Novels by Liadi

Alex’s POVSinabi ko kay Talia na may maaga akong meeting at umalis bago pa sumikat ang araw, kahit ang totoo, ang tanging pupuntahan ko ay isang lugar na dalawang oras ang layo mula sa siyudad.Tinatanaw ng bangin ang isang bahagi ng baybayin na masyadong liblib para tumugma sa nakasaad sa police report. Ayon sa file na nakuha ni Noah para sa akin, si Ivy Montes daw ay nagmaneho mag-isa papunta sa isang vacation villa, nababalisa dahil sa mga alegasyon ng embezzlement na kinakaharap niya, at tumalon mula sa bangin bago magbukang-liwayway.Tumayo ako sa gilid ng bangin, nakatitig sa mga batong dinadaganan ng malalakas na alon sa ibaba.“Walang katuturan ito,” bulong ko sa sarili.Milya-milya ang layo ng villa na nakasaad sa report, nasa kabilang bahagi ito ng baybayin sa loob ng isang pribadong estate. Muli kong binuksan ang mapa sa cellphone ko at sinundan ang distansya sa pagitan ng dalawang lokasyon.Apatnapung minuto ang biyahe sa kotse. Hindi bababa roon. Sa madidilim at paliku-l

POV ni TaliaMay iniwang mabigat na pakiramdam sa akin ang pagbisita ng pamilya niya—isang pagkabalisang hindi ko maalis kahit ibuhos ko pa ang oras ko sa paglilinis at pagluluto. Paulit-ulit kong naiisip ang buong buhay ni Talia, kung paano ako nagising sa katawang hindi akin, at unti-unting bumuo ng tahanan kasama ang pamilyang hindi ko pinili ngunit hindi ko na rin kayang iwan.Pagsapit ng tanghali, hindi na ako mapakali."Mikail." Isinilip ko ang ulo ko sa sala kung saan nakadapa siya sa alpombra habang nagkukulay. "Gusto mo bang sorpresahin natin si Daddy sa opisina?"Lumiwanag ang mukha niya."Talaga?""Talaga. Sige, isuot mo na ang sapatos mo."Abala ang punong tanggapan ng JS Group gaya ng dati. Nagmamadaling naglalakad ang mga empleyado sa bawat palapag habang may mga teleponong nakadikit sa mga tainga nila. Nang lumapit kami sa front desk, tumingala ang sekretarya ni Alex, isang matalas ang mukhang babaeng nagngangalang Priscilla. Agad lumamig ang ekspresyon niya nang makita

Kabanata 22POV ni TaliaNarinig ko ang ingay sa may pintuan bago ko pa nakita kung sino ang dumating. Boses iyon ng ina ni Talia, umaalingawngaw sa pasilyo."Asan ang anak ko? Sabihin n'yo sa kanya na nandito na ang pamilya niya."Lumabas ako mula sa silid-aralan at nadatnan ang tatlong taong nakatayo sa may entrada. Isang matangkad at payat na babae na nakasuot ng mamahaling coat—walang duda, siya ang ina ni Talia. Isang seryosong lalaki ang nasa likuran niya, nakatiklop ang mga braso. At isang mas batang babae naman ang abalang kinikiskis ang mga kuko, tila wala man lang pakialam na pumasok siya sa bahay ng iba."Talia!" Mabilis na lumapit ang ina niya habang nakabuka ang mga bisig. "Anak ko! Nabalitaan namin ang nangyari. Dumating kami sa lalong madaling panahon."Nanigas ako nang yakapin niya ako. Pilit ang yakap na iyon."Salamat sa pagpunta," maingat kong sabi."Nag-aalala kami sa'yo." Lumapit ang ama niya at marahang tinapik ang balikat ko. "Binigyan mo kami ng matinding takot

POV ni AlexTumawag muli si Noah kinabukasan ng hapon, at bago pa man siya magsalita, alam ko na sa tono ng boses niya na hindi maganda ang balita.“Dead end ang account. Binura nang malinis ang lahat ng bakas ng taong nagbayad kay Corbin Reyes. Hindi lang basta dinelete… nilinis talaga ang buong trail. Hindi ito gawa ng isang junior accountant na nagtatakip lang ng pagkakamali.”“Ano ang ibig sabihin niyan?”“Ibig sabihin, ang taong gumawa nito ay may access sa pinakamataas na antas ng financial system ng JS Group. Ang ganitong klaseng paglilinis ng records ay hindi mangyayari kung walang taong may matinding kapangyarihan sa likod nito.”Mariin kong ikinuyom ang panga ko habang pabalik-balik akong naglalakad sa study.“Isa sa kanila ito. Sigurado ako. Si Jake, isa sa mga tiyuhin ko… o baka pareho sila.”“Alex, wala pa tayong kasiguraduhan.”“Sino pa ba ang makikinabang?” tumaas ang boses ko. “Ang tatay ko ang paboritong tagapagmana. Kinamumuhian siya ng buong pamilya dahil doon. Kita

POV ni AlexHindi ko maalis ang tingin ko sa litrato. Hindi pa rin matatag ang mga kamay ko nang sa wakas ay ibinaba ko ito sa mesa sa pagitan namin.“May kailangan akong sabihin sa’yo tungkol sa aksidente.”Nag-angat ng tingin si Talia mula sa kahong pinag-uusisa niya.“Sige.”“Nasa kotse ako noon.” Nakasanayan kong hinaplos ang gilid ng hita ko, nararamdaman ko pa rin ang nakaumbok na peklat kahit sa ibabaw ng pantalon ko. “Labinsiyam na taong gulang ako. Hinahatid ako nina Mama at Papa pauwi matapos kaming maghapunan. Ang natatandaan ko lang ay ang malakas na ulan, pagkatapos ay umikot ang sasakyan… at nagising ako sa ospital makalipas ang tatlong araw.”“Nakaligtas ka.”“Halos hindi.” Bumuntong-hininga ako. “Nandito pa rin ang peklat. Hindi mabilang kung ilang beses kong binalikan sa isip ang gabing iyon, pero hindi ko kailanman naikuwento nang buo sa iba. Hindi naman ganoon kasama ang kalsada. Mas malala pa ang mga dinaanan ng tatay ko nang daan-daang beses.”“Sa tingin mo sinady

POV ni AlexPinanatili kong mahinahon ang boses ko kahit magulo ang dibdib ko.“Mikail, ano ba talaga ang sinabi ni Greta tungkol kay Mommy?”Kinusot niya ang mga mata niya. Halos inaantok pa siya, pero sumagot pa rin.“Lagi siyang nagagalit kapag nagtatanong ako tungkol kay Mommy. Sobrang galit.”“Paanong galit?”“Sinasabi niyang tigilan ko na ang pagtatanong.” Humikab siya. “Yung batang nanakit sa akin, sinabi niyang narinig daw ng mommy niya kay Auntie Greta na hindi marunong makialam sa sariling buhay ang mommy ko. Na nanghihimasok daw siya sa mga bagay na hindi niya dapat pinapakialaman.”Pinanatili kong kalmado ang mukha ko at pinilit kong ngumiti nang bahagya para hindi niya makita kung gaano kabilis ang tibok ng puso ko.“May sinabi ba siya kung anong mga bagay iyon?”“Wala.” Dahan-dahan siyang umiling. “Yun lang. Inaantok na ako, Daddy.”“Sige, buddy. Magpahinga ka na.” Inabot ko ang maliit niyang kamay at marahan itong pinisil. “Napakagaling mo ngayong gabi. Proud ako sa’yo.