เมียพ่อเลี้ยงพันแสง

ปี 255x 

ไร่หิรัญโชคทรัพย์

ไร่ผลไม้ขนาดใหญ่ที่สุดในจังหวัดเชียงราย เป็นไร่ที่ทำการส่งออกผลไม้ปีละหลายร้อยตันซึ่งสร้างรายได้ให้อย่างมหาศาลและยังสามารถสร้างรายได้ให้จังหวัดจากการเปิดพื้นที่ให้นักท่องเที่ยวทั้งในและต่างประเทศเข้ามาเยี่ยมชม มีทั้งไร่ส้ม ไร่สตรอว์เบอร์รี ไร่องุ่น ฯลฯ รวมถึงไร่ชาที่กินพื้นที่ทั้งหมดกว่าพันไร่ ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นของ 'พ่อเลี้ยงพันแสง' ที่ผู้คนในพื้นที่ต่างเรียกขานกัน

นอกจากจะมีไร่ผลไม้มากมายหลากหลายชนิดและไร่ชาแล้ว ไร่หิรัญโชคทรัพย์ยังขึ้นชื่อเรื่องไวน์องุ่นอันเป็นเอกลักษณ์โดยเฉพาะตัว ด้วยพันธุ์องุ่นสายพันธุ์ดีจากต่างประเทศที่ทำการเพาะปลูกและถูกคัดสรรโดย 'พ่อเลี้ยงพันแสง' ที่ลงมือทำเองเกือบทุกขั้นตอน จึงทำให้ไวน์องุ่นของไร่หิรัญโชคทรัพย์ไม่สามารถหาที่ไหนเปรียบเทียบได้และด้วยเอกลักษณ์เฉพาะนี้ทำให้เป็นไวน์ที่มีราคาสูงมากเช่นกัน

และแน่นอนว่าไร่หิรัญโชคทรัพย์มีโรงบ่มไวน์ขนาดใหญ่กินพื้นที่ร้อยกว่าไร่เป็นของตัวเองที่ได้รับการตรวจสอบแล้วว่าปลอดภัยและถูกต้องตามกฎหมาย เพื่อทำการผลิตและส่งออกไวน์ไปยังต่างประเทศสร้างรายได้ต่อปีเป็นกอบเป็นกำ

'พ่อเลี้ยงพันแสง' เจ้าของไร่คนปัจจุบันผู้สืบทอดกิจการต่อจากบิดาของตนตั้งแต่เรียนจบ ผู้คนในพื้นที่ต่างเรียกเขาว่าพ่อเลี้ยง แม้ว่าเขาจะอายุยังน้อย แต่ด้วยความสามารถที่พ่อเลี้ยงพันแสงพัฒนาไร่หิรัญโชคทรัพย์มาตลอด 6 ปีจนส่งผลให้เป็นไร่ผลไม้ที่มีชื่อเสียงโด่งดังและสร้างรายได้ให้อย่างมหาศาล เพราะเหตุนี้ทำให้คนงานต่างให้ความเคารพนับถือและตั้งใจทำงานกันอย่างขยันขันแข็งเพื่อตอบแทนบุญคุณที่ทำให้ครอบครัวของตนมีกินมีใช้ตลอดมา

๐๐๐๐๐๐

ช่วงเที่ยงของวัน

บริเวณไร่ส้มของไร่หิรัญโชคทรัพย์

"พี่พันแสงจ๊ะ หนูอัยย์เอาอาหารเที่ยงมาให้แล้วจ้ะ"

เสียงเล็กดังเจื้อยแจ้วมาแต่ไกลก่อนจะตามมาด้วยร่างของเด็กสาวผมเปียที่กำลังวิ่งตรงเข้ามาหา ผมเปียทั้งสองข้างพลิ้วไหวสะบัดไปมาตามแรงลม รวมถึงชุดกระโปรงตัวยาวสีชมพูที่ลู่ลงแนบต้นขาจากสายลมที่ปะทะเข้ากับตัวยามเรียวขาเล็กทั้งสองนั้นออกแรงวิ่ง มือข้างหนึ่งจับหมวกสานใบโปรดเอาไว้ไม่ให้ปลิวลอยไปตามลม ส่วนมือเล็กอีกข้างก็หิ้วปิ่นโตใบใหญ่เอาไว้

เจ้าของใบหน้าคมชื้นเหงื่อหันมามองตามเสียงเรียกพร้อมกับเอ่ยห้าม

"หนูอัยย์ อย่าวิ่งค่ะ เดี๋ยวล้มอะ... เฮ้ย!"

ทว่ายังไม่ทันจบประโยคดี ก็ต้องเบิกตากว้างร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ เมื่อร่างเล็กของเด็กสาวล้มลงกับพื้นดินอย่างแรงท่ามกลางสายตาของเหล่าคนงาน

โครม!

"โอ๊ย!.."

ปิ่นโตใส่กับข้าวใบใหญ่ที่เด็กสาวได้หอบหิ้วมาจากโรงครัวลอยเคว้งกลางอากาศเพียงครู่เดียวก่อนจะตกลงกระแทกพื้นแตกกระจายเสียงดัง ทำให้เศษอาหารหกออกมาเปื้อนดินจนหมด หลังเจ้าตัวนั้นสะดุดพื้นดินขรุขระล้มคะมำหน้าคว่ำพร้อมกับร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บ

"หนูอัยย์ เจ็บตรงไหนไหมคะ?"

น้ำเสียงทุ้มถามอย่างเป็นห่วงหลังจากรีบวิ่งเข้ามาหาร่างเล็กที่กำลังพยายามยันตัวลุกขึ้นด้วยความทุลักทุเล มือใหญ่จึงจับเข้าที่ต้นแขนเล็กของเด็กสาวเพื่อช่วยพยุงให้ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ก่อนที่เขาจะย่อตัวลงพลางช่วยปัดเศษดินที่ติดตามตัวออกให้อย่างอ่อนโยน

"งือ หนูอัยย์เจ็บหัวเข่ากับข้อเท้าจ้ะ"

ใบหน้าเล็กก้มลงมองหัวเข่าตัวเองที่กำลังมีเลือดไหลซึมออกมา ก่อนจะเงยหน้าส่งสายตาออดอ้อนให้คนตรงหน้า พลางหันไปมองเศษซากปิ่นโตที่แตกกระจายอยู่ข้างตัว ทันใดนั้นดวงตาคู่สวยก็เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากบางเริ่มเบะปากคล้ายจะร้องไห้

"กะ... กับข้าวของพี่พันแสงหกหมดเลยจ้ะ ทำอย่างไรดี หนูอัยย์ไม่ได้ตั้งใจนะจ๊ะ"

"ค่ะๆ พี่เข้าใจ หนูอัยย์ไม่ต้องร้องไห้นะ เดี๋ยวกลับไปกินที่บ้านก็ได้เนอะ"

"กะ... ก็ได้จ้ะ"

เด็กสาวก้มหน้างุดปล่อยให้น้ำตาสีใสไหลลงพื้นทีละหยด ทั้งเจ็บตัวและยังทำให้ปิ่นโตของพี่พันแสงแตกกระจายอีก มือเรียวกุมประสานกันเอาไว้อย่างคนสำนึกผิดจนไม่กล้ามองหน้าพี่ชายคนสนิท

"ไหน หนูอัยย์เงยหน้ามองพี่พันแสงหน่อยสิคะ" น้ำเสียงทุ้มเจืออบอุ่นเอ่ยบอก

ก่อนที่ปลายนิ้วยาวจะเชยคางเล็กของเด็กสาวที่ก้มหน้าร้องไห้ให้เงยขึ้นสบตากับตน พลางใช้นิ้วหัวแม่มือบรรจงเกลี่ยน้ำตาสีใสตามแก้มขาวกลมออกให้อย่างช้าๆ สายตาคมมองเด็กสาวด้วยความอบอุ่นระคนเอ็นดู

ตึกตัก ตึกตัก