LOGINBumili si Helena ng isang mangkok ng malabnaw na lugaw at isang itlog. Dahil naisip niyang baka hindi mabusog si Adler, bumili pa siya ng tinapay na may palaman na karne at inilagay ito sa harap niya.Inangat ni Adler ang lugaw at sumimsim walang asukal, at payak ang lasa.Napansin ni Helena ang basang damit nito na dumidikit sa katawan, kung saan malinaw na nakikita ang hugis ng kanyang dibdib.Tumingin doon si Adler at walang emosyong sinabi, “Ate, huwag ka nang tumingin. Hindi naman kasing laki ng sa iyo.”Naalala ni Helena ang nangyari sa hotel noong hinawakan siya ni Alder, at bahagyang namula ang kanyang mga tainga.Bigla niyang hinila palayo ang lugaw at plato sa harap nito.Hinawakan siya ni Adler sa pulso. “Ate, anong ginagawa mo?”Tinitigan siya ni Helena nang masama. “Bitawan mo ako. Hindi na kita bibigyan.”Nagkunwaring nalungkot si Adler. “Ate, niluraan mo nga ako ng lugaw kanina eh…”Napatingin sa kanila ang ibang estudyanteng kumakain, kaya pilit binawi ni Helena ang ka
"May manukan din si Lolo,Gusto kong saksakin ang kapatid ko, papaluin siya ng kidlat, ninakaw niya ang mga pato ko at ibinenta sa baryo. Kahit si Ryan ay matatakot ding masaksak balang araw, napakaganda ng patalim~""Pangalawang Kuya, huwag kang tumawa, pigilan mo propesyonal tayo, hahaha!" Hindi na talaga nakapagpigil si Adler at napahagalpak na ng tawa.Itinuro ni Safa ang telepono kay Weston na nakapikit habang kumakanta sa entablado, gumagalaw-galaw ang mukha."Kuya Adler, tigilan na natin ang pagtawa.""Sige.""Hahaha!""Hahaha!"Namangha ang mga nanonood, may pumapalakpak, may pumapalo sa mesa, at sabay-sabay na tumatawa.Akala ni Weston ay puro palakpakan at paghanga iyon para sa kanya.Sa kabilang banda, lalong nagdilim ang mukha ng mga hurado at agad na pinatigil ang pagsusulit.Bumuntong-hininga nang malalim si Weston at ngumiti sa tingin niya ay pinakagwapo niyang ngiti. "Ate, kumusta po ang pagkanta ko?""Eho, lumiko ka sa kaliwa paglabas mo ng tarangkahan ng paaralan, mg
Sinulyapan ni Maeva si Adler na abala sa pagkain, at mahinang nagtanong, "Ikaw ba, Adler?"Tumingala si Xu Wang. "Ako po? Pasensya na po, Ate, hindi ako interesadong sumali sa samahan."Bahagyang nagpakitang panghihinayang sa mga mata ni Shen Qingyao, ngunit mabilis din itong nakabawi."Ayos lang 'yon, Junior. Kung magbago ang isip mo, sabihan mo lang ako kahit kailan.""Sige po, Ate."Maganda talagang kumanta si Adler, masayahin at may dating ang ugali bagay na bagay sana siya sa kanila. Gusto sana siyang kunin ni Maeva, ngunit tumanggi pa rin ito.Inilabas ni Weston ang kanyang telepono. "Ate, pwede ko po bang makuha ang messenger account niyo? May itatanong lang sana ako."Nang makita ito ni Angus, inilabas na rin niya ang kanyang telepono. "Ate, pwede rin po ba akong makahingi ng messenger niyo?"Alam naman ni Maeva ang nasa isip nila; napakaraming lalaki ang gustong humingi nito sa kanya. Magalang siyang ngumiti. "Pasensya na po, mga Kuya, hindi ako basta basta nag-aabot ng messe
"Hah? Ate, sinasadya niyo ba talaga 'to? Ibabato niyo sa akin ang ganitong nakakainis na gawain. Hindi ba kayo natatakot na magtanim ng sama ng loob sa akin ang mga kaklase ko? Baka sa isang gabing madilim at umuulan, habang naglalakad ako nang mag-isa, biglang may lumabas na ilang babaeng bumagsak sa klase dahil sa pagliban at dadalhin nila ako sa gubat para gahasain?"Masigla at detalyado pang inilarawan ito ni Adler.Napangiti si Helena. "Huwag kang mag-alala diyan. Sa loob ng dalawang taon, ikaw lang ang nag-iisang estudyanteng nangahas lumiban sa klase ko."Napatawa na lang si Adler. "Kung ganoon, parang isang karangalan naman na maging nag-iisa sa puso niyo, Teacher Helena."Umikot na lang ang mata ni Helena sa inis. "Tara na, uwian na.""Opo, sige po."Tumingin si Adler sa aklat ng mga sinaunang tula sa mesa, itinuro ito, at nagtanong. "Hindi ko na po kailangang tapusin 'yan, 'di ba?"Sinulyapan lang ito ni Helena at mahinahong sumagot. "Kapag inulit mo pa, mas matindi ang paru
Noong una, nakikinig nang mabuti si Helena sa kanya, ngunit habang tumatagal ay lalo siyang nakakaramdam ng kaba at inis.Akala niya ay sadyang pinaglalaruan lang siya ni Adler.Hindi ba’t ang mismong katangian niya ang inilalarawan nito bilang gusto niyang babae?At saka, ano bang mali sa ugali ko!Pasaway na bata ka talaga!Nainis ng sabi ni helena,“Kung maghahanap ka ng kasintahan gamit ang ganyang mga pamantayan, baka habang buhay ka na talagang mag-isa.”“Ayos lang naman. Ang mahalaga, makahanap ako ng taong gusto ko talaga.”Patuloy pa rin sa panunukso si Adler.“Teacher Helena, hindi niyo ako madadaan sa talino niyo.”Dahil alam niyang hindi niya ito matatalo sa pakikipagtalo, inis na sumagot si Helena, “Kumain ka na nga. Kahit pagkain ay hindi makakapagpatigil sa iyong daldal.”“Opo, Teacher Helena, kumain din po kayo nang marami. Mas masarap kayang yakapin ang babaeng may kaunting laman ang katawan.”Lumingon si Helena at masama siyang tinitigan.Pagkatapos ng tanghalian,Ki
Bandang alas-singko ng hapon, bumalik si Helena sa opisina pagkatapos ng klase.Narinig ni Adler ang kalansing ng mga takong sa pasilyo, kaya agad niyang inilagay ang kanyang telepono sa bulsa at nagkunwaring kanina pa siya nagsusulat ng tula.Pagbukas ni Helena ng pinto, nakita niyang maayos na nakaupo roon si Adler.Tumingala ito sa kanya at gumuhit ang ngiti sa kanyang mga labi. "Propesor Wen, maligayang pagbabalik po."Natigilan si Wen Yu, tila ba umuwi siya sa sariling tahanan at may sasalubong sa kanya.Hindi na ito nag-isip pa nang matagal, tumayo siya sa tabi ni Adler upang suriin ang gawa nito.Nang makita ang dami ng naisulat, bahagyang kumunot ang kanyang noo at kinuha ang kwaderno."Anong ginagawa mo habang wala ako?"Nagkunwari namang walang muwang si Adler. "Ha? Nagsusulat po ako ng mga tula."Napangisi si Adler at inilapag ang kwaderno sa harap nito. "Ito na rin ang sinusulat mo noong umalis ako, at ito pa rin ang sinusulat mo ngayong bumalik ako."Napaisip si Adler sa







