Forced to Seduce: The Nanny Who Stole Billionaire's Heart

Hindi kailanman inakala ni Nina Santos na darating ang araw na masisira ang kanyang mundo sa loob ng isang eroplano—sa gitna ng alon ng ulap at katahimikan ng langit.

Yumugyog ang eroplano nang ilang beses, ngunit hindi man lang gumalaw ang paningin ni Nina sa kanyang cellphone. Nakatitig siya sa mensaheng paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isip:

"If you don't want anything to happen to your mother, get back here right now."

Mensahe iyon mula sa kanyang ama—si Don Ernesto Santos, ang lalaking minsang itinuring niyang haligi ng kanilang pamilya, ngunit siya ring sumira nito.

Noong araw na naghiwalay ang kanyang mga magulang, sa parehong araw din pinakasalan ng kanyang ama ang kabit nito. Ang kanyang mga magulang ay nagsimula sa wala. Magkasamang naghirap, nagtipid, at nagtiis hanggang sa unti-unting umangat ang kanilang buhay.

Ngunit sa dulo, isang divorce agreement ang iniwan ng kanyang ama, pinilit na iwan ng kanyang ina na si Aling Cora Santos ang lahat.

Walang natira sa kanila.

Sa huli, pumayag ang kanyang ina, hindi dahil sa kahinaan, kundi dahil sa pagmamahal sa kanyang anak. Mula noon, hindi na muling nakontak ni Nina ang kanyang ina.

Kaya ngayon, wala siyang nagawa kundi sumakay sa eroplanong ipinadala ng kanyang ama. Parang bitag na wala s’yang magawa kundi ang sumunod lang.

“Nina...” napahinto si Nina, agad na inayos ang sarili.

“Nina, what’s wrong? You look terrible.” Si Clara Reyes, ang senior student na kasama niya, ang marahang tumapik sa kanyang braso.

Sanay si Nina na mag-isa sa problema, kaya agad siyang umiling.

“It’s nothing. I’m just going to the restroom.”

Inabot sa kanya ni Clara ang makeup bag.

“While everyone’s asleep, fix yourself. Don’t let that scumbag father of yours look down on you.”, ayon ni Clara

Napangiti nang pilit si Nina.

“Thank you, Clara”

“By the way, don’t wander off. I heard the business class is booked by some difficult passenger.”, saad ulit ni Clara

“Okay”, ang maraang tugon ni Nina kay Clara. 

Tumayo si Nina at dahan-dahang naglakad papunta sa CR. Tahimik ang paligid, tanging ugong ng eroplano ang naririnig.

Sa hallway, nakasalubong niya ang flight attendant na may dalang trolley ng inumin. Hindi niya alam kung bakit, ngunit kumuha siya ng isang baso ng alak. 

“Isa lang.”

Pumasok siya sa CR at doon huminga nang malalim at pagkatapos ng ilang sandali, uminom siya.

Mainit. Nakakahilo at parang gusto niya lang takasan ang bigat ng kanyang dibdib. Habang binubuksan niya ang makeup bag, may nahulog na ID. ID iyon ng kanyang senior mula sa internship abroad.

Nang makita iyon, bigla siyang napaisip.

Sana ganoon din ako kagaling… sana makaalis din ako sa ganitong buhay.

Ngunit bago pa man niya mapulot, unti-unting nagdilim ang kanyang paningin. Naging mabigat ang paligid. 

Biglang namatay ang ilaw at ang pinto ng CR na kanina’y nakasara ay biglang bumukas.

Sa dilim, isang malamig ngunit mainit na presensya ang pumasok. Isang lalaki na hindi niya maaninag ang mukha.

Itinulak siya nito papunta sa lababo, marahan ngunit may bigat na hindi niya maipaliwanag.

“Who… are you?” bulong niya. Ngunit natakpan ang kanyang bibig.

Isang boses ang narinig niya, mababa at puno ng emosyon.

“I will compensate you.”

“…”

Hindi niya maintindihan.

Bumagal ang oras. Parang umiikot ang mundo. Hindi malinaw kung ano ang nangyayari, parang bangungot na hindi niya magisingan.

Ang mga sumunod na sandali ay puno ng gulo, takot, at pagkahilo. Hindi niya alam kung paano siya napunta sa ganoong sitwasyon. Ang tanging malinaw sa kanya ay ang bigat ng presensya ng lalaki at ang pakiramdam na wala siyang kontrol.

Sa gitna ng kanyang pagkalito, may mga salitang lumabas sa kanya:

“No… no…”

Ngunit tila hindi iyon narinig. Ang lahat ay parang lumulubog sa dilim. Hanggang sa biglang…

“Hold me tight.” sabi ng lalaki

“… it hurts…”, mahina ang kanyang tinig, puno ng kalituhan at takot.

“Won’t you kiss?” tugon ng lalaki

“…”

Isang mahina, halos pabulong na tawa ang narinig niya. Parang hindi siya ang nagsasalita. Parang hindi rin niya alam kung sino ang kasama niya.Lalong lumabo ang lahat. Parang panaginip na pilit siyang nilulunod.

Hanggang sa biglang, “Ladies and gentlemen, the plane is about to land. Please return to your seats and fasten your seatbelts…”

Parang sampal ng katotohanan. Biglang natauhan si Nina. Huminga siya nang malalim habang nanginginig ang buong katawan.

Nasa CR siya. Magulo ang isip. Mabigat ang pakiramdam.

Ang lalaki sa harap niya ay biglang umatras.

“Relax… relax.”

Sa sobrang gulat niya, halos hindi niya maiproseso ang nangyari. Nang subukang lumapit muli ang lalaki, tinulak niya ito at tumakbo. Tumakbo siya palabas ng CR, suot ang gusot niyang damit at hawak ang makeup bag.

Walang nakapansin sa kanya dahil abala ang lahat sa paghahanda sa paglapag. Pagbalik niya sa upuan, agad siyang sinalubong ni Clara.

“Are you okay? Why is your neck red?”

Hinawakan niya ang leeg niya.

“I… I just scratched it. Let’s go, hurry.”

Hindi niya kayang sabihin ang totoo. Hindi niya kayang ipaliwanag kahit sa sarili niya. Nang kukunin ni Clara ang makeup bag, bigla itong natigilan.

“Wait… where’s my work ID?”, tanong ni Clara.

Natigilan si Nina, naalala niya ang ID na naiwan niya sa loob ng CR

“I… I’ll go get it.”

“Forget it. We’re changing jobs anyway.”

“Okay…”

Ngunit bago siya makaalis, napansin niyang wala na ang bracelet ng kanyang ina sa kanyang kamay.

Bigla siyang napatigil.

“I’ll just go back. I lost something.”

“Hey—”, ngunit hindi na niya narinig ang sumunod na sinabi ni Clara.

______________________________________

Pagkalipas ng isang oras, nakatayo si Nina sa harap ng malaking gate ng bahay ng pamilya Santos.

Malawak ang hardin. Magara. Ngunit malamig ang pakiramdam niya.

Parang hindi na ito tahanan.

Habang papasok siya, sumagi sa isip niya ang alaala ng dati:

Ang batang siya, nakasakay sa balikat ng kanyang ama. Ang tawa ng kanyang ina.

Ngunit lahat iyon ay naglaho.

“Welcome. President Santos is waiting.”

“Okay.”

Sa loob, iba na ang lahat.

Ibang bulaklak. Ibang amoy. Ibang mundo at doon sa sala, nakaupo si Don Ernesto Santos. Tiningnan siya nito nang may lamig.

“Over the years, you only inherited your mother’s stinginess. No wonder you’ve achieved nothing.”

Parang patalim ang bawat salita na binitawan ng kan'yang ama.

“Since you’re so generous, why don’t you settle the child support you owe me for the past ten years right now?” sagot naman ni Nina.

“You! How dare you speak to me like that—” bago pa matapos ang sasabihin ng kaniyang ama ay biglang tumunog ang kampana sa labas.

Pumasok ang isang puting aso na may nakasabit na jade pendant. Napasinghap si Nina.

“Iyan… ang jade ng nanay ko.”

Hindi niya matanggap na ang alaala ng kanyang ina—ginawang palamuti sa aso. Humakbang siya, ngunit pinigilan siya ng mga bodyguard.

“Let go of me, where is my mother?!” tanong n'ya.

“Your mother is being treated.”

“Kung gusto mong mabuhay siya nang maayos… ikaw ang kapalit.” sagot ng bodyguard sa kan'ya.

“Ano ibig mong sabihin?”

“Either marry into the Aguila family, or take care of Young Master Araniego .”

Dalawang pagpipilian ang ibinigay ni Don Ernesto Santos kay Nina.