Novels by Amereen

Naupo na lamang si Ophelia sa hagdanan habang yakap ang tatlong anak, hindi alam kung tatawa o magagalit.Sa huli, kinuha niya ang kanyang telepono at tinawagan si Gavin.Ngunit matagal na walang sumasagot.Wala na siyang nagawa kundi tawagan si Luke.Sa sandaling iyon, nakaparada ang sasakyan ni Luke sa gilid ng kalsada sa labas ng eskinita.Mas abala pa siya kaysa sa umiikot na tuktok ngayong gabi.Kakatapos lang maihatid si Gideon sa Hospital nang tumawag na agad si President La Victoria at inutusan siyang ipapalit agad ang kandado sa pinto ni Ophelia sa pinakabagong AI smart lock.Inutusan din niyang ilagay ng tagapagkabit ang pasaword na gamit ang boses.Nang marinig niya sa telepono ang pagtatanong ni Ophelia kung si Gavin nga ba ang nagpalit ng kandado, sumulyap si Luke sa salamin sa likuran patungo sa lalaking tahimik na naninigarilyo sa likod, at mahinang sumagot, "Atty. Mendoza ipinalit po ni President La Victoria ang kandado para sa kaligtasan ninyo at ng mga bata."Nagalit

Kahit na ayaw niyang mapalapit si Ophelia kay Gavin, naiintindihan niya ang isang bagay. habang ang mantis ay nakabantay sa kuliglig, hindi nito alam na may isa babae sa likuran nito.Hindi pwedeng makalaya ang taong nasa likod ng pagbibitiw ni Ophelia.Kung hindi man siya o si Gavin ang magkaroon sa kanya, walang ibang dapat mangahas na humawak dito!Sa sandaling iyon, narinig ni Gavin na nakalayo na nang kaunti ang sinabi ni Gideon. Lumingon ito at tinitigan siya nang malamig. "Kailan mo pa nalaman 'yan?""Noong nakaraang linggo pa... Aray!"Bago pa man niya matapos ang sasabihin, isang malakas na suntok ang pinakawalan ng lalaki sa kanyang mukha."Bakit sa impyerno hindi mo sinabi sa akin kung alam mo na?"Nagdugo si Gideon habang umuubo. "Inutusan ba kitang gawin ang lahat para pigilan siyang umalis sa pamilya La Victoria? Gavin, napakabuting babae ni Sheena. Anim na taon siyang naghintay sa'yo nang walang reklamo. Kahit bato pa ang puso mo, dapat lumambot na 'yun ngayon. Sa tingi

Paglabas niya ng opisina, nakatanggap siya ng mensahe mula kay Victor.Nagbigay ba ng abala sa’yo si President La Victoria?Wala naman.Hindi tayo nakapag-tanghalian, paano kung lumabas tayong kumain ngayong gabi kasama ang mga bata?Nag-isip sandali si Ophelia at magalang na tumanggi.Hindi angkop na isama pa ang mga bata sa kainan kasama si Victor.Kahit matagal na kaming magkaklase, kailangan pa rin naming maglagay ng distansya.Hindi pa rin niya nakakalimutan ang babala ng kanyang ina noon.Lumayo raw siya sa anak nito...Alas-sais na ng gabi.Sa grupo ng trabaho ng Hestia Law, nag-post si Direktor San Dieago ng anunsyo.Inuutusan ang lahat na bumalik sa opisina para sa pagpupulong ngayong Biyernes.“Ang laki naman ng ginawang ingay nito, may malaking mangyayari kaya?”Inakbayan ni Lucy si Ophelia habang pumapasok sila sa elevator. “Ophelia, may alam ka bang tsismis?”Umiling si Ophelia. “Wala akong alam, baka regular na pagpupulong lang naman iyan.”Hula ni Alice, “Kapag ganyan k

Tatlong araw ang lumipas.Inilapag ni Luke ang pahayag sa bangko at ang detalyadong impormasyon tungkol sa Veritas Law Firm sa ibabaw ng mesa ni Gavin.“Mr. La Victoria, ang multa para sa paglabag sa kontrata ni Atty. Mendoza ay binayaran ni Angelo, ang pinuno ng Veritas Law Firm.”Matapos suriin nang mabuti ang mga dokumento, nagtanong si Gavin, “May personal na kaugnayan ba ang taong ito kay Ophelia?”“Wala po.”Napakunot ang noo ni Gavin. “Bakit magbibigay ng ganoong kalaking halaga ang isang taong hindi niya kilala?”“Sa mga tala ng bangko,” sagot ni Luke, “ang ₱600,000 pesos ay inilipat kay Atty. Mendozan sa pamamagitan ng departamento ng pananalapi ng Veritas Law Firm. Tama po ang impormasyong iyan.”Idinagdag pa ni Luke, “Marahil ay nakita ng Veritas Law Firm ang galing ni Atty. Mendoza.”“Gaano man kagaling si Ophelia, isa lamang siyang baguhang abogado na wala pang tatlong taon sa serbisyo. Bagong tatag pa lamang ang Veritas Law Firm at hirap pa itong makilala sa industriya.

Maingat na kinuha ni Luke ang hawak. “Gusto mo bang ipa-paternity test sa bata?”“Sa tingin mo ba anong sadya ko sa bahay ni Ophelia nang madaling-araw?”Bumuka ang bibig ni Luke. Akma niyang sasabihing wala namang masyadong saysay ang pagsusuring iyon. Pagkatapos ng lahat, masusi na silang nagsiyasat. pitong taon na ang nakalilipas nang manganak si Ophelia. Imposibleng siya si Miss La Victoria, lalo na’t hindi siya ang ina ng anak ni President La Victoria.Ngunit alam niya kapag nagkaroon ng pagdududa si President La Victoria, kailangan nito ng matibay na ebidensya upang mawala ang kanyang hinala.Nag-isip sandali si Luke at sinabi, “Malaking bagay ang desisyon mong magpa-paternity test. Kapag kumalat ito, malaki ang magiging epekto. Kailangan mong humanap ng taong lubos mong mapagkakatiwalaan para humawak nito.”“Hmm…” Nag-isip saglit si Gavin at sumagot, “Ibigay mo kay Lai.”“Kaibigan mo siya mula pagkabata, at magkamag-anak din ang pamilya Aquino at La Victoria. Bukod pa rito, siy

Anim na taon na ang nakalilipas, labis siyang nag-iingat sa kapangyarihan ng Grandlo Rufus, kaya’t bawat hakbang na ginagawa niya sa loob ng pamilya La Victoriaay tila nakatapak sa manipis na yelo. Kahit noong kasama niya si Aurora, kailangan pa nilang gawin ang lahat nang palihim. Iyon ang panahong pinakamahina ang kanyang katayuan, at ito rin ang bahagi ng kanyang buhay kung kailan pinakakinainisan niya ang kanyang sarili.Ngunit ngayonWala na siyang takot sa matanda.Ang tunay na kinatatakutan niya ay..."Ang Grandlo Rufus ay lolo mo. Kapag nalaman niyang mayroon akong kinalaman sa iyo, ako agad ang uunahin niyang kalabanin. Sa ganyang sitwasyon, ligtas ka, ngunit ako naman ang magdurusa. La Victoria, talaga bang nais mong dalhin ang lahat sa puntong hindi na maaayos pa?"Napangisi ang lalaki. "Tunay ngang hindi madaling dayain ang isang abogado, Ophelia. Lagi mong alam kung paano hanapin ang kahinaan ng iba at doon sila tamaan."Huminga nang malalim si Ophelia. "Hindi ba’t napili

Bumili si Helena ng isang mangkok ng malabnaw na lugaw at isang itlog. Dahil naisip niyang baka hindi mabusog si Adler, bumili pa siya ng tinapay na may palaman na karne at inilagay ito sa harap niya.Inangat ni Adler ang lugaw at sumimsim walang asukal, at payak ang lasa.Napansin ni Helena ang basang damit nito na dumidikit sa katawan, kung saan malinaw na nakikita ang hugis ng kanyang dibdib.Tumingin doon si Adler at walang emosyong sinabi, “Ate, huwag ka nang tumingin. Hindi naman kasing laki ng sa iyo.”Naalala ni Helena ang nangyari sa hotel noong hinawakan siya ni Alder, at bahagyang namula ang kanyang mga tainga.Bigla niyang hinila palayo ang lugaw at plato sa harap nito.Hinawakan siya ni Adler sa pulso. “Ate, anong ginagawa mo?”Tinitigan siya ni Helena nang masama. “Bitawan mo ako. Hindi na kita bibigyan.”Nagkunwaring nalungkot si Adler. “Ate, niluraan mo nga ako ng lugaw kanina eh…”Napatingin sa kanila ang ibang estudyanteng kumakain, kaya pilit binawi ni Helena ang ka

"May manukan din si Lolo,Gusto kong saksakin ang kapatid ko, papaluin siya ng kidlat, ninakaw niya ang mga pato ko at ibinenta sa baryo. Kahit si Ryan ay matatakot ding masaksak balang araw, napakaganda ng patalim~""Pangalawang Kuya, huwag kang tumawa, pigilan mo propesyonal tayo, hahaha!" Hindi na talaga nakapagpigil si Adler at napahagalpak na ng tawa.Itinuro ni Safa ang telepono kay Weston na nakapikit habang kumakanta sa entablado, gumagalaw-galaw ang mukha."Kuya Adler, tigilan na natin ang pagtawa.""Sige.""Hahaha!""Hahaha!"Namangha ang mga nanonood, may pumapalakpak, may pumapalo sa mesa, at sabay-sabay na tumatawa.Akala ni Weston ay puro palakpakan at paghanga iyon para sa kanya.Sa kabilang banda, lalong nagdilim ang mukha ng mga hurado at agad na pinatigil ang pagsusulit.Bumuntong-hininga nang malalim si Weston at ngumiti sa tingin niya ay pinakagwapo niyang ngiti. "Ate, kumusta po ang pagkanta ko?""Eho, lumiko ka sa kaliwa paglabas mo ng tarangkahan ng paaralan, mg

Sinulyapan ni Maeva si Adler na abala sa pagkain, at mahinang nagtanong, "Ikaw ba, Adler?"Tumingala si Xu Wang. "Ako po? Pasensya na po, Ate, hindi ako interesadong sumali sa samahan."Bahagyang nagpakitang panghihinayang sa mga mata ni Shen Qingyao, ngunit mabilis din itong nakabawi."Ayos lang 'yon, Junior. Kung magbago ang isip mo, sabihan mo lang ako kahit kailan.""Sige po, Ate."Maganda talagang kumanta si Adler, masayahin at may dating ang ugali bagay na bagay sana siya sa kanila. Gusto sana siyang kunin ni Maeva, ngunit tumanggi pa rin ito.Inilabas ni Weston ang kanyang telepono. "Ate, pwede ko po bang makuha ang messenger account niyo? May itatanong lang sana ako."Nang makita ito ni Angus, inilabas na rin niya ang kanyang telepono. "Ate, pwede rin po ba akong makahingi ng messenger niyo?"Alam naman ni Maeva ang nasa isip nila; napakaraming lalaki ang gustong humingi nito sa kanya. Magalang siyang ngumiti. "Pasensya na po, mga Kuya, hindi ako basta basta nag-aabot ng messe

"Hah? Ate, sinasadya niyo ba talaga 'to? Ibabato niyo sa akin ang ganitong nakakainis na gawain. Hindi ba kayo natatakot na magtanim ng sama ng loob sa akin ang mga kaklase ko? Baka sa isang gabing madilim at umuulan, habang naglalakad ako nang mag-isa, biglang may lumabas na ilang babaeng bumagsak sa klase dahil sa pagliban at dadalhin nila ako sa gubat para gahasain?"Masigla at detalyado pang inilarawan ito ni Adler.Napangiti si Helena. "Huwag kang mag-alala diyan. Sa loob ng dalawang taon, ikaw lang ang nag-iisang estudyanteng nangahas lumiban sa klase ko."Napatawa na lang si Adler. "Kung ganoon, parang isang karangalan naman na maging nag-iisa sa puso niyo, Teacher Helena."Umikot na lang ang mata ni Helena sa inis. "Tara na, uwian na.""Opo, sige po."Tumingin si Adler sa aklat ng mga sinaunang tula sa mesa, itinuro ito, at nagtanong. "Hindi ko na po kailangang tapusin 'yan, 'di ba?"Sinulyapan lang ito ni Helena at mahinahong sumagot. "Kapag inulit mo pa, mas matindi ang paru

Noong una, nakikinig nang mabuti si Helena sa kanya, ngunit habang tumatagal ay lalo siyang nakakaramdam ng kaba at inis.Akala niya ay sadyang pinaglalaruan lang siya ni Adler.Hindi ba’t ang mismong katangian niya ang inilalarawan nito bilang gusto niyang babae?At saka, ano bang mali sa ugali ko!Pasaway na bata ka talaga!Nainis ng sabi ni helena,“Kung maghahanap ka ng kasintahan gamit ang ganyang mga pamantayan, baka habang buhay ka na talagang mag-isa.”“Ayos lang naman. Ang mahalaga, makahanap ako ng taong gusto ko talaga.”Patuloy pa rin sa panunukso si Adler.“Teacher Helena, hindi niyo ako madadaan sa talino niyo.”Dahil alam niyang hindi niya ito matatalo sa pakikipagtalo, inis na sumagot si Helena, “Kumain ka na nga. Kahit pagkain ay hindi makakapagpatigil sa iyong daldal.”“Opo, Teacher Helena, kumain din po kayo nang marami. Mas masarap kayang yakapin ang babaeng may kaunting laman ang katawan.”Lumingon si Helena at masama siyang tinitigan.Pagkatapos ng tanghalian,Ki

Bandang alas-singko ng hapon, bumalik si Helena sa opisina pagkatapos ng klase.Narinig ni Adler ang kalansing ng mga takong sa pasilyo, kaya agad niyang inilagay ang kanyang telepono sa bulsa at nagkunwaring kanina pa siya nagsusulat ng tula.Pagbukas ni Helena ng pinto, nakita niyang maayos na nakaupo roon si Adler.Tumingala ito sa kanya at gumuhit ang ngiti sa kanyang mga labi. "Propesor Wen, maligayang pagbabalik po."Natigilan si Wen Yu, tila ba umuwi siya sa sariling tahanan at may sasalubong sa kanya.Hindi na ito nag-isip pa nang matagal, tumayo siya sa tabi ni Adler upang suriin ang gawa nito.Nang makita ang dami ng naisulat, bahagyang kumunot ang kanyang noo at kinuha ang kwaderno."Anong ginagawa mo habang wala ako?"Nagkunwari namang walang muwang si Adler. "Ha? Nagsusulat po ako ng mga tula."Napangisi si Adler at inilapag ang kwaderno sa harap nito. "Ito na rin ang sinusulat mo noong umalis ako, at ito pa rin ang sinusulat mo ngayong bumalik ako."Napaisip si Adler sa