน็ตทำให้เดอะซันรีสอร์ตยิ่งมีชื่อเสียงโด่งดังมากขึ้น"น้องอัยย์คะ ช่วงเช้าวันนี้จะมีคณะทัวร์จากประเทศญี่ปุ่นเข้ามาเช็กอินนะคะ พี่ได้แจ้งให้แม่บ้านไปทำความสะอาดบ้านเอาไว้สามหลัง ถ้าทางคณะทัวร์เข้ามาแล้ว พี่รบกวนน้องอัยย์พาไปที่พักหน่อยนะคะ" พนักงานสาวตรงจุดต้อนรับบอกกับหนูอัยย์ที่ตอนนี้อยู่ในชุดยูนิฟอร์มของรีสอร์ต"ได้ค่ะพี่ลี่ เดี๋ยวอัยย์จะพาลูกค้าไปเองค่ะ แล้วตอนพักเที่ยงทางลูกค้าได้ทำการจองห้องอาหารเอาไว้ไหมคะ?" หนูอัยย์ถามต่อ"จองห้องอาหาร 3 เอาไว้แล้วนะคะ แต่ในส่วนนี้แอมจะเป็นคนพาไปแทน

จนกระทั่งหนูอัยย์แนะนำตัวเองจบลง บรรยากาศภายในห้องรับแขกเกิดความเงียบเมื่อไม่มีใครพูดอะไรต่อ เพื่อนๆ ทั้งสี่คนต่างส่งสายตาให้กันเมื่อเห็นว่าพ่อเลี้ยงนั้นมองหน้าหนูอัยย์ไม่ยอมละสายตาไปไหน จนเพื่อนร่างบางของพวกเขานั่งตัวเกร็งหลังตรง สายตาเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก"เอ่อ... พ่อเลี้ยงครับ พ่อเลี้ยงพันแสงครับ!" จินตะโกนเรียกพ่อเลี้ยงเสียงดังจนเจ้าตัวสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะกระแอมออกมาเบาๆ ทำให้ทั้งเพลงพิณ แอมและซีต้องแอบอมยิ้มขำกับท่าทางของหนุ่มวัยสามสิบกว่า"เอ่อ...ประวัติดีนะ ประสบการณ์ฝึกงานก็ดี บุคลิกภาพก็เรียบร้อย พูดจาฉะฉานมีความมั่นใจ เอาเป็นว่าฉันรับพวกเธอทั้งหมดเข้าทำงานที่นี่ก็แล้วกัน" พันแสงบอกพร้อมมองหน้าหญิงสาวร่างบางไปด้วย"ขอบคุณครับ / ค่ะ!"หนูอัยย์ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ สองแขนเรียวโผเข้ากอดเพื่อนๆ ของตัวเอง ก่อนจะหันมามองหน้าร่างสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วก็พบว่าอีกฝ่ายนั้นกำลังมองเธออยู่เหมือนกัน ถ้าเมื่อกี้เธอไม่ได้ตาฝาดล่ะก็ เธอเห็นว่าริมฝีปากของเขากำลังคลี่ยิ้มให้เธออยู่ก่อนที่มันจะหายไปเมื่อเพื่อนๆ ของเธอหันกลับมามอง"พร้อมเริ่มงานเมื่อไหร่กันล่ะ" พันแสงถาม"ให้เริ่มงานวันไหนก

พันแสง พาร์ทผม พันแสง หิรัญโชคทรัพย์ ลูกชายคนเดียวของอดีตพ่อเลี้ยงอาทิตย์ ในตอนนี้ผมอายุก็เข้าเลขสามแล้ว บ้านเกิดของผมอยู่ที่เชียงราย หลังจากเรียนจบผมก็เข้ามาช่วยพ่อดูแลไร่หิรัญโชคทรัพย์จนถึงปัจจุบันช่วงวัยเรียนของผมตั้งแต่มัธยมจนถึงมหาลัย ผมได้ขอพ่อกับแม่เข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ จนกระทั่งผมได้เจอผู้หญิงคนหนึ่งเธอชื่อว่า มุกดา เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารัก พูดจาไพเราะอ่อนหวาน ผมตามจีบเธออยู่นานหลายเดือนจนในที่สุดเธอก็ตกลงคบกับผมเราทั้งสองคบกันมานานหลายปีตั้งแต่ปี 1 จนถึงวัยทำงาน เป็นเวลาเกือบๆ 10 ปีเลย แม้ว่าแฟนสาวของผมจะต้องไปทำงานที่ต่างประเทศเป็นเวลาหลายปีหลังจากเรียนจบ แต่ระยะทางก็ไม่ได้ทำให้เราเลิกรักกัน จนผมแน่ใจกับตัวเองแล้วว่า ชีวิตที่เหลือของผม ผมจะใช้มันกับเธอแล้วเราจะสร้างครอบครัวด้วยกันจนกระทั่งเราทั้งสองคนได้แต่งงานกันในตอนที่ผมอายุ 28 ปี ผมพร้อมทั้งหน้าที่การงาน ทั้งเงิน ทั้งความมั่นคงของชีวิต ผมมั่นใจว่าผมจะทำให้มุกดาเป็นผู้หญิงที่หลายๆ คนต้องอิจฉา จะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจที่เลือกผมเป็นคู่ชีวิต...แต่แล้วความสัมพันธ์ของเราทั้งสองก็เริ่มสั่นคลอนเมื่อเราแต่งงานกันได้ 1 ปีกว่าอ

เช้าวันต่อมาที่บ้านของหนูอัยย์ณ ไร่หิรัญโชคทรัพย์เช้าวันนี้หนูอัยย์ตื่นมาตั้งแต่หกโมง ร่างบางเดินออกมาจากห้องนอนตรงมายังห้องครัว เพราะได้กลิ่นหอมของอาหารลอยคละคลุ้งออกมา เมื่อเดินมาถึงก็พบกับแม่ฟ้าที่กำลังทำอาหารเช้าอยู่"อรุณสวัสดิ์จ้ะแม่ฟ้า ฟอด~" หนูอัยย์สวมกอดแม่ฟ้าจากด้านหลังก่อนจะหอมแก้มนุ่มอย่างออดอ้อนเหมือนตอนเด็ก ๆ"ทำไมตื่นเช้าจังล่ะหนูอัยย์ แล้วเมื่อคืนนอนหลับหรือเปล่าลูก" ฟ้าใสปิดเตาแก๊สก่อนจะหันมามองลูกสาวพลางลูบศีรษะเล็กอย่างอ่อนโยน"นอนหลับสบายดีจ้ะ แม่ฟ้าไม่ต้องเป็นห่วงนะจ๊ะ ว่าแต่กำลังทำอะไรอยู่เหรอจ๊ะ กลิ่นหอมเชียว" หนูอัยย์ทำท่างฟุดฟิดๆ ดมกลิ่นหอมจากหม้อใบใหญ่ที่ตั้งเตาไว้อยู่จนเรียกรอยยิ้มจากผู้เป็นแม่ได้"แกงจืดเต้าหู้หมูสับ ผัดผักแล้วก็ไข่เจียวกุ้งของโปรดหนูอัยย์ไงลูก""โห~ น่ากินทั้งนั้นเลยจ้ะ เดี๋ยวหนูอัยย์ช่วยนะจ๊ะ""เอาสิลูก งั้นหนูอัยย์ทำไข่เจียวดีไหม""ได้เลยจ้ะ รับรองว่าอร่อยแน่นอนจ้ะ"เสียงพูดคุยของสองแม่ลูกดังแว่วออกมาจากห้องครัว ร่างสูงของหนุ่มวัยห้าสิบกว่ากำลังยืนมองด้วยรอยยิ้มกว้าง สายตาอบอุ่นทอดมองหญิงสาวทั้งสองคนที่เป็นดั่งหัวใจของปราบพิภพ และตอนน

"ว่าอย่างไรบ้าง คุณเขาโทรมาทำไม" อัญชันที่เดินเข้ามาด้านในเอ่ยทักขึ้น"เฮียพูม่าชวนไปดินเนอร์น่ะ ตอนสองทุ่ม""สองทุ่ม!? นี่มันจะหนึ่งทุ่มแล้วนะ" อัญชันยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู "รีบกลับไปแต่งตัวเลย ไม่ต้องห่วงร้าน ใกล้ปิดแล้วคนไม่เยอะหรอก""เอางั้นเหรอ?""ใช่สิ! จะให้เขารอนานไม่ได้หรอกนะเฌอ ไปเลย ๆ""นี่! ไม่ต้องรีบก็ได้มั้ง"เฌอลินทักท้วงเมื่ออัญชันเดินเข้ามาถอดผ้ากันเปื้อนของเธอออกอย่างเร่งรีบก่อนจะโยนไว้บนโต๊ะ แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายใบโปรดของเธอมาให้พลางดันหลังเธอเบา ๆ ให้เดินออกไปด้านหลังร้าน"เอ้า! ก็อยากให้เพื่อนมีผัวใหม่อะ ชักช้าไม่ได้หรอกนะ""โอ๊ย! อัญชัน" แก้มสองข้างของเฌอลินขึ้นสีแดงระเรื่อ ไม่รู้ว่าเขินหรือโมโหกันแน่ "เฌอกับเฮียพูม่ายังไม่ใช่ผัวกันสักหน่อยนะ!""เอาน่าไม่นานก็ใช่ หรือเฌอจะไม่เอาเหรอ? ถ้าไม่เอางั้นอัญขอคุณพูม่านะ""เฌอไม่ให้!" เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว"ฮ่า ๆ นั่นไงว่าแล้ว"อัญชันเมื่อพาเฌอลินมาถึงรถ ไม่รอช้ารีบคว้ากุญแจไปไขประตูรถทันที พลางดันให้เพื่อนสาวเข้าไปด้านในฝั่งคนขับ "ค่อยกลับมาบ่นต่อนะ แต่ตอนนี้รีบกลับไปเปลี่ยนชุดเลย แต่งตัวสวย ๆ ด้วยละ ขอให้โช

หลายวันผ่านไปนับจากวันที่เฌอลินเข้าไปเซ็นสัญญาว่าจ้าง ทุก ๆ วันในตอนเช้ามักจะมีช่อดอกไม้มาส่งที่ร้านเป็นประจำ ซึ่งคนที่เอามาให้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นคุณพูม่านั่นเอง จนหลายวันเข้าพนักงานในร้านรวมถึงลูกค้าต่างชินกับภาพของทายาทคนเล็กตระกูลภูวรินทร์เมทีในชุดสูทกับดอกไม้ช่อสวยในมือซึ่งแน่นอนว่ามันมีข่าวลือและรูปภาพบางส่วนหลุดออกไป แต่พูม่าก็ไม่ได้ให้ความสนใจเท่าไหร่นัก ถ้ามันไม่ได้ล้ำเส้นเข้ามามากเกินไปเขาจะปล่อยผ่าน ยกเว้นพวกที่มาคอมเมนต์ด่าทอหรือพวกที่คุกคามเฌอลิน พูม่าจัดการยื่นฟ้องศาลทันทีโดยไม่มีการยอมความใด ๆส่วนภาพของเฌอลินนั้น ในช่วงแรกมันก็มีหลุดออกไปเพราะมีบางคนจำได้ว่าเคยพบทั้งสองออกไปทานข้าวด้วยกันบ่อย ๆ ทำให้พูม่าหัวเสียเป็นอย่างมาก จึงไล่ยื่นฟ้องจนหมด เขาอยากให้ความเป็นส่วนตัวกับเธอ รอจนกว่าเธอจะพร้อมเปิดตัวกับเขา ซึ่งอีกเหตุผลหนึ่งเลยคือ เขาหวง ไม่อยากให้เห็นเธอ อยากจะซ่อนเธอเอาไว้ทางด้านเฌอลิน เธอก็ไม่ได้เครียดอะไรมากมายกับเรื่องที่เกิดขึ้น แม้ว่าพ่อแม่ของเธอจะเห็นข่าวแล้วได้โทรมาถามไถ่ ซึ่งท่านทั้งสองก็ไม่ได้ว่าอะไร ท่านเคารพการตัดสินใจของเธอ อาจมีบ้างที่คนเป็นพ่อดูหงุด

"คะ!?" เฌอลินเผลออุทานออกมา ดวงตากลมสวยเบิกโตขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ พูม่าที่เห็นอย่างนั้นจึงอมยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู ก่อนจะพูด"แต่ว่าถ้าให้พวกคุณทำทั้งหมดมันคงจะหนักเกินไปหน่อย"ไม่หน่อยอะ คนทำมีแค่ 6 คน ทำไม่ได้แน่ถ้าจะเอาขนมทุกตัวที่มีเกือบ ๆ 20 อย่าง แค่หนึ่งวันสลับทำหลาย ๆ ตัวยังไม่ค่อยจะทันเลยนะ"เอาเป็นว่าผมให้พวกคุณเป็นคนตัดสินใจแล้วกันนะครับ" พูม่าวางเอกสารลง "ผมขอสัก 4-5 อย่างก็พอ ส่วนแขกในงานมีประมาณ 500 กว่าคน คุณไม่ต้องกังวลมากไปเพราะทางบริษัทของผมได้ติดต่อขอให้เชฟด้านขนมหวานของโรงแรมมาช่วยพวกคุณด้วย""โอเคค่ะ ขอบคุณคุณพูม่านะคะ ไม่อย่างนั้นฉันคงทำไม่ทันอย่างแน่นอนเลยค่ะ กลัวจะทำให้ชื่อเสียงของบริษัทคุณเสียหายไปด้วย" เฌอลินบอกออกมาด้วยความจริงใจ พลางสบตากับคนตรงหน้าที่ส่งยิ้มมาให้เหมือนเคย ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มจะร้องดังออกมาเมื่อเพิ่งนึกอะไรบางอย่างออก"พวกคุณต้องล่วงหน้าไปก่อนวันงานประมาณอาทิตย์หนึ่ง ซึ่งทางผมได้ติดต่อจองห้องพักไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ไม่ทราบว่าพวกคุณสะดวกกันหรือเปล่าครับ?""สะดวกค่ะ" โชคดีที่เขาแจ้งก่อนล่วงหน้าแบบนี้ เธอจะได้กลับไปเคลียร์สต๊อกของกับประกาศป

สองวันผ่านไป15 มีนาคม 256xร้าน CherAn Cafe' เวลา 10.15 น."เฌอ วันนี้จะเข้าบริษัทฯ ไปหาคุณพูม่าใช่ไหม?""อือ คุณฟ้าครามนัดเอาไว้ตอน 11 โมง เฌอว่าจะออกไปก่อนเวลานิดหน่อยน่าจะดี กลัวรถติดด้วย""โอเค ๆ ไปก่อนเวลาก็ดีนะจะได้ไม่ต้องให้เขารอ ไม่อย่างนั้นคงดูเสียมารยาทแย่เลย""อือ เดี๋ยวจะรีบคุยแล้วรีบกลับนะ ฝากร้านแป๊บหนึ่ง""สบายมากไม่ต้องห่วง เดินทางดี ๆ นะ"เฌอลินพยักหน้าตอบกลับอัญชันที่กำลังโบกมือบ๊ายบายมาให้ ในวันนี้เธอแต่งตัวชุดสุภาพต่างจากวันปกติที่มักจะใส่แค่เสื้อยืดกางเกงขาสั้น เพราะส่วนใหญ่เธอมักจะอยู่ในห้องอบขนมมากกว่า ซึ่งเธอกับอัญชันได้ปรึกษากันแล้วว่าจะตกลงรับงานนี้ มันอาจจะทำให้ร้านขนมของเราเป็นที่รู้จักมากขึ้น ซึ่งแน่นอนมันก็กดดันมากพอสมควรเลย แต่เราจะพยายามกันอย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้คุณพูม่าเสียใจที่เลือกร้าน CherAnหลังจากตัดสินใจแล้วเธอก็ติดต่อกลับไปหาคุณฟ้าครามจากนามบัตรที่เขาให้เอาไว้เมื่อคราวก่อน จึงตกลงนัดวันเข้ามาคุยรายละเอียดกันอีกที๐๐๐๐๐๐บริษัท PM Jewelry เวลา 10.55 น.เฌอลินในชุดเดรสสีขาวเรียบร้อยสะพายกระเป๋าใบเล็กด้านข้าง ผมยาวถูกมัดจัดทรงอย่างสวยงาม ทำให้วันน

เฌอลินได้แต่ยืนนิ่งค้างอยู่ข้างพูม่า ประโยคเมื่อครู่ที่เขาบอกว่าจะควักลูกตาออกมามันทำให้เธอรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที คนตรงหน้านี้มีหลายบุคลิกจนเธอเริ่มตามไม่ทันเพราะส่วนมากเขาเอาแต่แกล้งให้เธอเขินอยู่ตลอด ต่างจากเมื่อกี้ที่เขาดูน่ากลัว"ว่าอย่างไรครับ เฌออยากทานอะไร" เมื่อไม่มีคนมองแล้วพูม่าจึงหันมาถามร่างเล็กที่ยืนนิ่งไม่พูดไม่จา"เอ่อ เอ่อ..."หัวใจของเฌอลินเริ่มเต้นแรงขึ้นเมื่อเงยหน้ามองพูม่า ถึงแม้ว่าน้ำเสียงที่เอ่ยกับเธอนั้นจะนุ่มนวล ทว่าเธอก็ยังรู้สึกกลัวอยู่นิดหน่อยจนแสดงอาการออกมาทำให้พูม่าสังเกตเห็น"ตัวเล็กอย่ากลัวเฮียเลยครับ" พูม่าพูดเสียงหวานเมื่อเห็นความกลัวออกมาจากอีกฝ่าย ฝ่ามือหนาจึงยกขึ้นลูบศีรษะคนตัวเล็กกว่าแผ่วเบาพร้อมส่งรอยยิ้มหวานให้ "อยากทานอะไรครับ เฮียหิวแล้วน้า"" ..อะ อาหารญี่ปุ่นค่ะ" น้ำเสียงหวานตอบแบบไม่เต็มเสียง"โอเคครับ งั้นไปกัน"พูม่าพูดจบก็จับมือของเฌอลินเดินไปยังร้านอาหารญี่ปุ่นทันที ความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ที่กอบกุมมือเธอเอาไว้ มันทำให้เฌอลินคลายความหวาดกลัวลงแล้วยอมเดินตามแรงของอีกฝ่ายไปทางด้านบอดีการ์ดทั้งสองคนที่ตามมานั้นต่างนิ่งอึ้ง อ้าปาก

ร้าน CherAn Café12 มีนาคม 256x เวลา 10.52 น.กลิ่นขนมหอมตลบอบอวลไปทั่วห้องอบขนม วันนี้เฌอลินลงมือทำขนมสูตรใหม่ที่ตัวเองคิดขึ้นมา ลองผิดลองถูกจนได้สูตรที่ลงตัว แล้ววันนี้ก็เป็นวันแรกที่เริ่มวางขาย มือบางยกถาดขนมที่เพิ่มอบเสร็จใหม่ ๆ ออกจากเตาแล้วมาวางไว้เพื่อรอให้ตัวขนมเย็นลงเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มลงมือตกแต่งหน้าขนมต่อทันทีหลายนาทีผ่านไปเฌอลินก็ถือถาดขนมที่ตกแต่งเสร็จเรียบร้อยแล้วออกมาจากห้องอบ ก่อนจะส่งถาดให้น้ำและเต้น้องพนักงานในร้านนำไปเรียงเข้าในตู้ขนม ซึ่งภายในร้านตอนนี้ยังคงมีลูกค้าแวะเวียนเข้ามาอุดหนุนเรื่อย ๆ"อัญ ๆ เดี๋ยวเฌอจะออกไปซื้อของหน่อยนะ หมดหลายอย่างเลย""ให้ไปด้วยไหมหรือจะให้เต้ไป ตอนนี้ร้านไม่ค่อยยุ่งมากเท่าไหร่""ผมไปช่วยยกของได้นะครับ" เต้รีบอาสาช่วยทันที"ไม่ต้อง ๆ พี่ไปคนเดียวได้ เอาไว้ค่อยมาช่วยยกเข้าร้านตอนกลับมาก็ได้" เฌอลินหันไปตอบน้องในร้าน"ก็ได้ครับ" เต้ตกปากรับคำ"ตอนกลางวันอยากกินอะไรกัน""ขอข้าวหน้าเนื้อได้เปล่า" อัญชันทำสายตาอ้อนวอน "ไม่ได้กินนานแล้วอ่า""ได้จ้ะ แล้วคนอื่นล่ะเอาอะไรกันบ้าง" เฌอลินหันถามน้อง ๆ ในร้าน"เอาเหมือนพี่อัญก็ได้ค่ะ" ดาวตอบกลับ