Novels by RamRam

NATASHATatlong araw na simula noong ikinasal kami. Tatlong araw na rin simula noong narinig ko ang plano niyang hiwalayan ako balang araw.Pero imbes na masanay ako, lalo lang lumala ang pakiramdam ko.Nasa kwarto lang ako halos buong oras. Hindi ako makabangon. Sobrang sakit ng ulo ko, parang pinupukpok ng martilyo. Nanginginig ang buong katawan ko at parang apoy ang init ng balat ko. Mataas na mataas ang lagnat ko.Dahil siguro sa sobrang pagod noong wedding, tapos nadagdag pa ang stress at iyak. Bumigay na rin ang katawan ko.“Ma’am Natasha… gusto niyo po ba ipatawag namin si Sir Ibrahim?” tanong ng kasambahay namin na si Ate Mila habang pinapapalit ko ang basang tuwalya sa noo ko.Umiling ako nang dahan-dahan. Hirap na hirap akong magsalita. “H-huwag na… baka busy siya.”Alam ko naman na kahit tawagin pa siya, hindi naman siya lalapit.Sa loob ng tatlong araw na ‘to, ni minsan hindi siya dumaan sa kwarto namin. Ni hindi man lang siya nagtanong kung kumusta ako. Nung una, akala ko

NATASHA“The worst pain isn’t when you are rejected. It’s when you realize that everything you did to save him… was just a gift you handed over to someone else.”Tapos na ang program. Umuwi na rin ang karamihan sa mga bisita. Naiwan na lang kami sa private lounge ng hotel para sa huling salu-salo bago kami dumiretso sa aming new house o kaya ay mag-stay muna dito para sa honeymoon.Pero sa totoo lang, wala na akong ganang humoneymoon. Wala na akong ganang kahit ano.Nakaupo ako sa isang sulok, hawak ang baso ng tubig habang pinagmamasdan si Ibrahim. Nakaupo siya sa sofa, nakapamewang at mukhang pagod na pagod. Halatang gusto na niyang matapos ang lahat ng ‘to. Halatang gusto na niyang makawala.Pumunta ako sa CR para ayusin ang sarili ko. Pinunasan ko ang makeup ko na medyo kumalat na dahil sa pag-iyak kanina. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Namumugto ang mga mata ko.Kaya mo ‘to, Natasha. sabi ko sa sarili ko. Asawa ka na niya. Kahit ayaw niya, nasa iyo na ang pangalan niya. K

NATASHALove is not always about choosing who makes you happy. Sometimes, it’s about choosing who you are destined to be with… even if that person hates the very ground you walk on.Nakatayo ako ngayon sa harap ng altar. Ang bawat hakbang ko kanina papunta dito ay parang dinadala ako hindi patungo sa happily ever after, kundi parang dinadala ako sa sarili kong libingan.Ramdam ko ang lamig ng hangin sa loob ng simbahan. Magarbo ang lahat. Mula sa mga bulaklak na pampalamuti, sa mahabang belo na nakatali sa buhok ko, hanggang sa mga mata ng mga bisitang nakatingin sa amin. Lahat sila nakangiti, parang nanonood ng pinakamagandang fairytale. Pero wala silang alam. Wala silang ideya na sa likod ng ngiting ipinipilit ko, ay isang pusong unti-unti nang nawawasak.Tumingin ako sa katabi ko.Si Ibrahim.Ang lalaking matagal ko nang minahal nang palihim. Ang lalaking pangarap ko makasama simula pa noong mga bata pa kami. At ngayon, nandito siya. Suot ang kanyang eleganteng suit, gwapo na gwapo

THIRD PERSON POVLucien hadn’t said a single word since they left the gala. His jaw was clenched tight, his knuckles white as he gripped the edge of his seat, and those dark eyes of his usually intense and captivating now looked completely different. Parang nagbago ang buong anyo nito. Hindi na siya ang makapangyarihang negosyante o ang mapang-akit na lalaking hinalikan siya kanina. Sa sandaling ito, parang isang mabangis na hayop na nakakulong sa loob ng sasakyan, naghihintay lang ng tamang oras para sumalakay.Althea bit her lip nervously, remembering exactly what caused this shift in his mood. It happened just before they left the event. Habang nakatayo sila malapit sa pinto, Rafael approached them again to say goodbye. The older man smiled warmly at her, asked if she was okay, and then without any bad intention at all he gently brushed a stray lock of hair away from her face.It was just a small, friendly gesture, something that an older brother or a close friend would do. But t

THIRD POINT OF VIEWKanina pa siya kinakabahan. Simula nang umalis siya sa opisina ni Lucien kaninang hapon, hindi nawala ang kaba sa dibdib niya. Alam niyang mula sa paglagda niya sa kontrata, wala na siyang ibang magagawa kundi sumunod sa lahat ng utos nito. And seeing him now, standing in the middle of the crowd looking like a king who owns everything and everyone around him, she felt her heart race even faster. Lucien was wearing a tailored black suit that fit his broad frame perfectly, his dark hair neatly combed, and that usual confident smirk on his lips. He was talking to a group of businessmen, his voice low and commanding, and everyone listened to him like he was the only person that mattered."Ang ganda mo talaga, Althea."Althea turned around and saw Rafael walking towards her, holding two glasses of champagne. He handed one to her with a warm smile, his brown eyes soft and gentle unlike Lucien’s sharp and intense gaze."Salamat po, Kuya Rafael," sagot niya softly, takin

THIRD PERSON POVThe hum of air conditioning filled the spacious lobby of Cortez Holdings headquarters in Quezon City, but parang hindi ito sapat para palamigin ang init na gumagapang sa buong katawan ni Althea Virelle Montez.She stood near the glass doors, hands tightly gripping the strap of her bag, her heart beating fast like it wanted to burst out of her chest. Every step she took towards the private elevator felt heavier, parang may nakatapak sa bawat paa niya. She never imagined na darating siya sa puntong ito na kailangan niyang humarap sa taong kilala ng lahat bilang isa sa pinakamakapangyarihan, pinakamayaman, at pinakamapanindig balahibong tao sa buong bansa. Lucien Dravik Cortez. Her godfather. And the man she was about to ask for help, kahit alam niyang hindi ito libre.Pagpasok niya sa elevator, she pressed the top floor button. The doors slid shut, cutting off the view of the busy streets below. Cars rushed by like tiny toys, people walked fast, unaware na sa taas ng