Nobela ni ลิตเติ้ลกิ๊ฟ

หลายเดือนผ่านไปสำหรับคู่รักอย่างไทเกอร์กับเพียงรักนั้น ในแต่ละวันก็ไม่มีอะไรมาก ต่างคนต่างทำงานของตัวเองในช่วงเช้าจนถึงเย็นแล้วหลังจากนั้นก็เป็นเวลาของทั้งสองคนที่ได้อยู่ด้วยกันเพียงรักได้กลับไปหายายพุดตานพร้อมกับไทเกอร์ ยายพุดตานนั้นดีใจเป็นอย่างมากที่หลานสาวคนเดียวมีคนรัก มีคนอยู่เคียงข้างแล้ว ชีวิตนี้จึงหมดห่วงแล้วละส่วนไทเกอร์นั้นได้กลายเป็นหลานเขยคนโปรดของยายพุดตานไปแล้ว เจ้าเสือตัวโตได้กลายร่างเป็นเสือตัวเล็กๆ ที่ชอบอ้อนยายของเธอไม่ต่างจากที่เขาอยู่กับป๊าหรือแม่เลย จนยายพุดตานปลื้มหลานเขยมากเสียจนไม่อยากให้หลานเขยกลับกรุงเทพฯ เลยทีเดียวและดูเหมือนว่าเพียงรักจะตกกระป๋องเสียแล้วทางด้านลุงกำนันและเพื่อนๆ ของเธอก็ได้มาทำความรู้จักกับไทเกอร์เหมือนกัน ส่วนเรื่องเงินที่ลุงกำนันได้ออกให้ในตอนที่ยายพุดตานต้องผ่าตัด เพียงรักทยอยใช้คืนจนจะหมดแล้วแม้ว่าไทเกอร์อยากจะช่วยคนรักมากแค่ไหน แต่เพียงรักก็ตอบปฏิเสธไปเพราะเธอเกรงใจและเงินจำนวนนี้มันมีก่อนที่เธอจะคบกับเขา ไทเกอร์จึงยอมแล้วปล่อยให้เพียงรักเป็นคนคืนเงินเองทางฝั่งริต้าและแก้มใส ในตอนนี้แก้มใสได้ขึ้นมาเป็นนางแบบอันดับหนึ่งของประเทศแล

บทเพลงรักของไทเกอร์นั้นทั้งดุเดือดและเร่าร้อนจนดวงตาคู่สวยหยาดเยิ้มและดูล่องลอยราวกับคนที่กำลังมีความสุขจนล้นปรี่ ริมฝีปากบางอ้าปากเปล่งเสียงครางหวานยามโดนเขากระหน่ำแทงเข้าออกระรัวก้อนกลมกลึงสองลูกกระทบหน้าขาของร่างสูงจนขึ้นริ้วแดงๆ จากแรงกระแทก มือหนาจับล็อกสะโพกสวยเข้าหาตัวพร้อมกับโหมเอวสอบเร่งจังหวะขึ้นตามแรงอารมณ์ ท่อนเอ็นที่โดนร่องสาวดูดกลืนจนเต็มแก้มไม่ต่างจากกลีบปากบางยามอมตัวตนของเขาเมื่อครู่ มันเป็นภาพที่กระตุกเร้าอารมณ์ให้พุ่งสูงขึ้นอีกไทเกอร์กระแทกอัดท่อนเอ็นใหญ่เข้าออกด้วยจังหวะรัวและเร็วจนเพียงรักตัวสั่นคลอนต้องฟุบหน้าลงหมอนพร้อมกับสะโพกสวยที่เด้งสวนตามแรงกระแทก ภายในขมิบตอดรัดถี่ยิบด้วยความเสียวอย่างห้ามไม่อยู่จนได้ยินเสียงครางต่ำออกมาจากร่างสูงที่กำลังโถมกายขยับเอวซอยเข้าออกเน้นๆ"อ๊ะ อ๊ะ เพียงเสียว เฮียขาแรงอีก อื้อ อ๊า!""อื้มม ตอดแรงดีจริงๆเลยนะครับ อ่าา" ไทเกอร์ครางต่ำในลำคอเมื่อโดนร่องสวาทขมิบตอดถี่ ๆ มือหนาฟาดลงบนก้นสวยที่รองรับแรงกระแทกอย่างแรงหนึ่งทีด้วยความมันเขี้ยว"อ๊ะ ถ้าเฮียชอบก็กระแทกเข้ามาแรง ๆ อ๊า!"ไฟราคะที่กำลังแผดเผาเพียงรักทำให้เธอเผลอพูดคำหยาบโลนอ

"อ่า เพียงครับเบาหน่อย มันโดนฟันเฮียเสียว"ไทเกอร์ถึงกับร้องครางออกมาหลังจากที่เขาพาเพียงรักเดินกลับมาที่ห้องพัก ระหว่างทางร่างบางนั้นเงียบกริบไม่พูดกับเขาสักคำ หนำซ้ำยังมีสีหน้าบึ้งตึง แต่เมื่อมาถึงเขากลับถูกฝ่ามือเล็กจับลากมายังห้องนอนแล้วผลักเขาให้นั่งลงที่ปลายเตียงพร้อมกับร่างบางทรุดตัวนั่งคุกเข่าปลดเข็มขัด ปลดตะขอกางเกงแล้วรูดซิปออก ก่อนจะควักเอาน้องชายของเขาออกมาแล้วครอบริมฝีปากลงไปทันที"เพียงหวง เฮียเป็นแฟนของเพียงนะคะ" ใบหน้าสวยผละออกก่อนจะช้อนตาขึ้นมองร่างสูงที่นั่งอยู่ปลายเตียง น้ำเสียงหวานแสดงถึงความไม่พอใจออกมา เพียงรักรู้สึกเหมือนมีไฟกำลังสุมอยู่ในอกเมื่อคิดว่าชายหนุ่มตรงหน้านี้เคยเป็นของคนอื่นมาก่อน ร่างกายของเขาเคยถูกคนอื่นสัมผัสมันมาก่อนเธอด้วย และตอนนี้เธอก็กำลังหึงหวงผู้หญิงทุกคนที่เคยได้ใกล้ชิดกับเขา"เฮียรู้ครับ เฮียเป็นของเพียง เป็นแฟนเพียงแค่คนเดียว" ไทเกอร์ในตอนนี้กำลังรู้สึกว่าใจมันพองโตเหมือนลูกโป่งเมื่อเห็นว่าเพียงรักกำลังหึงหวงเขาอยู่ นิ้วมือคลึงริมฝีปากอิ่มของอีกฝ่ายเบา ๆ นัยน์ตาคมจ้องมองด้วยความต้องการที่ถูกปลุกขึ้นมา "แต่ตอนนี้เพียงปลุกน้องชายเฮียให้มันต

โรงแรม TG Grand สาขาพัทยาผ่านมาแล้วเป็นเวลาห้าวันหลังจากงานวันเกิดของไทเกอร์ ค่ำคืนที่ทั้งคู่ได้มอบความสุขให้แก่กันทำให้เพียงรักเป็นไข้ในวันถัดมา แต่ก็ได้คนดูแล คอยเช็ดตัว ป้อนข้าวป้อนยาให้อย่างสม่ำเสมอประดุจเธอเป็นเจ้าหญิงจนหายกลับมาเป็นปกติตอนนี้ไทเกอร์ได้มาตรวจตราดูความเรียบร้อยของโรงแรมสาขาพัทยาเหมือนทุก ๆ ครั้ง แต่ในครั้งนี้มีแฟนสาวคนสวยตามมาด้วย ซึ่งเขาต้องเคลียร์เอกสารและเซ็นงบประมาณต่าง ๆ จนทำให้ทั้งวันต้องคลุกตัวอยู่แต่ในห้องทำงานใหญ่ จะมีก็แค่ตอนพักเที่ยงเท่านั้นที่เขาได้อยู่กับเพียงรักด้านเพียงรักที่ได้ตามติดมากับไทเกอร์โดยที่เขาออดอ้อนขอให้เธอมาด้วยกัน เพราะเจ้าตัวไม่อยากห่างจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว เธอเองก็อยากอยู่ใกล้ ๆ เขาเหมือนกัน นั่นเป็นสาเหตุที่เธอมาพัทยาอีกครั้งหลังจากงานเปิดตัวเครื่องเพชรเมื่อหลายเดือนก่อนจวบจนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนเย็น ๆ ตลอดทั้งวันเขาและเธอต่างทำหน้าที่ของตัวเอง เธอก็นั่งทำงานที่ห้องของไทเกอร์ มื้อเย็นในวันนี้เขาพาเธอไปทานอาหารที่ริมทะเล บรรยากาศของพระอาทิตย์ที่กำลังเคลื่อนตัวลงอย่างเชื่องช้า แสงสีส้มตกกระทบกับน้ำทะเลทำให้เธอรู้สึกดีมากจนบรรยายอ

เช้าวันถัดมา จุ๊บ!เสียงจุ๊บปากดังขึ้นเบา ๆ ในยามเช้าของวัน ร่างสูงนอนตะแคงข้างมองร่างบางที่กำลังนอนหลับตาพริ้มแลดูเหมือนฝันดี นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปิดปังใบหน้าสวยออกให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะโน้มกายจูบขมับแล้วค่อย ๆ ลุกออกจากเตียงอย่างเงียบเชียบเพื่อไม่ให้รบกวนคนที่กำลังหลับฝันดีอยู่ไม่นานไทเกอร์ก็เดินลงมาข้างล่างหลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาว่าเช้านี้จะทำอาหารอะไรง่าย ๆ ให้เพียงรักสักหน่อยเพราะเมื่อกี้ดูเหมือนร่างบางจะตัวรุม ๆ น่าจะมีไข้ ก่อนที่ดวงตาคมจะเหลือบไปเห็นใครบางคนนั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นของบ้าน ขายาว ๆ จึงรีบสาวเท้าเดินลงบันไดไปหาด้วยความสงสัย"มึงมาทำไมแต่เช้า" ไทเกอร์ทักพูม่าที่นั่งเอนหลังพิงพนักโซฟาด้วยท่าทางสบายก่อนใบหน้าที่คล้ายคลึงกันจะหันกลับมามองด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม"เช้าบ้านมึงเหรอ 10 โมงกว่าแล้ว แหมๆ แสดงว่าเมื่อคืนหนักเลยใช่ไหมล่ะ ได้นอนกี่ทุ่มเหรอจ๊ะ" พูม่าเอ่ยแซว ทำท่าทางเอานิ้วชี้จิ้มเข้าหากันพร้อมจ้องหน้าพี่ชายด้วยสายตาแพรวพราวอย่างล้อเลียน"เสือก! แล้วบ้านมึงไม่มีอยู่หรือไงถึงได้เสนอหน้ามานั่งอยู่ในบ้านคนอื่นแบบนี้" ไทเกอร์ปาหมอนอิงใส่น้องชายเมื่อโ

ไทเกอร์กระแทกแก่นกายใหญ่เข้าออกสุดความยาวแบบเน้นๆ อีกสองสามครั้งก่อนจะเกร็งตัวปลดปล่อยน้ำกามใส่ถุงยางอนามัยแล้วเป็นจังหวะเดียวกับที่เพียงรักกรีดร้องตัวกระตุกเกร็งปล่อยน้ำหวานออกมาอาบแก่นกายใหญ่จนมันวาวเสียงหอบหายใจของทั้งสองดังขึ้นเมื่อถึงฝั่งฝันจนเวลาผ่านไปสักครู่หนึ่ง ไทเกอร์ถึงหยัดตัวลุกขึ้นพร้อมกับถอนแก่นกายออกจากร่องสาว รูดเอาถุงยางออก มัดปากถุงแล้วโยนลงถังขยะข้างเตียง ก่อนจะอุ้มร่างบางที่นอนหอบหายใจ ดวงหน้าแดงก่ำขึ้นจากเตียงเดินไปยังห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดร่างบางถูกวางลงบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าด้วยสภาพเปลือยเปล่า เนื้อตัวขาวผ่องเต็มไปด้วยรอยมือและรอยกุหลาบสีแดงเป็นจ้ำทั่วร่าง โดยมีร่างสูงในสภาพเปลือยเปล่าเช่นกันกำลังบิดผ้าชุบน้ำหมาด ๆ บรรจงเช็ดไปตามตัวของเธออย่างเบามือ"เพียงทำเองได้นะคะ" เพียงรักบอกเสียงแหบแห้ง ใบหน้าหวานยิ่งแดงก่ำเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่เช็ดวนรอบหน้าอกใหญ่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองเธอ"เฮียเป็นคนทำ เฮียก็ต้องดูแลและรับผิดชอบสิครับ" ไทเกอร์ละสายตาจากหน้าอกอวบใหญ่ครู่หนึ่งขึ้นมามองใบหน้าสวยของคนที่นั่งอยู่พลางเกลี่ยเอาเส้นผมที่ปรกหน้าออกทัดหูให้อย่างอ่อนโยน"ขอบคุณค่ะ"

ประเทศญี่ปุ่น เมืองโอซากะทริปฮันนีมูนที่แรกของพูม่าและเฌอลินคือประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเหตุผลที่เลือกมาเที่ยวญี่ปุ่นก็เพราะแค่เฌอลินเอ่ยปากบอกออกไปว่าอยากจะแช่ออนเซ็นแล้วก็ดูต้นซากุระ เพียงแค่นี้พูม่าสามีสุดหล่อก็พาขึ้นเครื่องบินมาทันทีในวันถัดมาด้วยเครื่องบินส่วนตัวเมื่อมาถึงประเทศญี่ปุ่นสองสามีภรรยาก็ไม่รอช้า ทั้งคู่พากันเดินเที่ยวตามสถานที่ต่าง ๆ ตระเวนหาของกินและชอปปิงกันอย่างมีความสุขบ้านพักของทั้งคู่เป็นบ้านสองชั้นสไตล์ญี่ปุ่นร่วมสมัยหลังใหญ่ซึ่งเจ้าของก็คือสามเสือนั่นเอง โดยให้เหตุผลว่าจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปจองโรงแรมและยังสามารถมาพักผ่อนได้ทั้งครอบครัวอีกด้วยในช่วงค่ำของวันหลังจากที่ทั้งคู่ไปเที่ยวข้างนอกกันมาอย่างสนุกสนาน ภายในห้องนอนขนาดใหญ่บนเตียงกว้างมีพูม่าที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงดูข่าวสารต่าง ๆ ในไอแพดเครื่องหรู ร่างสูงใส่แค่เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวเท่านั้นส่วนเฌอลินตอนนี้กำลังอาบน้ำอยู่ด้านในห้องน้ำ ตอนแรกพูม่าเสนอตัวว่าจะถูหลังและนวดเท้าให้ แต่กลับโดนไล่ออกมาเสียก่อนจึงต้องพาร่างสมส่วนของตัวเองไปอาบน้ำที่ห้องน้ำด้านล่างแล้วจึงขึ้นมานอนรอภรรยาคนสวยบนเตียงร่างบอบบางผิวพรรณขาวผ

"ฮ่า ๆ ผมก็ต้องขอบคุณเฌอลินด้วยเหมือนนะครับที่เลี้ยงพูม่าเพื่อนผมมาอย่างดีตลอดสองปี" ฟ้าครามพูดอย่างยิ้มๆ ก่อนจะชนกำปั้นเบา ๆ กับพูม่า "ฝั่งเจ้าบ่าวก็ได้พูดไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นเรามาฟังเจ้าสาวพูดกันบ้างดีกว่าครับ"เฌอลินรับไมค์มาถือไว้ด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อยที่ต้องมาพูดอะไรแบบนี้ให้คนเยอะ ๆ ฟัง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ให้คลายความตื่นเต้นลงก่อนจะหันไปมองเจ้าบ่าวสุดหล่อของตัวเองที่ส่งยิ้มมาให้"ก่อนอื่นเลยเฌอก็ต้องขอบคุณป๊าพยัคฆ์และแม่เมขลามากนะคะที่ต้อนรับเฌอเป็นลูกสาวอีกคน เฌอเองก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ไม่เคยคาดคิดเลยว่าอยู่ ๆ จะได้มายืนอยู่ตรงนี้ข้าง ๆ คุณพูม่า เฌออยากจะขอบคุณตัวเองที่ตัดสินใจตกลงเป็นแฟนกับเฮียพูม่าในวันนั้น ถึงแม้ว่าเราจะเริ่มต้นกันแบบไม่เหมือนคนอื่น แต่สุดท้ายแล้วเราก็ได้มายืนอยู่ข้าง ๆ กันในตอนนี้ เฌอก็อยากจะบอกว่าเฮียพูม่าเองก็เป็นแฟนที่ดีของเฌอเหมือนกันนะคะ เฌอขอบคุณที่เฮียมอบความรักให้เฌออย่างสม่ำเสมอมาตลอด ขอบคุณที่วันนั้นเฮียเลือกเฌอให้เดินร่วมทางด้วยกัน" เฌอลินหันไปยิ้มหวานให้เจ้าบ่าวด้วยความรัก โดยมีฝ่ามือหนายกมาประคองใบหน้าของเธอพร้อมนิ้วเรียวที่เกลี่ย

2 ปีต่อมา 256xโรงแรมในเครือ PM Group สาขากรุงเทพฯงานฉลองมงคลสมรสของทายาทภูวรินทร์เมทีคนสุดท้องอย่าง พูม่า พยัคฆา ถูกจัดขึ้นที่โรงแรมในเครือ PM Group ซึ่งผู้บริหารสูงสุดไม่ใช่ใครนอกเสียจากพี่ชายฝาแฝดคนโตของเจ้าบ่าวนั่นเองบรรยากาศภายในถูกตกแต่งอย่างอลังการสมกับเป็นงานแต่งงานของทายาทคนดังที่ทั้งร่ำรวยและมีอิทธิพลมากมายอันดับหนึ่งของประเทศแขกที่ได้รับเชิญเข้าร่วมงานในครั้งนี้ล้วนเป็นพันธมิตรกับตระกูลภูวรินทร์เมทีทั้งนั้นและเนื่องจากเป็นงานที่รวบรวมผู้คนที่ต่างมีอิทธิพลล้นหลามทำให้ภายในงานไม่มีนักข่าวเลยสักคนและบริเวณรอบนอกต่างเต็มไปด้วยบอดีการ์ดเกือบร้อยคนที่ทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยให้แขกในงานซึ่งเมื่ออาทิตย์ก่อนทั้งพูม่าและเฌอลินได้จัดงานแต่งงานกันที่บ้านพ่อแม่ของเจ้าสาวก็คือที่จังหวัดอยุธยา ในงานครั้งนั้นค่อนข้างเป็นส่วนตัวมีแค่คนสนิทเท่านั้นที่ได้เข้าร่วมด้วยในส่วนของสินสอดที่คุณพยัคฆ์บดินทร์และคุณเมขลามอบให้ฝั่งเจ้าสาวนั้นไม่สามารถประมาณค่าได้ไม่ว่าจะเป็นหุ้นโรงแรมในเครือ PM Group 10%หุ้นบริษัท PM Jewelry 10%หุ้นผับ PK สาขากรุงเทพฯและพัทยา สาขาละ 10%ชุดเครื่องเพชรและอัญมณีมู

แต่ก่อนที่อะไรจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ สัมผัสเย็นที่ปลายนิ้วข้างซ้ายก็เรียกสติของเฌอลินให้กลับมา กำปั้นเล็ก ๆ ทุบลงบนอกอย่างไม่แรงนักเพื่อให้ร่างสูงนั้นผละออกพูม่าถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง เส้นน้ำลายสีใสยืดออกก่อนจะขาดลงจากกัน ปลายนิ้วเกลี่ยคราบน้ำลายตามมุมปากบางออกให้อย่างไม่นึกรังเกียจ กดมือลงบดคลึงปากบวมเจ่อ สายตาทอดมองด้วยความรักใคร่เฌอลินหอบเอาอากาศเข้าปอดก่อนจะยกมือข้างซ้ายของตนขึ้นมาดู ก็พบกับแหวนเพชรวงสวยที่นิ้วนางข้างซ้าย แสงไฟตกกระทบเพชรจนมันสะท้อนแสงระยิบระยับสวยงาม"อะ อะไรคะเนี่ย?!"หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างแรงจนกระทบแผ่นอกดังตึกตักท่ามกลางความเงียบ ใบหน้าหวานเห่อร้อนไปทั่วหน้าจนแก้มขึ้นสีแดง ดวงตาหวานสั่นระริกเงยขึ้นสบสายตาคมที่จ้องมองอยู่"เราหมั้นกันไว้ก่อน เอาไว้ถ้าเราพร้อมเมื่อไหร่ค่อยแต่งงานกันนะครับ""...""เฌอจะยอมเป็นคู่หมั้นของเฮียได้หรือเปล่าคะ"น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างนุ่มนวลพร้อมกับคำลงท้ายที่เปลี่ยนจาก 'ครับ' เป็น 'คะ' ยิ่งส่งผลให้หัวใจของเฌอลินเต้นเร็วและแรงขึ้นพูม่าแนบฝ่ามือบนแก้มนิ่มพลางลูบไล้ไปมา เจ้าของใบหน้าคมส่งสายตาหวานซึ้งให้อย่างไม่ปิดบัง ริมฝีปากปาก

ห้องนอนของพูม่า"เป็นอย่างไรบ้างครับ ยังกลัวอยู่หรือเปล่า""ไม่แล้วค่ะ ป๊ากับแม่ของเฮียท่านน่ารักกับเฌอมาก ๆ เลย"หลังจากมื้อเย็นจบลง เมขลาก็ได้พาลูกสะใภ้ขึ้นไปบนห้อง พูดคุยทำความรู้จักกันมากขึ้นตามประสาสาว ๆ และยังนำอัลบั้มรูปภาพของทั้งสามเสือตอนเด็ก ๆ ออกมาให้เธอดูด้วยส่วนด้านหนุ่ม ๆ นั้นต่างนั่งดื่มกันอยู่ที่สวนหลังบ้านที่ประจำของเจ้าเสือทั้งสี่ จวบจนฟ้ามืดเลยได้แยกย้ายกันมาพักผ่อนภายในห้องนอนของพูม่า บนเตียงขนาดใหญ่สีดำล้วนมีร่างของทั้งสองที่กำลังนอนกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่เฌอลินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วโดยเธอได้เปลี่ยนไปใส่ชุดนอนของเมขลาที่เอามาให้เมื่อสักครู่ ชุดนอนผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มพร้อมกางเกงขาสั้นสีเดียวกัน กำลังนอนซบจนแก้มนุ่มนิ่มบดเบียดอกแกร่งของพูม่า แขนเรียววางพาดเอวสอบเอาไว้หลวม ๆ เช่นเดียวกับท่อนแขนแกร่งโอบรัดเอวบางของเธอ"เอาไว้เดี๋ยวเฌอจะพาเฮียไปหาพ่อแม่เฌอด้วยนะคะ""พ่อแม่เฌอจะยอมรับเฮียได้หรือเปล่าครับ ท่านคงจะรู้ว่าตระกูลภูวรินทร์เมทีไม่ได้ทำธุรกิจที่ขาวสะอาดอย่างเดียว เรียกได้ว่าครอบครัวเฮียค่อนไปทางสีเทาไม่ก็ดำเลยนะ""พ่อแม่เฌอทราบอยู่แล้วค่ะ ท่านต้องยอมรับ

พูม่ายืนกอดอกมองคุณแม่คนสวยและเฌอลินที่ต่างช่วยกันเตรียมอาหาร บรรยากาศรอบตัวดีขึ้นเมื่อเฌอลินเริ่มรู้สึกผ่อนคลายลง ไม่ได้ตึงเครียดหรือเกร็งเท่าก่อนหน้านี้ ก่อนที่เขาจะเดินขึ้นไปด้านบนเพื่อพบผู้เป็นพ่อและพี่ชายฝาแฝดมื้อเย็นในวันนี้ประกอบด้วยอาหารมากมายเต็มโต๊ะไม่ว่าจะเป็นต้มยำกุ้ง ปลาสามรส กุ้งผัดบรอกโคลี กะเพราหมูสับ ปลานึ่งมะนาว ผัดผักบุ้ง ไข่ตุ๋น ปูผัดผงกะหรี่ ซึ่งทั้งหมดต่างเป็นเมนูโปรดของสมาชิกในครอบครัวทั้งนั้นสมาชิกในครอบครัวต่างจับจองประจำที่นั่งของตัวเอง อาจจะต่างออกไปสักนิดเมื่อเมลขาให้เฌอลินมานั่งข้างเธอแทนที่พูม่าที่ขยับออกไปอีกตัวหนึ่ง หัวโต๊ะก็ยังเป็นพยัคฆ์บดินทร์หัวหน้าครอบครัวเหมือนเดิม"น่าทานทั้งนั้นเลยครับ" จากัวร์พูดพลางมองอาหารที่เรียงรายอยู่บนโต๊ะ เจ้าตัวเพิ่งมาถึงไทยได้ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้"มาเฟียฮ่องกงนี่มันหิวโหยมาจากไหน ลูกน้องเลี้ยงมึงไม่ดีเหรอ" ไทเกอร์แซวน้องชายที่กำลังตักอาหารใส่จานตัวเองด้วยความหิวโหย"ที่นู้นมีปัญหาอะไรหรือเปล่า" เสียงทุ้มเข้มของหัวหน้าครอบครัวดังขึ้นเจือด้วยน้ำเสียงห่วงใย"ก็แค่พวกปลายแถวที่มักใหญ่ใฝ่สูงอยากขึ้นมาเป็นผู้นำคนใหม่ครั

อคิราห์ในวัยสิบห้าปีมองตามร่างเล็กที่วิ่งออกไป ทำไมเขาจะมองไม่ออกว่าอัญรินชอบเขามากกว่าพี่ชายและดูเหมือนว่าเจ้าตัวคงยังไม่รู้ เพราะแม้อายุของเราจะห่างกันแค่สามปี ซ้ำยังเติบโตมาด้วยกันอีกต่างหาก อาจจะทำให้อัญรินคิดว่าทุกวันนี้เธอเพียงแค่ติดพี่ชายข้างไร่แบบเขา ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจเลยที่อีกคนมอบความรักให้ เขาดีใจด้วยซ้ำไป แต่เพราะว่าอัญรินยังเด็ก ทั้งเขาและเธอยังต้องเติบโตอีกเยอะ เขาไม่อยากให้อีกคนยึดติดมากเกินหากว่าวันหนึ่งต้องแยกย้ายกันไปจมอยู่กับความคิดของตัวเองสักพักหนึ่ง แล้วค่อยลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำเพราะไม่อยากให้ร่างเล็กต้องยืนรอนาน ใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ อคิราห์ก็จัดการธุระส่วนตัวของตัวเองเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะเปิดประตูห้องนอนออกแล้วก็พบอัญริน เขาจึงได้เอ่ยเสียงอ่อน“เราลงไปข้างล่างกัน”“จ้ะพี่คิน”ร่างเล็กรีบเดินเข้ามาขนาบข้างกับร่างสูงด้วยรอยยิ้มหวานเหมือนเดิม อคิราห์เหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นลูบศีรษะของคนตัวเล็กกว่า แววตาฉายแววบางอย่างออกมาวูบหนึ่งแล้วก็หายไป“ลงมากันแล้วเหรอลูก น้องอัญทานข้าวเช้ามาหรือยังคะ” เพลงพิณทักขึ้นเมื่อเห็นเด็กทั้งสองเดินลงมาด้านล่า

เด็กสาวตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้ม ปากนิดจมูกน้อย ผมยาวจนถึงกลางหลังอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงขายาวกำลังปั่นจักรยานไปตามทางจาก ไร่หิรัญโชคทรัพย์ เพื่อไป ฟาร์มอาคเนย์ ที่อยู่ติดกันพร้อมกับหอบหิ้วผลไม้มากมายไปฝาก ‘พี่ชายข้างไร่’ เหมือนอย่างเคยอัญริน หิรัญโชคทรัพย์ ลูกสาวคนเดียวของพันแสงกับหนูอัยย์ ซ้ำยังเป็นลูกสาวที่พ่อหวงมาก มากชนิดที่ว่าพันแสงแทบจะกันผู้ชายทุกคนที่มาเข้าใกล้ลูกสาวไม่ว่าคนนั้นจะอายุเท่าไหร่ พันแสงก็ไม่สน โดยเฉพาะลูกชายของเพื่อนสนิทอย่างอาคเนย์ พันแสงถึงกลับสั่งห้ามไม่ให้ไอ้เนย์พาลูกมันมาหาเขาที่ไร่เลยละเรื่องราวทั้งหมดมันเริ่มในตอนที่น้องอัญอายุได้แค่สองเดือนกว่า วันนั้นเพลงพิณพาลูกชายอย่างน้องคินหรือ ‘อคิราห์’ มาเยี่ยมที่บ้าน เด็กชายวัยสามขวบจ้องตากลมแป๋วของเด็กตัวเล็กที่นอนดุ๊กดิ๊กอยู่ในเบาะสำหรับเด็กทารก เจ้าตัวลองยื่นนิ้วชี้เข้าไปใกล้หวังจะจิ้มแก้มกลม แต่แล้วก็ถูกจับเอาไว้พร้อมกำแน่น ปากเล็กแย้มยิ้มโชว์เหงือกแดงของตัวเองให้ดู ทันใดนั้นเส้นด้ายสีแดงก็ปรากฎขึ้นจากปลายนิ้วก้อยของเด็กสองเดือนก่อนจะลากมาพันกับปลายนิ้วก้อยของเด็กวัยสามขวบจนเจ้าตัวสงสัยจึงกระตุกชายเสื้อผู้เป็นแม

ร่างสูงจอดรถพลางวาดขายาวลงจากรถคันโปรด ถอดหมวกกันน็อกออกสะบัดผมสีควันบุหรี่เล็กน้อยก่อนจะเสยขึ้นอย่างลวก ๆ เหล่าเพื่อนพ้องต่างวิ่งเข้ามาหาด้วยความดีใจ ต่างจากคู่แข่งอย่างการันต์ที่เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าโกรธเคือง“มึงขี้โกงไอ้พันไมล์!!” ผลักไหล่หนาอย่างฉุนเฉียว จ้องเขม็งอีกฝ่ายตาไม่กะพริบ“เฮ้ย ๆ แพ้แล้วอย่าพาลไอ้รันต์” ขุนพลเพื่อนสนิทในกลุ่มของพันไมล์เข้ามาผลักไหล่การันต์ให้ออกห่างเมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะต่อยเพื่อนของเขา“กูก็บอกแล้วว่าคนอย่างมึง ไม่มีวันชนะกูได้ถ้ามึงไม่พยายามฝึกฝนตัวเองให้มากกว่านี้ แล้วอย่าคิดว่ากูไม่รู้ว่าครั้งนี้มึงใช้วิธีสกปรกอย่างยิงเลเซอร์เข้าตากูตอนเข้าโค้ง” พันไมล์เดินเข้าไปหาการันต์ ดวงตาคมกริบเข้มขึ้นจ้องหน้าอีกฝ่ายพลางยกยิ้มมุมปาก “หวังว่าครั้งหน้ามึงจะเป็นมืออาชีพพอไม่ใช้วิธีแบบคนขี้แพ้ ส่วนแฟนสาวของมึง กูขอรับไปก่อนแล้วกัน”ร่างสูงโปร่งพูดจบก็เดินกระแทกไหล่การันต์ไปคว้าข้อมือหญิงสาวที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ลงมาทันทีแล้วเดินผ่านหน้าการันต์ไปจนอีกฝ่ายได้แต่กำมือแน่น ความโกรธเกรี้ยวปรากฏชัดบนใบหน้า มองตามหลังทั้งสองเขม็งก่อนจะตะโกนร้องออกมาเสียงดัง หมวกกันน็อกในมื

สนามแข่งรถแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เวลาใกล้จะเที่ยงคืน เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มก้องไปทั่วบริเวณ คลาคล่ำไปด้วยหนุ่มสาวมากหน้าหลายตา แต่ละคนมีเทสในการแต่งตัวที่ดีเยี่ยมเป็นจุดดึงดูดสายตาได้ดี โดยเฉพาะร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลา ผมสีควันบุหรี่ นัยน์ตาคมกริบสีน้ำตาล จมูกโด่งเป็นสันคม อีกทั้งยังเจาะหูด้วยตุ้มหูไม้กางเขนที่ติ่งหูข้างซ้ายยิ่งเสริมให้ พันไมล์ ดูดีมากยิ่งขึ้น“ไอ้เวรการันต์มันนัดกูมา แล้วมันหายหัวไปไหนแล้วล่ะ” น้ำเสียงทุ้มเข้มถามขึ้นหลังเดินเข้ามาด้านในห้องหนึ่งของสนามแข่งรถ ร่างสูงหยุดยืนประจันหน้ากับเหล่าวัยรุ่นกลุ่มหนึ่ง“มึงรอก่อนได้ไหมล่ะ ลูกพี่รันต์ของกูกำลังไปเอาของพนันมาอยู่” ชายหนุ่มคนหนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นลูกน้องของการันต์บอกกับพันไมล์ “ว่าแต่มึงเถอะ ไหนเงินพนันห้าแสน”“หึ” แค่นหัวเราะในลำคอหนึ่งทีก่อนจะล้วงเอาเช็คเงินสดจากกางเกงยีนของตัวเอง บนเช็คเขียนตัวเลขไว้ถึงแปดแสนบาททำเอาลูกน้องของการันต์ตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ จนกระทั่งมีคนเข้ามาใหม่อีกสองคน คนหนึ่งเป็นผู้ชาย อีกคนเป็นผู้หญิง“กูนึกว่ามึงจะขี้คลาดไม่กล้ามาแล้วเสียอีก ไอ้พันไมล์”“กูไม่ใช่มึงที่แข่งแพ้ไปหลายรอบ แ

สองขาเล็กเดินไปตามทางในโรงเรียนเรื่อย ๆ จนมาถึงห้องอนุบาลสาม ที่มีป้ายห้อยหน้าห้องว่า ‘ห้องเสือน้อย’ สองขาไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปด้านในทันที ภายในห้องมีเพื่อน ๆ มาถึงก่อนแล้วหลายคน พันปีเดินไปถึงโต๊ะของตัวเองพลางถอดกระเป๋าสะพายสีแดงออกแล้วห้อยไว้กับเก้าอี้ ก่อนจะเดินเอาปิ่นโตข้าวกลางวันไปวางไว้บนโต๊ะหลังห้อง“พี่ปีวันนี้เอาอายัยมากินหยอ” เด็กชายคนหนึ่งเดินเข้าหาพันปี พลางชะโงกมองกระเป๋าสีแดงด้วยความสงสัย“วันนี้แม่อัยทามข้าวคูมเฉือฉามฉีกับคายม้วนล่ะ” เอ่ยบอกด้วยความภูมิใจในอาหารของแม่อัยย์ แล้วหันไปมองกระเป๋าของเพื่อน “แย้วของฉยามล่ะ เอาอายัยมา”“วันนี้แม่ของเลาทามข้าวคูมหมีแยะ น่ากิงมาดเยยนะ” เด็กชายชื่อฉลามบอกให้เพื่อนฟังด้วยความภูมิใจเหมือนกัน“หึ ไม่เห็นจาน่ากิงเยย ของเยาน่ากิงกว่าอีก”แต่แล้วก็มีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังทำให้ทั้งพันปีและฉลามหันไปมอง“ทามมายฉิงพูดแบบนี้ ของเยาแม่ทามให้เยยนะต้องน่ากินอยู่แย้ว” ฉลามตัวน้อยเถียงกลับ“พูดจาม่ายเพาะ แม่อัยบอกว่าม่ายน่าลัก” แม่อัยย์บอกพันปีมาแบบนี้ คนพูดจาไม่เพราะเป็นคนไม่น่ารัก พันปีจะเป็นคนน่ารัก ต้องพูดเพราะ ๆ“พี่ปีว่าเยาหยอ เยาน่า

ผ่านมาแล้วหลายปีนับตั้งแต่หนูอัยย์คลอดลูกชายคนโตอย่าง พันปี จนพันปีอายุได้สองขวบงานแต่งงานของทั้งสองก็ได้จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่โดยมีลูกชายเป็นคนจับมือพาหนูอัยย์มาส่งให้พันแสงเหมือนที่เขาคิดภาพเอาไว้ แน่นอนว่าในงานแต่งครั้งนี้เต็มไปด้วยเหล่าเพื่อนพ้องของทั้งสองคนรวมถึงมุกดาด้วยที่บินตรงกลับไทยเพื่อมางานของพันแสงกับหนูอัยย์โดยเฉพาะ นอกจากงานแต่งงานของทั้งสองแล้วข่าวดีอีกเรื่องก็คือ อาคเนย์กับเพลงพิณกำลังจะได้เป็นคุณพ่อคุณแม่มือใหม่เมื่อเพลงพิณตั้งท้องได้สองเดือนกว่า เรียกได้ว่าวันนั้นเต็มไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะตลอดทั้งงานแล้วหนึ่งปีหลังจากงานแต่งหนูอัยย์ก็ได้ตั้งท้องลูกคนที่สองอย่างพันไมล์ ทำเอาพันแสงดีใจร้องลั่นบ้านหลังทราบเรื่องและแน่นอนว่าทั้งสองมีประสบการณ์มาแล้วทำให้ท้องนี้เป็นเรื่องสบายๆ แต่จะมีแค่หนูอัยย์ที่แพ้ท้องแปลกไปหน่อยเพราะหนูอัยย์มักจะชอบแอบไปดมน้ำมันเครื่อง ใช่ ไม่ผิด ตอนหนูอัยย์ตั้งท้องพันไมล์เธอชอบดมกลิ่นน้ำมันเครื่องอีกทั้งยังชอบดูพวกรายการแข่งรถอีกด้วย ต่างจากตอนท้องพันปีที่เธอจะชอบกินผลไม้จากไร่ ดูท่าแล้วลูกชายทั้งสองจะเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเองไว้แล้วตั้งแต่ยั