CHAPTER 3: THE SHADOW OF PAIN

NATASHA

Tatlong araw na simula noong ikinasal kami. Tatlong araw na rin simula noong narinig ko ang plano niyang hiwalayan ako balang araw.

Pero imbes na masanay ako, lalo lang lumala ang pakiramdam ko.

Nasa kwarto lang ako halos buong oras. Hindi ako makabangon. Sobrang sakit ng ulo ko, parang pinupukpok ng martilyo. Nanginginig ang buong katawan ko at parang apoy ang init ng balat ko. Mataas na mataas ang lagnat ko.

Dahil siguro sa sobrang pagod noong wedding, tapos nadagdag pa ang stress at iyak. Bumigay na rin ang katawan ko.

“Ma’am Natasha… gusto niyo po ba ipatawag namin si Sir Ibrahim?” tanong ng kasambahay namin na si Ate Mila habang pinapapalit ko ang basang tuwalya sa noo ko.

Umiling ako nang dahan-dahan. Hirap na hirap akong magsalita. “H-huwag na… baka busy siya.”

Alam ko naman na kahit tawagin pa siya, hindi naman siya lalapit.

Sa loob ng tatlong araw na ‘to, ni minsan hindi siya dumaan sa kwarto namin. Ni hindi man lang siya nagtanong kung kumusta ako. Nung una, akala ko lang galit siya kaya lumayo siya. Pero nung narinig ko kanina habang dumadaan siya sa hallway habang tumatawa… doon ko narealize na wala talaga akong halaga sa kanya.

Nandito ako, halos hindi na makahinga dahil sa sakit, habang siya… masaya siya.

Biglang tumunog ang phone ko sa side table. Pilit kong inabot kahit nanghihina ang braso ko. Text message galing kay Ameira.

‘Ate Natasha, sorry ha? Sumama muna ako saglit kay Kuya Ibrahim. Hindi kasi maganda pakiramdam ko simula kagabi, sabi niya samahan niya ako mag-check up at magpagamot. Dito muna kami sa condo niya saglit para maalagaan niya ako. Huwag ka mag-alala ha? Babalik din kami soon. Get well soon, Ate!’

Nabasa ko ‘yon at parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

Nag-alala siya kay Ameira? Dinala niya ito sa condo niya para alagaan?

Eh ako? Ako itong halos mamatay na dito sa bahay namin! Ako itong hindi makakain, hindi makatulog! Pero ni isang text, ni isang tawag… wala. Ni hindi man lang niya nalaman na may sakit ako dahil hindi niya naman inalam.

At alam ko… alam kong nagpapanggap lang si Ameira.

Alam ko ‘yon. Kilala ko ang kapatid ko. Kapag may gusto siyang makuha o may gusto siyang mangyari, magaling siyang umarte. Magaling siyang magpanggap na mahina para lumabas ang protective side ni Ibrahim.

At tulad ng inaasahan… bumagsak ako, tumaas siya.

“Ma’am? Okay lang po kayo?” nag-aalalang tanong ni Ate Mila nang makita niyang napaluha ako habang nakatitig sa phone.

“O-okay lang…” pilit akong ngumiti kahit sobrang pangit ng itsura ko. “Sabi nila… sasama daw siya kay Ameira. May sakit daw kasi ‘yun kaya aalagaan niya.”

Nakita ko ang pagkunot ng noo ni Ate Mila. Alam niya ang totoo. Nakikita niya kung gaano ako kabigat ang sakit kumpara doon sa nagpapanggap lang.

“Naku po, Ma’am! Eh kayo nga po halos hindi na makausap eh! Bakit siya pa ang inalagaan? Eh ikaw ang asawa niya!” hindi makapaniwalang sabi ni Ate Mila.

Napabuntong-hininga ako at isinara ang mga mata ko. “Wala nang magagawa ‘yun, Ate Mila. Sa mata niya… si Ameira laging tama. Si Ameira laging mahina. Si Ameira laging kailangan ng tulong. Ako? Ako daw kasi matapang. Ako daw kayang-kaya ang sarili ko.”

Kahit na sa totoo lang… durog na durog na ako.

Ilang oras pa ang lumipas, lalong lumalala ang pakiramdam ko. Nagsusuka ako dahil sa init ng katawan at wala akong laman ang tiyan. Wala akong lakas kahit uminom ng gamot.

Hanggang sa biglang bumukas ang pinto ng kwarto.

Nagising ako sa pagkakahiga ko. Akala ko… akala ko si Ibrahim na ‘yon. Akala ko dumating na siya para tingnan ako.

Pero hindi. Si Adam.

Si Adam ang pumasok. Galing siguro sa trabaho o dumaan lang para kamustahin ako dahil hindi ako nakaka-reply sa messages niya.

“Natasha! Hala! Anong nangyari sa’yo?!” gulat na gulat siya nang makita ang itsura ko. Agad siyang lumapit at hinawakan ang noo ko. “Susmaryosep! Ang init-init mo! Ano bang nangyari? Bakit hindi mo sinabi sa akin? Nasaan si Ibrahim?!”

Nung banggitin niya ang pangalan ni Ibrahim, doon na tuluyang bumigay ang damdamin ko.

“W-wala… wala siya dito, Adam,” nanginginig ang boses ko habang umiiyak. “Sumama siya kay Ameira. May sakit daw si Ameira kaya dinala niya sa condo niya. Inaalagaan niya.”

Nanlaki ang mga mata ni Adam at namula ang mukha sa galit. “ANO?! Yung babaeng ‘yon?! Nagpapanggap lang ‘yon! Alam kong nagpapanggap lang ‘yon! Eh ikaw nga itong halos mamatay na dito!”

“Alam ko… alam ko Adam,” humahagulgol ako. “Pero pinaniwala niya si Ibrahim. Pinaniwala niya na siya ang mahina. At si Ibrahim… tuwang-tuwa naman na alagaan siya. Dahil mahal niya ‘yon eh. Bakit ba ako umaasa na ako naman ang aalagaan niya?”

Dismayado at galit na umiling si Adam. Kinuha niya ang thermos at pinainitan ang tubig para mapainom ako ng gamot.

“Kailangan mong uminom nito, Natasha. Kailangan mong lumakas. Huwag mong hayaang manalo sila sa ganitong paraan. Huwag mong hayaang mamatay ka sa sakit habang sila masayang masaya doon,” seryosong sabi ni Adam habang inaalalayan akong umupo.

Ininom ko ang gamot. Mapait. Parang ang buhay ko.

“Gusto ko lang naman… gusto ko lang maramdaman na may asawa ako, Adam. Gusto ko lang na kahit isang beses… alagaan niya ako. Pahiran ng pawis, bigyan ng tubig… yung mga simpleng bagay na ginagawa ng asawa. Pero hindi eh. Para sa kanya, hangin lang ako dito sa bahay na ‘to.”

Habang pinagagagawa ako ni Adam, biglang may narinig kaming boses mula sa baba.

Boses ni Ibrahim. Umuwi na siya.

At kasama niya… si Ameira.

“Dito ka lang muna, Ameira. Magpapahinga ka. Huwag ka na mag-alala, okay na okay ka na dahil inalagaan kita,” malambing na sabi ni Ibrahim. Rinig na rinig hanggang sa taas kung gaano siya ka-sweet.

“Thank you, Ibrahim. Ang bait mo talaga sa akin. Sana okay lang si Ate Natasha dito. Baka hinahanap ka na niya,” kunwari ay concern pa si Ameira.

“Hayaan mo siya. Matatag ‘yon. Hindi naman siya masyadong nagreklamo eh. Ikaw ang inaalala ko. Baka lumala ka pa,” sagot pa ni Ibrahim.

Doon… doon ko naramdaman na parang pinagbagsakan ang mundo ko.

‘Hindi naman siya masyadong nagreklamo eh.’

Dahil ba tahimik akong nagdurusa? Dahil ba hindi ako sumisigaw o nagwawala? Ibig sabihin ba niyon ay okay lang ako? Ibig sabihin ba niyon ay hindi ako nasasaktan?

Bumukas ang pinto ng kwarto namin. Pumasok si Ibrahim.

Suot niya ang coat niya, mukhang pagod galing sa trabaho… o galing sa pag-aalaga kay Ameira. Pagpasok niya, akala ko matatakot siya o maaawa siya sa itsura ko.

Pero hindi. Tiningnan lang niya ako mula ulo hanggang paa na parang nandidiri.

“Bakit nakabukas ilaw? Natutulog ka pa?” tanong niya nang walang emosyon. Habang inaalis niya ang sapatos niya.

Nakaupo ako sa kama, namumugto ang mata, namumula ang pisngi dahil sa lagnat, at nanginginig pa rin ang katawan.

“Ibrahim…” mahina kong tawag. “M-may sakit ako. Tatlong araw na. Sobrang taas ng lagnat ko.”

Inaasahan ko na mag-aalala siya. Inaasahan ko na lalapit siya.

Pero tumawa siya nang mapakla. “Sus. Drama nanaman ba ‘to? Kakauwi ko lang ah. Huwag mo akong simulan, Natasha. Pagod ako.”

“Hindi ako nagdodrama…” umiiyak na ako. “Tingnan mo ako! Halos hindi na ako makabangon! Ikaw… ikaw nasa labas ka, inaalagaan mo si Ameira na kahit kailan hindi naman talaga nagkasakit nang ganito kalala! Habang ako… ako dito mag-isa!”

Dahan-dahan siyang humarap sa akin. Nanlilisik ang mga mata. Galit na galit.

“So what now? Iisusumbat mo sa akin ‘yan?” lumapit siya sa kama at tinitigan ako nang masama. “Ameira is sick, Natasha. Kailangan niya ng tao na mag-aalaga sa kanya. She’s fragile. She needs me. Ikaw? Tingnan mo nga ang sarili mo. Kaya mo pang sumigaw, kaya mo pang magsalita. So ibig sabihin hindi ka naman delikado.”

“Delikado ako! Halos mawalan na ako ng malay kanina! Kung hindi dumating si Adam, baka wala na ako dito!” sigaw ko pabalik.

Nung mabanggit ko ang pangalan ni Adam, lalong sumama ang timpla ng mukha niya.

“Ahhh… kaya pala may lakas ka pa eh. Kasi nandiyan si Adam. Si Adam na laging nandiyan para sa’yo. Si Adam na laging kakampi mo,” sarkastikong sabi niya. “Eh ‘di diyan ka na lang kay Adam! Bakit ka pa nagpakasal sa akin kung siya naman ang laging taga-sagip mo?!”

“KASI MAHAL KITA! GAGO KA BA?!” hindi ko na napigilan. Sumigaw ako nang buong lakas hanggang sa sumakit ang lalamunan ko. “MAHAL NA MAHAL KITA KAYA KAHIT ANONG SAKIT GINAGAWAN KO NG PARAAN! KAHIT NAGKAKASAKITAN NA AKO, TINITIGIL KO LANG! PERO IKAW? IKAW HINDI MO MAN LANG NAPANSIN! HINDI MO MAN LANG INALAM KUNG BUHAY PA BA AKO O HINDI!”

Tumahimik siya. Nagulat siguro sa lakas ng boses ko. O nagulat dahil sa unang pagkakataon, sinigawan ko siya.

Pero imbes na lumambot ang puso niya, lalo lang siyang nanigas.

“Kaya ayaw kita kasama eh,” mahina pero malamig na sabi niya. “Ang drama-drama mo. Ang bigat-bigat mo kasama. Iba kayo ni Ameira. Si Ameira, simple lang magmahal. Wala pang reklamo. Ikaw? Puro ka demand.”

Tumalikod siya at kinuha ang unan at kumot.

“Saan ka pupunta?” tanong ko habang humihingal.

“Sa guest room ako matutulog. Ayokong mahawa sa’yo. At ayokong maistorbo ka ng presensya ko kung ganito ka ka-arte,” sagot niya nang hindi lumingon.

“Ibrahim… please… huwag mo akong iwanan dito mag-isa. Nilalamig ako… natatakot ako,” pakiusap ko. Basag na basag na ang boses ko. Wala na akong pride.

Huminto siya sa pinto. Saglit siyang tumigil. Akala ko magbabago isip niya.

Pero lumingon lang siya nang bahagya, sapat para makita ko ang lamig ng mukha niya.

“Natasha, simula pa lang ‘to. Sanayin mo na ang sarili mo. Dahil habang buhay tayong magkasama sa iisang bahay… pero habang buhay ka ring magiging mag-isa.”

At tuluyan na siyang lumabas. Isinarado niya ang pinto nang malakas.

BAGSAK!

Parang tumumba rin ang puso ko kasabay ng tunog na ‘yon.

Naiwan akong mag-isa sa madilim at malamig na kwarto. Nanginginig pa rin ang katawan ko sa lagnat, pero mas nanginginig ako sa takot at sakit na nararamdaman ko.

Lumapit sa akin si Adam na kanina pa tahimik at nakatingin sa lahat ng nangyari. Nakita niya lahat. Nakita niya kung paano ako saktan ng asawa ko.

“Natasha… tara, ilalabas kita dito. Sa bahay na lang tayo ng parents mo o sa condo ko. Hindi ka pwedeng manatili dito. Papatayin ka niya nito,” alalang sabi ni Adam.

Umiling ako at hinawakan ang kamay niya.

“Hindi, Adam. Dito lang ako. Dito ako kailangan. Dito ako… nagmamahal.”

Pinunasan ko ang luha ko at humiga ulit. Tinalioban ko ang sarili ko ng kumot.

Masakit. Sobrang sakit ng katawan at puso ko.

May sakit ang katawan ko, pero may gamot. Pero yung sakit na binibigay niya… walang gamot na makakapagpagaling doon.

Siya ang asawa ko. Siya ang mundo ko. Pero siya rin… ang taong walang awang nananakit sa akin.

“The worst kind of sickness isn’t the one that hurts your body. It’s the one that slowly kills your heart because the person you love… doesn’t even care if you live or die.”