CHAPTER 2: THE TRUTH THAT CUT DEEPER

NATASHA

“The worst pain isn’t when you are rejected. It’s when you realize that everything you did to save him… was just a gift you handed over to someone else.”

Tapos na ang program. Umuwi na rin ang karamihan sa mga bisita. Naiwan na lang kami sa private lounge ng hotel para sa huling salu-salo bago kami dumiretso sa aming new house o kaya ay mag-stay muna dito para sa honeymoon.

Pero sa totoo lang, wala na akong ganang humoneymoon. Wala na akong ganang kahit ano.

Nakaupo ako sa isang sulok, hawak ang baso ng tubig habang pinagmamasdan si Ibrahim. Nakaupo siya sa sofa, nakapamewang at mukhang pagod na pagod. Halatang gusto na niyang matapos ang lahat ng ‘to. Halatang gusto na niyang makawala.

Pumunta ako sa CR para ayusin ang sarili ko. Pinunasan ko ang makeup ko na medyo kumalat na dahil sa pag-iyak kanina. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Namumugto ang mga mata ko.

Kaya mo ‘to, Natasha. sabi ko sa sarili ko. Asawa ka na niya. Kahit ayaw niya, nasa iyo na ang pangalan niya. Kailangan mong maging matapang.

Lumabas ako ng CR at naglakad pabalik sa lounge. Malayo-layo pa lang ako, narinig ko na ang boses ni Ibrahim. Mababa ito at malambing. Iba ‘yung tono kumpara noong kinakausap niya ako kanina.

Nagtago ako sandali sa likod ng malaking halaman at pader. Doon ko nakita ang eksena.

Nakaupo si Ibrahim sa sofa, at katabi niya si Ameira. Hawak ni Ibrahim ang kamay ng kapatid ko at hinahaplos-haplos ito. Ang mga mata niya… puno ng pag-aalala at pagmamahal. Yung mga mata na hinding-hindi niya magawa sa akin, ibinibigay niya nang buong-buo sa kapatid ko.

“Shhh… huwag ka nang umiyak, Ameira. Please…” narinig kong sabi ni Ibrahim. Malambing at puno ng concern ang boses niya. “Masakit makita kang ganito.”

“Ibrahim… sorry. Sorry talaga. Hindi ko alam na mangyayari ‘to. Hindi ko alam na pipiliin sila Mommy at Daddy si Natasha. Gusto sana kitang ipaglaban pero…” humihikbi si Ameira. “Masaya ako para sa inyo, pero nasasaktan ako. Kasi alam kong ikaw ang gusto ko, pero siya ang napangasawa mo.”

Doon… doon nanigas ang buong katawan ko. Naramdaman ko ang lamig na dumaloy mula sa ulo ko hanggang sa paa ko. Hinihintay ko ang sasabihin ni Ibrahim. Hinihintay ko kung ano ang isasagot niya sa kapatid ko.

Dahan-dahang itinaas ni Ibrahim ang kamay niya at hinawakan ang pisngi ni Ameira. Pinunasan niya ang luha nito gamit ang hinlalaki niya.

“Huwag kang mag-alala, okay? Pakinggan mo ako,” seryosong sabi ni Ibrahim. “Ang kasal na ‘to… wala ‘to. Wala itong halaga. Ginawa ko lang ‘to para sa pamilya natin. Para sa kumpanya. Para sa lahat.”

“Pero… kasal na kayo,” bulong ni Ameira.

“Oo, kasal kami sa papel,” sagot ni Ibrahim. At sa puntong ‘yon, narinig ko kung paano bumigat ang boses niya at napuno ng galit. “Pero maniwala ka sa akin, Ameira. Hindi ito permanente. Ito ay pansamantala lang.”

Nanlaki ang mga mata ko. Pansamantala?

“Kapag nakuha ko na ang lahat ng kailangan ko… kapag stable na ang lahat at wala nang makakapigil sa atin… hihiwalayan ko rin siya. I will divorce her,” diretsahang sabi ni Ibrahim. Walang halong pagdadalawang-isip. “Maghintay ka lang sa akin. Pangako, babalik ako sa’yo. Ikaw lang ang mahal ko. Siya… siya lang naman ang napipilitan lang akong pakasalan. Wala siyang halaga sa akin.”

Divorce.

Ang salitang ‘yon parang isang malaking kutsilyo na tumarak diretso sa puso ko.

Wala siyang halaga sa akin.

Paulit-ulit ‘yon tumutugtog sa isip ko. Iyon ang sinabi niya habang nakatingin sa kapatid ko. Habang ako… nandito, nakikinig, at pakiramdam ko ay mamamatay na ako sa sakit.

Ginawa ko ang lahat. Tinanggap ko ang lahat ng insulto. Tinanggap ko na galit siya. Pero akala ko… kahit papaano, dahil mag-asawa na kami, may pag-asa pa. Pero hindi pala. Planado na pala niya akong iwanan. Para lang sa kapatid ko.

“Talaga ba, Ibrahim?” tanong ni Ameira na parang medyo kumalma na.

“Oo naman,” ngumiti si Ibrahim. Yung ngiting hindi ko man lang naranasan makita kahit isang beses ngayong araw. “Kaya huwag ka nang malungkot. Smile ka na. Para sa’yo lang ako, Ameira. Ikaw lang ang babaeng nagliligtas sa akin. Ikaw lang ang dahilan kung bakit ako nabubuhay.”

Hindi ko na kinaya. Tumalikod ako at dahan-dahang umatras para hindi nila ako makita. Mabilis akong naglakad palayo papunta sa garden kung saan tahimik at walang tao.

Doon… doon ako napaluhod sa damuhan.

Hinahaplos ko ang dibdib ko kasi sobrang sakit. Parang pinipiga ang puso ko. Ang sakit-sakit isipin na handa na siyang talikuran ako agad-agad. Na para sa kanya, ang kasal namin ay isang basura lang na itatapon kapag hindi na kailangan.

Pero bakit? Bakit ganito siya ka-galit at ka-ayaw sa akin?

Bakit niya mahal na mahal si Ameira?

Dahil ba mas maganda siya? Dahil mas mabait siya? O dahil… dahil sa nangyari noon?

Bigla kong naalala ang nakaraan. Ang pangyayari na pilit kong kinakalimutan, pero siya ang dahilan kung bakit kami nandito ngayon.

FLASHBACK

Three years ago.

Nasa ospital si Ibrahim. Critical ang kondisyon niya. Naaksidente siya nang malubha at marami siyang nawalang dugo.

“Kailangan namin ng dugo agad! Mababa na ang blood pressure niya! Kung wala kami maraming maipasok, baka hindi na niya makayanan!” sigaw ng doktor.

Nagpanic ang buong pamilya. Rare ang blood type ni Ibrahim. Mahirap humanap ng donor.

Ako… ako yung nandoon. Ako yung halos mamatay sa takot na baka mawala siya.

Hindi ako natulog ng dalawang araw. Tinawagan ko lahat ng kakilala namin. Hinanap ko sa lahat ng blood banks sa buong lungsod. Ginawa ko ang lahat ng paraan. Tumakbo ako kahit pagod na pagod na. Kahit nanghihina na ako dahil wala akong kain-kain at tulog, hindi ako sumuko.

Dahil si Ibrahim ‘yon. Ang lalaking mahal ko. Kahit ayaw niya sa akin, handa akong ibigay ang buhay ko para mailigtas siya.

Hanggang sa sa wakas… nakahanap ako.

Nakahanap ako ng donor na match na match sa kanya. Nagawan ko ng paraan. Inasikaso ko lahat ng papeles. Pinadalhan ko ng transportasyon at pinakain ang donor bago ito mag-donate. Lahat-lahat ginawa ko.

Nung nailipat na ang dugo sa katawan niya at naging stable na siya, doon lang ako nakahinga ng maluwag. Doon lang ako napaluha sa tuwa. Buhay siya. Nai-save ko siya.

Akala ko noon, malalaman niya. Akala ko makikita niya kung gaano ko siya kamahal.

Pero paggising ni Ibrahim…

Nandoon si Ameira. Nandoon ang kapatid ko sa tabi ng kama niya. Umiiyak at sobrang nag-aalala.

Dumating ako sa kwarto, pagod at maputla, dala ang mga gamit at pagkain. Pero bago pa man ako makapagsalita…

Nakita ko kung paano hinawakan ni Ibrahim ang kamay ni Ameira. Mahina pa ang boses niya pero ngumiti siya.

“Thank you, Ameira… thank you for saving me…” bulong ni Ibrahim.

Natigilan ako. Ano?

Ngumiti si Ameira at tumango. “Okay ka na, Ibrahim. Huwag ka nang magsalita. Salamat at naging maayos ang lahat.”

“Kung hindi dahil sa’yo… kung hindi dahil nagsumikap kang humanap ng dugo para sa akin… baka wala na ako ngayon,” sabi pa ni Ibrahim. Ang mga mata niya, puno ng gratitude at admiration habang nakatingin kay Ameira. “You risked everything for me. You are my angel, Ameira.”

At si Ameira… hindi siya tumanggi. Hindi siya umangal. Hinayaan niya siyang maniwala na siya ang gumawa ng lahat.

Tumingin sa akin si Ameira. Isang tingin na parang nagsasabing ‘Tumahimik ka na lang, Ate. Masaya siya ngayon.’

Doon… doon ko naramdaman ang unang sakit na hindi ko inaasahan.

Gusto kong sumigaw. Gusto kong sabihin na AKO ang naghanap. AKO ang gumawa ng paraan. AKO ang halos mamatay sa pagod para mailigtas siya!

Pero nakita ko ang mukha ni Ibrahim. Nakita ko kung gaano siya kagaanang pakiramdam dahil akala niya si Ameira ang savior niya.

At dahil mahal ko siya… dahil ayaw ko siyang ma-stress at mag-alala lalo… tumahimik na lang ako.

Lumabas ako ng kwarto at hinayaan silang dalawa. Hinayaan ko na kunin ng kapatid ko ang kredito sa lahat ng sakripisyo ko.

Simula noon… doon nagsimula ang lahat. Doon siya tuluyang nahulog kay Ameira. Dahil para sa kanya, si Ameira ang babaeng handang gumawa ng lahat para sa kanya. Si Ameira ang nagligtas sa buhay niya.

Hindi niya alam… na ako pala ‘yon. Ako ang nagligtas sa kanya. Pero ako rin ang itinapon niya parang basura.

END OF FLASHBACK

Bumalik ang wisyo ko sa kasalukuyan. Nandito pa rin ako sa garden, umiiyak mag-isa.

Kaya pala. Kaya pala ganun na lang siya kamahal si Ameira. Dahil akala niya, siya ang hero niya. Siya ang dahilan kung bakit siya humihinga ngayon.

Hindi niya alam na ang dugo na dumadaloy sa katawan niya ngayon… nandoon ‘yon dahil sa paghihirap ko. Dahil sa pagmamahal ko.

Pero ang kapalit? Ang kapalit ay ang makita silang dalawa na nagmamahalan, at ako… ako ang kontrabida sa kwento nila. Ako ang masamang tao na pumagitna sa kanila.

“Natasha?”

Nagising ako sa pag-iyak nang may marinig akong boses. Lumingon ako at nakita ko si Adam. Papalapit siya sa akin na may dalang jacket.

“Dito ka lang pala. Hinahanap ka ni Ibrahim kanina… well, hindi naman talaga hanap, tinatanong lang kung nasaan ka na para umuwi na,” sabi ni Adam habang inilalagay ang jacket sa balikat ko.

Umiling ako at pinunasan ang luha ko. “Wala na bang kwenta ang lahat, Adam? Kahit anong gawin ko… hinding-hindi niya ako mamahalin?”

Lumapit si Adam at tumingin sa mga mata ko. Alam ni Adam ang totoo. Alam niya ang nangyari noon. Siya lang ang nakakaalam na ako ang tunay na nagligtas kay Ibrahim.

“Natasha… hindi niya alam ‘yun. Kung malaman lang niya na ikaw ang—”

“Huwag!” putol ko agad sa kanya. “Huwag mong sabihin. Hayaan mo na. Kung masaya siya sa paniniwalang si Ameira ‘yon… hayaan mo na siya.”

“Pero unfair sa’yo ‘yon!” galit na sabi ni Adam. “Binigay mo na lahat eh. Binigay mo na ang effort, binigay mo na ang kredito, ngayon pati ba naman siya ibibigay mo pa rin?”

“Wala akong magagawa, Adam,” napahagulgol ako. “Narinig ko sila kanina. Sasabayan niya lang ako hanggang sa makuha niya ang gusto niya tapos hihiwalayan din niya ako. Sabi niya… divorce lang ang sagot.”

Nanlaki ang mga mata ni Adam. “Sinabi niya ‘yon? Gago talaga ‘yon! Hindi niya alam ang sinasabi niya!”

“Alam niya ‘yon. Alam niya lahat,” tumayo ako at inayos ang sarili ko. “Kailangan ko nang bumalik. Ayokong mainis lalo siya dahil wala ako. Asawa niya na ako eh. Obligasyon ko siyang sundan kahit na para sa kanya… isa lang akong parusa.”

Lumakad ako palayo kay Adam at bumalik sa loob.

Pagpasok ko, nakita ko si Ibrahim na nakatayo malapit sa pinto. Nakasuot na siya ng coat at mukhang naghihintay. Pagkakita niya sa akin, sumimangot ulit ang mukha niya. Bumalik yung malamig at matigas na aura niya.

“Nasaan ka na? Tara na. Uuwi na tayo,” maikli at malamig niyang sabi. Walang pakialam kung umiiyak ako o namumugto ang mata ko.

Tumango lang ako. “O-oo. Tara na.”

Sumakay kami sa kotse. Buong byahe, tahimik. Pero iba na ang pakiramdam ko ngayon.

Dati, nasasaktan ako kasi ayaw niya ako. Pero ngayon… nasasaktan ako dahil alam ko na binigay ko na ang lahat. Iniligtas ko siya sa kamatayan, pero siya… pinapatay niya ako nang dahan-dahan sa bawat araw na lumilipas.

Tumingin ako sa kanya habang nagmamaneho siya. Seryoso ang mukha niya, nakatingin sa daan.

Ibrahim… bulong ko sa isip ko. Kung alam mo lang na ikaw ang buhay ko. Kung alam mo lang na ako ang nagligtas sa’yo noon… magbabago ba ang lahat? O mas lalo mo lang akong kamumuhian dahil naawa ka sa akin?

Huminga ako nang malalim at tumingin sa labas ng bintana.

Ang gabi ay madilim. Gaya ng kinabukasan na naghihintay sa akin.

Kasal ako sa kanya. Hawak ko ang pangalan niya. Pero ang puso niya… at ang katotohanan ng nakaraan… hinding-hindi magiging akin.