Chapter: Chapter 95 – Fallen MasksLeo’s POV Amoy alikabok at lumang kahoy ang hangin sa loob ng bodega—kasabay ‘yung pamilyar na amoy ng pulbura at panganib. Nakatayo kami sa tapat ng malaking pinto, Marco sa kanan ko, at ang iba pang tauhan ay nakapalibot sa bawat sulok. Pero kahit ganun, nasa isip ko pa rin si Chloe sa bahay—ligtas man doon, parang nakatali pa rin ang bawat tibok ng puso ko sa kanya. Dito na magsisimula ang katapusan, at dito rin mahuhulog ang lahat ng nagtatago sa likod ng maskara. “Handa na ba?” bulong ni Marco habang hinahawakan nang mahigpit ang hawakan ng baril. Tumango ako. “Buksan mo.” Sa malakas na lagutok, bumukas ang pinto. Sa loob, hindi lang si Don Emilio ang naghihintay. Nakatayo siya sa gitna, nakasandal sa lumang mesa—pero sa paligid niya ay mga mukhang akala ko kakampi, kaibigan, o pamilya. Nanlaki ang mata ko nang makita ko si Tito Rodolfo, ang matagal naming tagapayo, at kasunod pa niya si Ate Liza—pinsan ko na akala ko’y wala sa bayan. “Nagulat ka ba, hijo?” tawa ni Don Emili
最終更新日: 2026-06-28
Chapter: Chapter 96 – The Final TrapLeo’s POVKahit nakasiklo na si Don Emilio at kumpleto na ang mga nakumpiskang dokumento, alam kong hindi pa ito ang dulo. May isang pangalang paulit‑ulit na lumilitaw sa bawat talaan—ang “Silent Partner” na nasa likod ng lahat ng utos, nagpopondo at nagtatakip sa kanila mula pa sa simula. Buong gabi kaming naglatag ni Marco ng mga detalye sa mesa, parang puzzle na matagal nang kulang ang huling piraso.“Kung hindi siya magpapakita para iligtas si Emilio… pupunta siya para bawiin ang ebidensya,” sabi ni Marco habang tinuturo ang isang marka sa mapa—ang lumang daungan, malayo sa sentro pero madaling daanan ng tubig. “Ito lang ang pasok at labas na hindi madaling mapansin.”Tumango ako, pero naputol ang iniisip ko nang maramdaman ang kamay sa braso ko. Paglingon ko… si Chloe, nakatayo sa pintuan, naka‑pambahay pa rin pero matalas ang tingin. Kanina pa pala siya nakikinig.“Gagawin niyo si pain, ‘di ba?” tanong niya nang diretsahan. Kahit walang paligoy‑ligoy, ramdam ko ang bigat sa bose
最終更新日: 2026-06-28
Chapter: Chapter 94 – Endgame Begins Leo’s POVMatapos ang pangyayaring muntik nang dumurog sa akin—ang tangkang pagdukot kay Leonel at ang pagligtas ni Chloe para sa aming anak—wala nang oras para mag-alangan pa.Habang mahimbing silang natutulog, nakaupo ako sa sulok ng kwarto, nakatitig sa mga mapa at listahang nakakalat sa mesa. Ang huling laban na ito ay hindi lang tungkol sa negosyo o kapangyarihan. Ito’y laban para sa pamilya, para sa katotohanan, at para wakasan ang siklo ng karahasan na mismong kadugo ko ang nagsimula.Dahan-dahang gumalaw si Chloe sa kama at iminulat ang mga mata. Kahit halatang pagod pa rin, tuwing tumitingin siya sa akin, parang may bumabalik na liwanag sa mukha niya. Tumabi siya at marahang hinaplos ang likod ko—parang nababasa niya kung gaano kabigat ang dinadala ko.“Gising ka pa rin?” bulong niya, nakasandal ang pisngi sa balikat ko. “Halos hindi ka kumurap simula nang makauwi tayo.”Humarap ako sa kanya at hinawakan ang kamay niya, dinala iyon sa labi ko.“Paano ako makakapagpahinga, ha
最終更新日: 2026-06-27
Chapter: Chapter 93 – A Mother’s CourageChloe’s POVPag‑uwi namin mula sa lumang bahay, parang may bigat na hindi maalis sa dibdib ko. Kahit pinag‑uusapan namin ni Leo ang tungkol kay Tiya Carmel at sa nawawalang ebidensya, may kakaibang pakiramdam—parang may nakatingin, parang bawat anino ay nagtatago ng banta. Gabing iyon, habang mahimbing na natutulog si Leonel, naramdaman ko ang pagyakap ni Leo mula sa likuran habang nakatayo kami sa balkonahe, malayo sa ingay.“Nag‑aalala ka pa rin,” sabi niya—hindi tanong, kundi parang nababasa lang niya ako. Idinikit niya ang pisngi sa buhok ko, mainit ang hininga sa leeg ko. “Kitang‑kita sa bawat galaw mo, Chloe. You’re carrying something heavy.”Humarap ako sa kanya at hinawakan nang mahigpit ang mga kamay niya. “Paano ba naman hindi, Leo? Bawat hakbang natin, parang may sumusunod. Bawat lihim na binubuksan natin, lalong lumalalim ang panganib. Pero higit sa lahat… natatakot ako para kay Leonel. He’s too small to be caught in this war.”Hinila niya ako palapit hanggang dumikit ang
最終更新日: 2026-06-26
Chapter: Chapter 92 – The Missing EvidenceLeo’s POVMadilim pa ang paligid nang imulat ko ang aking mga mata, pero gising na ang diwa ko—hindi dahil sa ingay, kundi dahil sa bigat ng tanong na umiikot sa isip ko simula pa kagabi. Sa tabi ko, mahimbing na nakahiga si Chloe; nakakalat ang buhok niya sa unan, banayad at kalmado ang bawat paghinga. Sa bawat pagkakataong nakikita ko siyang ganito, tila gumuguhit ang linya sa pagitan ng buhay na kilala ko noon at ng bagong simula na pilit naming pinanghahawakan ngayon. Pero alam kong hindi pa tapos ang lahat. Sa lumang bahay ng pamilya—doon nakatago ang sagot, at doon din siguro naghihintay ang panganib.Hinaplos ko nang dahan‑dahan ang kanyang pisngi, at dahan‑dahan siyang dumilat. Walang takot sa kanyang tingin—tanging pag‑unawa lang.“Gising ka na agad?” bulong niya, habang idinikit ang katawan sa akin at ipinulupot ang braso sa aking bewang. “Hindi ka makatulog dahil sa pupuntahan natin, ‘di ba?”Napabuntong‑hininga ako at hinawakan ang kamay niya. “Paano ako makakatulog, Chloe
最終更新日: 2026-06-25
Chapter: Chapter 91 – No More LiesChloe’s POVMula nang matanggap namin ang video mula kay Don Emilio, tila mas bumigat pa ang hangin sa paligid—ngunit sa kabila ng pangamba, isang bagay ang naging malinaw: wala nang puwang para sa pagtatago. Gabing iyon, nang mahimbing nang nakatulog si Leonel, naramdaman ko ang pangangailangang maging ganap kaming buo ni Leo—walang itinatago, walang pag‑aalinlangan.Nakaupo kami sa balkonahe, pinagmamasdan ang mahinang hampas ng alon sa buhanginan. Sa liwanag ng buwan, kitang‑kita ko ang pagod na matagal niyang itinatago sa likod ng kanyang katatagan.“Alam mo ba,” panimula ko nang mahina habang pinaglalaruan ang dulo ng manggas niya, “madalas akong magtaka kung gaano karami pa ang hindi ko alam. Kahit matagal na tayong magkasama, minsan parang may pader pa ring nakaharang—mga sikretong iningatan mo, akala ko para protektahan lang ako.”Lumingon siya sa akin, hinawakan ang kamay ko at idinampi ito sa kanyang pisngi. “Dati… akala ko, ang pag‑iingat ay pag‑iwas sa sakit. I thought kee
最終更新日: 2026-06-24
Goodbye, Ex! Hello Billionaire, Husband
Dark RomanceDramaMafiaBillionaireGoodgirlBetrayalLove after Marriage
Walong taong minahal ni Marielle si Ryan at buong akala niya ay ito na ang lalaking makakasama niya habambuhay.
Pero isang pagtataksil lang ang sumira sa lahat ng pangarap niya—kasabay ng isang lihim na kayang wasakin ang buong buhay niya.
Apat na taon na ang nakalipas, sa gabing lasing ngunit masaya ang puso niya, aksidente siyang napunta sa maling hotel room at nakasiping ang lalaking hindi niya man lang nakita nang malinaw.
Buong akala niya noon ay si Ryan iyon.
Ngunit nang makilala niya si Giovanni Armani—isang malamig, makapangyarihan, at mapanganib na billionaire—unti-unting nabuhay ang mga lihim na pilit niyang kinakalimutan.
Mas lalo siyang nagulo nang mapansin niyang tila may kakaibang koneksyon si Giovanni sa anak niyang si Mikayla.
Habang papalapit siya sa katotohanan, sunod-sunod namang misteryo, kasinungalingan, at panganib ang bumabalot sa buhay nilang mag-ina.
May mga taong desperadong itago ang nangyari apat na taon na ang nakalipas… at handang gawin ang lahat para manatiling lihim iyon.
Pero paano kung ang lalaking pilit niyang iniiwasan ang siya palang tunay na ama ng kanyang anak?
At paano kung ang gabing itinuring niyang pinakamalaking pagkakamali… ang siya palang magsisimula ng pinakamapanganib at pinakamalalim na pag-ibig sa buhay niya?
読む
Chapter: Chapter 41Giovanni’s POV Nakadikit ang likod ko sa matibay na poste ng bakod, pero ang buong atensyon ko ay nasa dalawang babae: si Marielle sa likuran ko, at si Miranda sa kabilang panig ng gate. Ramdam ko ang bawat paghinga ni Marielle — mabilis, nanginginig, pero hindi umatras. Kahit nasa gitna kami ng banta, ang init ng katawan niya ay dumadaloy sa akin, parang tahimik na paalala kung ano talaga ang ipinaglalaban ko. Nakataas ang kamay ko kay Luca — senyales na huwag munang magpaputok. Gusto ko munang marinig kung anong kalokohan ang ilalabas ni Miranda ngayon. “Bakit ba ang higpit niyo? Dati, nakakapasok naman ako dito kahit kailan,” panimula ni Miranda habang nakasandal sa kotseng itim, nakangisi nang mapanghamon. Suot niya ang pulang bestida — ganyan‑ganyan pa rin ang ugali niya, akala niya siguro ay laging umiikot ang mundo sa kanya. “Dati pa ‘yun,” sagot ko nang malamig. “Ngayon, bawal ka na rito. State your business and leave.” Napatawa siya nang mahina, tapos matalas na dumapo a
最終更新日: 2026-06-28
Chapter: Chapter 40Marielle’s POV Nanginginig pa ang mga balikat ko sa kakatawa habang pinupunasan ang tubig sa mukha. Hinahabol ko ang hininga, nakatayo sa mababaw na bahagi ng dagat, habang si Giovanni ay buhat‑buhat pa rin si Mikayla na parang walang bigat. Basa rin ang buhok niya, dumidikit sa noo, at mas lalong lumitaw ang matitigas na linya ng mukha—nakakaakit, matapang, at sa sandaling ito, tila ganap na akin. Nang humakbang siya palapit, saglit akong napahinto sa paghinga. Kahit nasa harap pa namin ang anak namin, hindi nawawala ang kuryenteng dumadaloy sa bawat tingin niya sa akin. Hinawakan niya ang pulso ko nang dahan‑dahan, hinila nang kaunti palapit hanggang magkadikit ang aming mga braso. Humahampas ang alon sa ating mga binti—malamig ang tubig, pero mainit ang bawat dampi ng balat niya. “Talo ka na ba?” bulong niya, sadyang ibinaba ang boses para hindi marinig ni Mikayla na nakasandal sa balikat niya. “O gusto mo pa ba ng round two?” Napalunok ako, hindi makaiwas sa tingin niya. “Baka
最終更新日: 2026-06-28
Chapter: Chapter 39Marielle’s POVPagmulat ko ng mata, wala na ang bigat ng kahapon. Sa halip, naamoy ko ang bango ng sinangag at matamis‑maalat na amoy mula sa labas. Bumangon ako nang dahan‑dahan, suot lang ang malaking puting polo ni Giovanni na halos umabot na sa tuhod ko. Tahimik ang bahay; sa kwarto naman ni Mikayla, mahimbing pa rin siyang natutulog.Paglabas ko papunta sa kusina, doon ko siya nakita — si Giovanni, nakatalikod habang naghahalo sa kawali. Nakasuot lang siya ng itim na pantalon, hubad ang itaas, at sa bawat galaw ng braso ay gumagalaw nang hayagan ang matitigas niyang kalamnan. Hindi ko akalain na isang billionaire tulad niya ay marunong ding mag‑timpla ng kape at mag‑prito ng tinapay. He looks so hot… buti na lang at hindi niya nahuli ang matagal kong pagtitig sa kanya.“Gising ka na pala,” bati niya nang hindi man lang lilingon, pero alam kong ramdam niya ang bawat hakbang ko. “Mabuti naman. Breakfast is ready.”Lumapit ako, nakatayo sa pintuan habang patuloy siyang pinagmamasdan
最終更新日: 2026-06-27
Chapter: Chapter 38Marielle’s POVTuloy‑tuloy ang takbo ng sasakyan, halos wala nang pakialam si Giovanni sa mga kurba at lubak. Sa likuran, rinig pa rin namin ang mga putok ng baril, pero habang lumalayo kami, unti‑unting humina ang ingay. Mahigpit ang yakap ko kay Mikayla — mahimbing pa rin siyang natutulog sa kandungan ko, parang walang kaalam‑alam na nasa gitna kami ng panganib.Makalipas ang halos isang oras, huminto kami sa tapat ng isang bahay na gawa sa bato at kahoy — nakatago sa likod ng matatayog na puno, nakaharap mismo sa dagat. Napakatahimik dito; tanging ang hampas lang ng alon ang naririnig.“Beach house ‘to,” sabi ni Giovanni habang binubuksan niya ang pinto para sa amin. “Pag‑aari ito ng pamilya, ligtas at halos walang nakakaalam. We’ll stay here until it’s safe to move again.”Bumaba ako, medyo nanginginig pa ang mga tuhod. Tinulungan niya akong pumasok, at dahan‑dahan naming inihiga si Mikayla sa kwartong nasa dulo — maluwag, presko, at amoy‑amoy dagat. Nang maisara ko nang dahan‑dah
最終更新日: 2026-06-26
Chapter: Chapter 37Giovanni’s POVBumaba ako ng hagdan nang mabilis, mahigpit ang hawak sa telepono — ang balitang kakarating lang ay parang naglagablab ng apoy sa bawat ugat ko. Ryan. Ang pangalang ayaw ko nang marinig, pero ngayon ay naging banta na mismo sa tahanan namin. Kilalang‑kilala ko ang klase ng lalaking ‘yon — mahina, sakim, at handang gamitin kahit sariling dugo, basta makuha lang ang gusto niya.“Nasa labas na sila, Boss. Dalawang sasakyan, nakapwesto sa likod ng bakod,” ulat ni Luca mula sa radyo. “At may kasama silang babae — sigurado kami, kasabwat ni Miranda.”Napakuyom ang kamao ko. Hindi nila ako mapipigilan.Pumasok ako sa kwarto ni Mikayla at doon ko nakita si Marielle, nakaupo sa gilid ng higaan habang inaayos ang kumot sa anak. Napakaganda niya kahit sa simpleng suot lang — mahaba ang buhok, malambot ang mukha, pero halatang may dinadalang pang‑amba sa bawat galaw. Sa tuwing nakikita ko silang dalawa, mas lalong nararamdaman ko kung gaano kalaki ang mawawala sa akin kapag nabigo
最終更新日: 2026-06-25
Chapter: Chapter 36Marielle’s POVDahan‑dahan kaming humiwalay sa isa’t isa, pero parang nakadikit pa rin ang diwa namin — ang init, ang bigat, at ‘yung pangakong hindi pa lubusang nasasabi, pero ngayon lang talaga nagsimulang mabuo. Tahimik ang gabi sa labas, pero sa loob ng kwarto, parang may bagyong naghahandang sumalubong.Hinawakan ni Giovanni ang kamay ko — mahigpit pero marahan — at dinala ako palayo sa pinto, palayo sa higaan ni Mikayla, papunta sa sulok kung saan hindi kami makagigising sa bata. Umupo siya sa gilid ng sofa at hinila akong umupo sa tabi niya — sapat ang lapit para damhin ko bawat pagtaas‑baba ng dibdib niya, bawat galaw ng kalamnan.“Sabi ko… wala nang itatago,” panimula niya, mababa at seryoso ang boses, parang binubuksan ang pinto ng nakaraang matagal nang nakasara. “Pero kapag narinig mo na ang lahat, hindi mo na ‘yan mababawi. At magiging mas mahirap ang buhay — para sa’yo, at lalo na kay Mikayla.”Napalunok ako at lalong hinigpitan ang hawak sa kamay niya. “Handa na ako. Ka
最終更新日: 2026-06-24
ログイン
