Piyaphon Sriwasut 的作品

“พี่ปราชญ์...ข้อตกลงของเรายังต้องทำอยู่ไหมคะ” เพียงตะวันพลิกตัวออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นสามี หลังจากผ่านเหตุการณ์ในสัปดาห์ที่แล้วเขาก็ตัวติดกับเธอเป็นพิเศษ “ไม่หย่า” “แบบนี้เรียกว่าผิดสัญญาหรือเปล่าคะ” เพียงตะวันแกล้งถามผู้เป็นสามี เธอรู้สึกว่าสัญญาในตอนแรกไม่มีผลมาสักพักแล้ว ความรู้สึกของเธอกับเขามาไกลเกินกว่าที่จะเป็นการแต่งงานเพียงเพื่อรอวันหย่าเท่านั้น “พี่ผิดเองที่เคยทำให้ตะวันเสียใจ อดีตเป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้ว พี่กลับไปแก้ไขไม่ได้ ขอแค่ตะวันให้โอกาสพี่อีกสักครั้ง พี่จะไม่ทำให้ตะวันเสียใจอีก” วงแขนแกร่งดึงเธอเข้ามากอด เพียงตะวันไม่รู้หรอก ว่าอนาคตข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น แต่เธอมั่นใจว่าการตัดสินใจแต่งงานกับเขาเป็นเรื่องที่เธอเลือกถูกที่สุดแล้ว “ตะวันระ...” ริมฝีปากหยักทาบทับลงมากลืนประโยคที่เธอกำลังจะเอื้อนเอ่ยให้หายไปพร้อมกับรสจูบอันแสนนุ่มนวลของเขา ปากหยักบดคลึงหยอกเย้าอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะถอนออกช้า ๆ มือหนาประคองใบหน้าสวยไว้อย่างเบามือ เขามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย ไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใดก็สั

เพียงตะวันไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด เธอทุบประตูจนความแดงกลืนกินไปทั่วฝ่ามือ ทั้งยังตะโกนขอความช่วยเหลือจนลำคอแห้งผาก แต่กลับไม่มีใครได้ยิน ราวกับว่าเธอส่งเสียงในห้วงอวกาศอันไกลโพ้น ความกลัวเกาะกุมหัวใจเมื่อดวงอาทิตย์คล้อยลงต่ำ ความมืดกำลังคืบคลานเข้ามา หากยังติดอยู่ที่นี่เธอคงต้องนอนในห้องน้ำที่ไร้แสงไฟ เธอเลือกที่จะนั่งลงบนชักโครกเพื่อรอความช่วยเหลือ เดรสสีขาวที่เคยเปียกจนแนบลำตัว บัดนี้ได้แห้งจนเกือบสนิทแล้ว แต่ความเหน็บหนาวยังไม่หายไป เพียงตะวันกอดตัวเองไว้แน่น น้ำตาที่แห้งเหือดไหลออกมาอีกครั้งไม่ต่างกับฉากหนึ่งในนิยายน้ำเน่า ปราชญ์ถอนหายใจออกมาเมื่อแฟ้มเอกสารฉบับสุดท้ายถูกปิดลง สายตาสะดุดกับนาฬิกาข้างผนังเข็มสั้นเลยเลขหกมาเล็กน้อย แต่โทรศัพท์ของเขากลับเงียบสนิทไร้วี่แววการตอบกลับจากภรรยาตัวน้อย เขาส่งข้อความหาเธอหลายครั้งแต่อีกฝ่ายกลับหายเงียบไปเสียดื้อ ๆ ก่อนที่เขาจะออกมาทำงานเธอมีอาการเหมือนจะไม่สบาย ซึ่งนั่นก็สร้างความกังวลใจให้เขาไม่น้อย “เพียงตะวันล่ะ” ประตูถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับคำถามจากผู้หญิงที่ชอบทำให้เขารู้สึกหงุดหง

เพียงตะวันรู้สึกว่าร่างกายของเธออ่อนเพลียอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน คงเป็นเพราะว่ารอบเดือนของเธอใกล้จะมาแล้ว “ตะวันพักผ่อนอยู่บ้านนะครับ พี่จะรีบกลับ” มือหนาลูบหัวของคนที่กำลังนอนพักอยู่บนเตียงความสัมพันธ์ของเขากับเธอดีขึ้นตามลำดับ รู้ตัวอีกทีก็อยู่ในสถานะสามีภรรยากันเข้าเดือนที่สามแล้ว “เย็นนี้พี่ปราชญ์อยากทานอะไรคะ ตะวันจะทำไว้รอ” “ตอบได้หรอครับ” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏที่มุมปาก ปราชญ์รู้สึกว่าช่วงนี้เขามีความสุขที่ได้แกล้งให้อีกฝ่ายหน้าแดง พอได้เห็นท่าทางเขินอายของเธอแล้วมันก็อดเอ็นดูไม่ได้ “ตะวันทำให้ได้ทุกอย่างค่ะ ขอแค่พี่ปราชญ์บอก” “ตะวัน” ดวงตาคมมองเธออย่างลึกซึ้ง ไม่รู้ว่าเพียงตะวันทำอะไรกับเขากันแน่ ปราชญ์รู้สึกอยากอยู่ใกล้เธอเป็นพิเศษ “พี่ปราชญ์มีอะไรหรือเปล่าคะ” “พี่อยากกินตะวันครับ” คำตอบที่ออกมาจากปากเขาทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ปราชญ์เองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาพูดออกไปแบบนั้น คงจะเป็นอาการของคนที่แพ้เสียงในหัวก็เป็นได้ “ตะวันไม่คุยด้วยแล้ว พี่ปราชญ์ตั้งใจทำงาน

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น เพียงตะวันก็ไม่ได้รับคำอธิบายเพิ่มเติมจากผู้เป็นสามี เธอไม่กล้าแม้แต่จะถามออกไปว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่ “ดาวชวนดูหนัง จะไปดีไหมครับ” เพียงตะวันหยุดมือที่กำลังหั่นหัวหอมก่อนจะหันไปที่ต้นทางของเสียง ปราชญ์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอกรินน้ำใส่แก้ว มือหนายกแก้วขึ้นดื่มจนของเหลวไร้สีพร่องไปครึ่งแก้ว สายตาจับจ้องมาที่ภรรยาตัวน้อยที่สวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายกระต่าย “พี่ปราชญ์ไปได้เลยค่ะ ไม่ต้องถามตะวันก็ได้” เธอตอบออกไปเสียงเรียบ มือบางยกขึ้นมาปาดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ “พี่ชวนครับ” รู้ตัวอีกทีใบหน้าของเธอก็อยู่ภายใต้มือของเขา ปราชญ์ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดน้ำตาของผู้เป็นภรรยา มืออีกข้างกุมข้างแก้มเอาไว้ ความร้อนจากฝ่ามือทำเอาก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของคนตัวเล็กเต้นไม่เป็นจังหวะ “ตะวันตามใจพี่ปราชญ์ค่ะ” การที่เรารักใครบางคนเพียงข้างเดียวมานานหลายปีทำให้ต้องสูญเสียความเป็นตัวเองไปขนาดนี้เชียวหรือ การตัดสินใจของเธอล้วนขึ้นอยู่กับเขาทั้งสิ้น เพียงตะวันพยายามทำทุกอย่างใ

สถานะของเธอกับเขาก็คือสามีภรรยา ส่วนเรื่องของความสัมพันธ์ยังคงเป็นเรื่องที่ไม่ชัดเจน เขาไม่เคยบอกว่าชอบหรือรักเธอเลยสักครั้ง แม้ว่าความสัมพันธ์ทางกายจะไปถึงขั้นนั้นแล้วก็ตาม หลังจากวันที่ทั้งสองมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน เขาก็ปฏิบัติกับเธอดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน ทุกวันเขาจะกลับไปทานข้าวมื้อกลางวันกับเธอเสมอ “คนนอกเข้าไม่ได้นะครับ” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยประจำตึกเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนไม่ใช่พนักงานที่เข้าออกเป็นประจำ “ขอโทษค่ะ ตะวันมาพบคุณปราชญ์ ไม่ทราบว่าต้องไปชั้นไหนคะ” หญิงสาวตอบกลับด้วยท่าทางที่นอบน้อม เป็นครั้งแรกที่เธอได้ย่างกรายเข้ามาในตึกนี้ หลังจากที่แต่งงานกับปราชญ์ เพียงตะวันก็ไม่เคยถูกแนะนำให้ใครต่อใครรู้จักในฐานะภรรยาของเขาเลยสักครั้ง ซึ่งเธอก็เข้าใจดีว่าเขาแต่งงานกับเธอเพราะถูกบังคับ ไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นภรรยาเชิดหน้าชูตาอยู่แล้ว “ได้นัดไว้ไหมครับ” ชายวัยกลางคนถามอย่างสุภาพ ดูจากการแต่งตัว ผิวพรรณ และกิริยาท่าทางสามารถเดาได้ว่าหญิงสาวคนนี้ไม่ใช่มิจฉาชีพอย่างแน่นอน “ขอโทษค่ะ ตะวันไม่ได้นัดไว

ห้องนอนขนาดใหญ่ในบ้านสีขาวแสนอบอุ่น ตกแต่งสไตล์มินิมอล เน้นโทนสีขาวครีม เตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปูด้วยผ้าสีครีมสะอาดตา หลายคืนที่ผ่านมามีแค่เพียงตะวันผู้เป็นภรรยาที่นอนคนเดียว แต่วันนี้กลับมีสามีของเธอย้ายเข้ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน “นอนด้วยกันไหมคะ” เพียงตะวันเอ่ยถามคนตัวสูงที่เพิ่งเสร็จจากการอาบน้ำ ท่อนบนไร้อาภรณ์ปกปิด หยดน้ำบางส่วนยังเกาะอยู่ตามแผ่นอกกว้าง ไหลลงมาตามร่องของแนวกล้ามเนื้อที่ปรากฏบนหน้าท้องขาวเนียน ผ้าเช็ดตัวสีขาวพันรอบเอวปกปิดส่วนสงวน ช่างเป็นภาพที่ชวนให้หลงใหลราวกับประติมากรรมของศิลปินชั้นเอก ทำเอาคนที่นั่งรออยู่อีกฝั่งของเตียงใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “จ้องขนาดนี้พี่ก็อายเป็นนะ” คนตัวโตยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกอันเปลือยเปล่า ท่าทางที่ทำเป็นเหนียมอายทำให้เพียงตะวันขำพรืดออกมา เธอไม่คิดว่าจะเห็นเขาในมุมนี้ด้วยซ้ำ “ก็พี่ปราชญ์หล่อนี่คะ” เพียงตะวันชมเขาจากใจ เป็นหุ่นในฝันของใครหลายคนเลยก็ว่าได้ กล้ามหน้าท้องที่ไม่ชัดมากเหมือนนักกีฬาเพาะกายเรียงตัวกันอย่างสวยงามราวกับจับวาง หากไม่มีวินัยคงรักษาหุ่นแบบนี้ไว้ไม่ได้แน่