Novels by liadihope

IVYAkala ko ang pagpatay sa akin ang pinakamasama nilang magagawa, pero hindi ko alam na balak nila akong hilahin pababa hanggang sa pinakailalim kahit wala na akong buhay sa ibabaw ng mundo.Nabibiyak ang puso ko. Malapit na akong umiyak nang walang tigil. Mahigpit kong hinawakan ang damit ko, kinagat ko ang ibabang labi hanggang dumugo habang pinapanood si Louisa na umiiyak sa TV.“Bullshit!” mura ni Alex habang inabot ang remote at pinatay ang TV.Ha? Naningkit ang mga kilay ko habang humarap sa kanya. Mahigpit na nakakuyom ang kanyang kamao. “Hindi kailanman gagawin ni Ivy ang kahit ano para sirain ang kumpanyang itinayo ng tatay niya.” Bulalas niya.Ha? Paano niya nasabi ‘yun? Hindi niya ako kilala. Hindi niya ako kilala.“Matapos mamatay ang tatay niya, siya ang nagpatakbo ng kumpanya. Alam mo ba kung ilang beses niya akong nalampasan sa mga disenyong at estratehiya para sa department store? Siya ang pinakamatalas sa pamilyang ‘yun na siguradong hindi ko makuha ang puwesto niya

IVYDahan-dahang bumukas ang aking mga mata, at tumama sa maliwanag na ilaw mula sa kisame. Mariin kong pinikit ang mga mata ko at naglabas ng ungol. Binuksan ko ulit ang mga mata ko.Kakaiba.Patay na ako… Dapat patay na ako.Nilibot ng aking mga mata ang kwarto kung saan ako nagising — iba ito sa lahat ng kilala ko. Berde ang pintura ng kwarto, at madilim ang mga kurtina. Walang ibang tao sa loob maliban sa akin. Nakakatulig ang katahimikan.Nasa impiyerno ba ako? O sa langit? Ito ba ang afterlife?Umupo ako, at pinadaan ang mga kamay sa aking buhok. Walang sakit ang katawan ko, wala akong pasa, na imposibleng mangyari kung nakaligtas ako. Kaya nasaan naman ako?Nabalik ang atensyon ko sa pinto nang marinig ko itong bumukas nang malutong. Pumasok ang isang babae, buhok na nakatali sa bun. Naka-white at black uniform siya, katulad ng damit ng isang maid. Naningkit ang aking mga kilay habang pinapanood siyang lalim nang lalim papasok sa kwarto.Hindi niya muna ako napansin, pero sa sa

IVYNilakbay ng mga malamig na kilabot ang aking gulugod, nagpanginig sa aking balat. Gumawa ng mga tunog ang aking puso na hindi ko pa naririnig noon, at ang aking katawang hindi na gumagalaw ay tumigas pa laban sa malamig na sahig.Oh, tama nga… Nasa malamig na sahig ako nakahiga.Bakit ako nakahiga sa sahig? At ano ‘yang naririnig ko ngayon?Niloloko ba ako ni Julo…?‘Yun ay absurd. Hindi kailanman gagawin ni Julo ‘yun. Limang taon na kaming magkasama. Dalawang taon kaming nag-date at limang taon na kaming kasal. Mahal niya ako, handa siyang mamatay para sa akin. Ilang beses niya na akong ipinagtanggol, pinrotektahan ako sa mga bully sa kumpanya na hindi ako tinanggap nang mamatay ang tatay ko. Pinrotektahan at ginabayan niya ako nang ako’y naligaw… Siya ang asawa ko. Ako ang kanyang tunay na iisang pag-ibig. Hindi niya ako lolokohin… hindi niya magagawa ‘yun.“Oh, Julo, ‘yun ang pinakamagandang sex natin sa loob ng matagal na panahon. Hindi ako makakaasan sa gaano ka-galing mo sa

IVYNaramdaman ko ang maiinit na mga halik sa aking mga pisngi, mga kamay na nakayakap sa aking baywang, hinihila ako palapit nang palapit, pinipilit akong magising.“Gising na, Ivy.” Bulong ng matamis na boses ng aking asawa sa aking tainga. Umikot ang dila niya, na nagpatawa sa akin. Hinawakan niya ang aking dibdib habang hinihila ako palapit hanggang walang espasyo sa pagitan namin.“Julo, hayaan mo muna akong matulog.” Ungol ko habang pinipigilan ang ngiti sa aking labi. Gustung-gusto ko ang pakiramdam ng kanyang mga kamay sa aking katawan, ang kanyang hininga sa aking leeg, at ang pagkakahawak niya sa aking dibdib na parang ito ang kanyang buhay.Mahal ko kapag clingy at sweet siya. Asawa ko naman siya.“Hindi, kailangan nating magising ng maaga kung gusto nating makarating sa ating vacation house sa tamang oras.” Bulong niya habang marahang hinahalikan ang buong katawan ko. Nanatili ang kanyang basang labi sa aking balat habang patuloy na nag-e-explore ang kanyang mga kamay sa b