Novels by S. Lumiere

Sa biglaang pag-ingay sa paligid, nagising si Nina nang may pagkabigla. Parang may humila sa kanya mula sa malalim na tulog pabalik sa malamig at hindi pamilyar na realidad. Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata, at agad niyang nakita ang bakanteng upuan sa kanyang tabi.Walang tao.At sa sandaling iyon, isang malamig na pakiramdam ang dumaloy sa kanyang dibdib, parang may kulang, o parang may nawala siyang hindi niya maipaliwanag.Ang kanyang mga mata ay puno pa rin ng natitirang takot at kalituhan habang dahan-dahan siyang bumangon.“Assistant Anthon, nasaan si Master Araniego?”Ang kanyang boses ay mahina ngunit may halong pag-aalala, parang takot na baka ang sagot ay hindi niya gustong marinig.Sa harap niya, bahagyang lumingon si Anthon. May bahid ng ngiti sa kanyang labi, ngunit hindi iyon mainit, may halong panunukso.“Natatakot ka na ngayon? Kung natatakot ka, bakit mo pa sinubukang kumilos nang walang ingat?” sadyang panunukso ni Anthon Lopez.Ang mga salitang iyon

“Maganda naman.”Tumango si Anthon Lopez, ang tinig ay puno ng simpleng obserbasyon habang nakatingin kay Nina Santos na kasalukuyang nasa harap nila.Ngunit bago pa man matapos ang sandaling iyon...click.Isang malamig na tunog ang bumasag sa katahimikan.Sa loob ng sasakyan, bahagyang umangat ang tinted window.At sa loob, makikitang nakasandal si Joaquin Araniego, ang katawan ay relaxed ngunit ang presensya ay mabigat, parang hindi bagay sa hangin sa paligid.May hawak siyang lumang lighter.Pinaglalaruan iyon nang mabagal, parang wala siyang pakialam sa mundo.Ngunit ang mga mata niya ay malamig at mapanganib.Agad na nanigas si Anthon Lopez.Doon lang niya napagtanto kung ano ang lumabas sa bibig niya.Mabilis siyang umubo.“No, Mr. Araniego, hindi po iyon ang ibig kong sabihin!” nagmamadali niyang paliwanag. “I was just looking at her bangs! Seryoso po, sino ba ang naggupit sa kanya? Kung gabi mo siya makikita, parang puwede siyang mag-cosplay na multo...”Dahan-dahang itinaas

Ang medyo matalim na tono ng pagtatanong ni Clara Reyes ay agad na nagpatigil kay Nina Santos.Napatitig siya sa screen ng cellphone niya habang bahagyang kumukurap, tila hindi agad naproseso ng isip niya ang kakaibang diin sa boses ng kanyang senior.Sa kabilang side ng video call, hindi si Nina ang tunay na tinitingnan ni Clara.Sa halip, nakatuon ang kanyang mga mata sa paligid ng kwartong nasa likuran ni Nina, ang simpleng ilaw, ang dingding, at ang kapirasong bahagi ng mamahaling interior ng Lawa de Oro Residences na hindi natatakpan ng camera.Mahigpit na napakagat si Clara sa kanyang ibabang labi.Parang may pilit siyang kinakalma sa loob niya.“Nina…” mahina ngunit mabigat niyang sambit. “Are you still with the Araniego family?”Bahagyang natigilan si Nina Santos sa tanong.Ngunit dahil wala naman siyang iniisip na masama, awtomatiko siyang tumango.“Um.”Sa isang iglap, may mabilis na kislap na dumaan sa mga mata ni Clara Reyes.Selos.Pagkabahala.At isang bagay na tila tako

Napaatras si Nina Santos sa sobrang pagkabigla, ngunit sa kanyang pag-urong ay hindi niya napansin ang sariling paa.Isang hakbang.Dalawang hakbang.Hanggang sa bigla siyang sumandal sa isang matigas na dibdib.Parang biglang tumigil ang oras.Ang anino ng lalaking nasa likuran niya ay tila unti-unting bumalot sa kanya, parang walang anumang espasyo para makatakas.Ang mainit na hininga mula sa itaas ay dumampi sa kanyang batok at pisngi, dahilan upang tila magliyab ang buong mukha niya sa matinding kaba.Hindi siya agad nakakilos.Hindi rin siya nakapagsalita.Hanggang sa bigla siyang lumingon at mabilis na humakbang palayo, pilit nililikha ang distansya sa pagitan nila.Sa pasilyo, bumagsak ang katahimikan.Tanging silang dalawa na lamang ang naiwan, si Joaquin Araniego at si Nina Santos.Isang espasyo.Isang tensyon.Isang hangin na halos hindi na makapasok sa pagitan nila.Dahan-dahang ibinaba ni Joaquin Araniego ang kanyang tingin.Sinuri niya si Nina Santos mula ulo hanggang

Ang likas na matalim at malamig na aura ng lalaki ay tila isang biglang bagsak ng malamig na hangin sa buong katawan ni Nina Santos.Parang may kamay na biglang humawak sa kanyang dibdib.Nanigas siya sa kanyang kinatatayuan at sa loob ng ilang segundo, tila huminto ang kanyang paghinga.Ang mga salitang dapat sana niyang sabihin, ang paliwanag, ang paghingi ng paumanhin ay naipit sa kanyang lalamunan na parang tinakpan ng matigas na kamay.Hindi niya maibuka ang bibig.Hindi niya magawang kumilos.Tanging pagyuko lamang ang nagawa niya.Tumingala si Joaquin Araniego mula sa kanyang kinauupuan.At sa unang tingin pa lang, napansin niya si Nina Santos.Bahagyang nakayuko, nakatago ang mga mata sa makapal na bangs, ngunit malinaw pa rin ang dulo ng kanyang ilong na namumula, at ang labi niyang may mga bakas ng kagat na parang pigil na emosyon na hindi mailabas.Kaawa-awa.Mahina.At para sa ibang tao, baka nakakaawa.Ngunit para kay Joaquin Araniego ay isang palabas lamang.This woman c

Pumasok lamang si Clara Reyes sa kusina matapos niyang makasiguro na nakaalis na si Joaquin Araniego.Tahimik ang paligid, ngunit sa loob ng kanyang dibdib ay parang may sumisigaw. Nananatili pa rin ang maamo niyang ngiti, ngunit sa likod ng tinging nakatutok kay Nina Santos ay nag-aalab ang matinding selos at matagal nang kinikimkim na galit.Kitang-kita niya kanina.Isang tingin lamang ni Joaquin Araniego kay Nina Santos, sapat na iyon para maramdaman niya ang bigat ng kawalan niya ng halaga.May bahid ng pagnanasa ang tingin nito.At hindi iyon dapat mangyari.Nina Santos… again. Bakit siya? Bakit siya palagi?Bakit tila kahit saan siya mapunta, si Nina Santos ang laging napapansin?Dahan-dahan siyang lumapit habang ang bawat hakbang ay tila bumibigat.Sa isip niya, parang paulit-ulit ang salitang hindi niya masabi nang malakas.You’re in my way.Sa sumunod na segundo, parang pinutol niya ang sariling emosyon at muling ibinalik ang maskara. Ang mabait. Ang maalaga. Ang “senior.”“N