Novels by Piyaphon Sriwasut

เสียงเพลงจากลำโพงขนาดเล็ก บรรเลงเพลงฮิตในยุคปัจจุบันที่ฟังแล้วรู้สึกผ่อนคลาย น้ำสีอำพันในแก้วทรงสูงพร่องลงเกือบครึ่งจากฝีมือของปราชญ์ “มึงเร่งอะไร เดี๋ยวก็เมาจนเมียด่า” ปลื้มเอ่ยแซวลูกพี่ลูกน้องที่เพิ่งแต่งงานใหม่ เสียงดังจากลำโพงทำให้มีเพียงเจ้าตัวที่ได้ยินประโยคนี้ “ตัวเล็กอย่างกับลูกแมว จะว่าอะไรกูได้” “ระวังจะหอนเป็นหมา” “ไม่มีทาง!” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลยสักนิด แค่แต่งงานให้มันจบ ๆ ไป พอครบหนึ่งปีก็แยกย้ายกันไปตามทางที่ต้องการ “เออ กูจะรอดูครับน้อง” คนอย่างเขานี่หรือจะต้องหอนเป็นหมาเพราะผู้หญิงคนเดียว แค่ในความคิดก็เป็นไปไม่ได้แล้ว มือหนาคว้าแก้วมาเพื่อกระดกแอลกอฮอล์ลงคอ แต่ถูกรั้งไว้โดยคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ “พี่ปราชญ์เมาแล้วนะคะ” เพียงตะวันกระซิบบอกผู้เป็นสามี เพราะเห็นว่าปราชญ์เริ่มทรงตัวไม่อยู่จนต้องเอาหัวมาซบตรงไหล่ของเธอ ลมหายใจที่รดต้นคอของเธอคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นของแอลกอฮอล์ “ฉันไม่ได้เมา” คนที่มีอาการเมาปฏิ

เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ทำให้ปราชญ์โกรธจัดจนควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ทำให้เผลอชกหน้าลูกพี่ลูกน้องคนสนิทไม่หนึ่งหมัด แต่ฝ่ายนั้นไม่ได้ตอบโต้อะไร เพียงแค่ยกมือขึ้นปาดเลือดที่เลอะมุมปากเท่านั้น มีเพียงอิงดาวที่ส่งข้อความมาหาเขาเมื่อเห็นว่า ‘แฟน’ มีรอยช้ำที่มุมปาก เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นความผิดของเพียงตะวันคนเดียว หากไม่มีเธอชีวิตของเขาควรมีความสุขกับคนที่ตัวเองรักโดยไม่ต้องรอเวลาให้คนอื่นชิงตัดหน้าไปก่อน เขาควรได้แต่งงานกับอิงดาวและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขจนถึงบั้นปลายของชีวิต เรื่องราวระหว่างเขา อิงดาว และปลื้ม เกิดขึ้นมานานตั้งแต่จำความได้ เขากับอิงดาวเป็นเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันที่เรียนอยู่ห้องเดียวกันมาตั้งแต่ชั้นประถมศึกษา ส่วนปลื้มที่เป็นลูกชายของลุงปรมัตถ์พี่ชายพองพ่อเขา ปลื้มอายุมากกว่าเขากับอิงดาวสองปี แต่ปราชญ์ไม่เคยเรียกว่าพี่ เพราะเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เกิด จึงสนิทกันในรูปแบบเพื่อนมากกว่า ทั้งสามคนสนิทกันมานานมาก ทุกช่วงเวลาของชีวิตล้วนมีกันและกัน และในความคิดของปราชญ์ อิงดาวสนิทกับเขามากกว่าปลื้มอยู่แล้ว ปราชญ์ตั้ง

แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านผ้าม่านสีขาว กระทบกับใบหน้านวลที่ล่องลอยอยู่ในห้องนิทรา เปลือกตากะพริบถี่ ๆ เมื่อมีแสงแยงเข้ามา เจ้าของร่างลืมตาขึ้นมาเต็มดวง ตรงหน้าคือเพดานสีขาวที่เธอรู้สึกคุ้นเคย เพียงตะวันกวาดสายตาไปรอบ ๆ ห้อง จนสายตาไปสะดุดกับข้อความที่เขียนด้วยปากกาเมจิกสีน้ำเงิน แม้เวลาจะผ่านมานานหลายปี แต่ข้อความที่เขียนไว้ยังคงติดตรึงในความทรงจำ ‘ตะวันรักพ่อกับแม่ที่สุดในโลก’ ตัวหนังสือที่เขียนด้วยลายมือของเด็กหญิงวัยแปดขวบเด่นหราอยู่บนผนังห้อง ความทรงจำพรั่งพรูเข้ามาในหัว เธอจำได้ว่าตอนเป็นเด็กนั้นมีความสุขมากขนาดไหน ครอบครัวที่มีพ่อแม่ และลูกเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข จนกระทั่งแม่ได้จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ เหลือเพียงเธอกับพ่อที่ใช้ชีวิตสองคน ผ่านมรสุมชีวิตมากมาย เมื่อคิดมาถึงจุดนี้เพียงตะวันก็สลัดความคิดทั้งหมดออกจากหัวเพื่อไม่ให้รู้สึกทุกข์ใจอีกครั้ง อย่างไรเสียชีวิตต้องดำเนินต่อไป วันนี้เป็นฤกษ์จดทะเบียนสมรส แต่เจ้าบ่าวของเธอได้หายตัวไปจากเรือนหอตั้งแต่เมื่อคืนโดยไม่บอกไม่กล่าว เป็นการเข้าหอที่ไร้การพูดคุย ต่างคนต่างแยกย้ายไปพักผ่อน เธอเองก็ไม่กล

บรรยากาศรอบตัวที่แสนอบอุ่นทำให้ ‘เพียงตะวัน’ในชุดเจ้าสาวสีขาวระบายยิ้มออกมา วันนี้ถือว่าเป็นวันที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอเลยก็ว่าได้ หลายคนใฝ่ฝันที่จะเข้าพิธีแต่งงานกับชายหนุ่มที่ตัวเองรัก เพียงตะวันเองก็เช่นกัน การที่เธอได้แต่งงานกับชายที่เธอรักก็เป็นหนึ่งในความฝันของหญิงสาว เพียงตะวันรู้สึกราวกับว่ากำลังอยู่ในความฝัน ความฝันที่เป็นจริงมันช่างงดงามและมีความสุขจนไม่อยากให้เวลาผ่านไป เธออยากซึมซับความสุขนี้ไว้และเก็บมันไว้ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจ “ยิ้มอะไรขนาดนั้น” เสียงชายในชุดสูทสีขาวที่ยืนเคียงข้างเธอถามขึ้นด้วยความหงุดหงิด เขาคือ ‘ปราชญ์’ ว่าที่สามีของเธอ “ก็ตะวันมีความสุขนี่คะ” เพียงตะวันตอบด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความสุข คนเราควรจะมีความสุขในวันแต่งงานไม่ใช่หรือ “หึ! เชิญเธอดื่มด่ำกับความสุขจอมปลอมให้สมใจ แล้วจะรู้ว่านรกมีจริง” เขากล่าวทิ้งท้ายก่อนจะยกแขนขึ้นมาเพื่อให้เธอควง ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของเจ้าบ่าวทำให้แขกที่มาร่วมงานต่างซุบซิบกัน ซึ่งมันก็คงไม่พ้นเรื่องของการแต่งงานโดยไม่ได้เต็มใจทั