LOGINPOV ni TaliaNapansin ko ang dagdag na guwardiyang nakapuwesto sa labas ng paaralan ni Mikail bago ko pa napansin ang iba pang bagay nang umagang iyon—isang lalaking nakasuot ng simpleng suit na nakatayo malapit sa gate, at siguradong wala roon noong nakaraang linggo.“Alex.”“Hm?” Hindi siya nag-angat ng tingin mula sa kanyang telepono.“May lalaking nasa labas ng paaralan ni Mikail.”“Alam ko. Ako ang kumuha sa kanya.”“Kumuha ka ng security para sa paaralan ni Mikail nang hindi man lang sinasabi sa akin?”“Sinasabi ko na sa’yo ngayon.”“Hindi iyon katulad ng pagsasabi sa akin bago mo ito ginawa.”Sa wakas ay nag-angat siya ng tingin, may pag-iingat sa kanyang mga mata. “Talia, kailangan kong pagkatiwalaan mo ako tungkol dito.”“Nagtitiwala ako sa’yo, pero hindi iyon ang punto.” Naka-cross ang mga braso ko. “May nangyayari. Ilang araw ka nang naglalagay ng dagdag na security sa paligid ko. Ngayon pati ang paaralan ni Mikail. Gabi-gabi mong chine-check ang bawat kandado sa bahay na i
POV ni TaliaDumating ang driver nang walang pasabi noong Miyerkules ng umaga. Magalang siyang tumango nang buksan ko ang pinto.“Si Mr. Sultan po ang nag-ayos ng sasakyan para sa inyo, ma’am.”“May sarili akong sasakyan.”“Mapilit po siya.”Sumuko na ako sa pakikipagtalo at hinayaan siyang ihatid ako sa palengke, kahit napansin kong panay ang tingin niya sa rearview mirror sa buong biyahe, mas abala sa pag-scan ng kalsada kaysa sa aktuwal na pagtingin sa trapiko.Dalawang beses nag-vibrate ang phone ko bago pa man ako matapos mamili.Alex: Kumain ka na ba ng tanghalian?Ako: Alas-diyes pa lang ng umaga, Alex.Alex: Sagutin mo ang tanong.Napailing ako, kahit nakangiti habang nagta-type ng sagot.Ako: Hindi pa. Tinitingnan mo na ba ngayon ang mga kinakain ko?Alex: May kailangang gumawa niyan.Ako: Sobra na ‘to.Alex: Pagbigyan mo na ako.Isinilid ko ang phone sa bag, nagpapanggap na naiinis kahit nanatili ang maliit na ngiti sa mukha ko sa buong pamimili.Pagsapit ng maagang hapon, n
POV ni Talia May kakaiba nang magising ako. Nakabihis na si Alex at nakatingin sa akin. “Good morning,” maingat kong bati. “May dagdag na security na sasama sa’yo ngayon,” sabi niya. Napakurap ako. “Excuse me?” “Dalawang tao. Susundan ka nila saan ka man pumunta. Naayos ko na lahat.” “Alex, parang sobra naman ‘yan.” “Pagbigyan mo na ako.” Dalawang beses niyang chineck si Mikail bago pa man siya matapos mag-almusal, nakabantay sa tabi ng upuan nito nang sapat na katagalan para tuloy itong tumingala sa kanya nang nagtataka. “Daddy, bakit lagi mo akong tinitingnan?” “Sinisigurado ko lang na okay ka, buddy,” sagot ni Alex. “Kumakain ako ng cereal.” “Nakikita ko.” Sa wakas, umalis din siya papuntang trabaho, pero bago iyon, hinila niya muna ako sa tabi ng p***o at inulit na naman ang mga security instructions, habang nanatili ang kamay niya sa braso ko nang mas matagal kaysa kinakailangan. “Seryoso ako, Talia. Manatili ka sa tabi nila.” “Alex, ang weird mo.” “Alam ko.” Mabil
POV ni AlexNaghihintay si Noah sa isang tahimik na sulok ng bar na bihira kong puntahan.“Sabihin mo,” sabi ko habang umupo sa booth sa tapat niya.“May palaging nakikipagkita si Julo sa isang tao.” Mahina ang boses ni Noah. “Isang shareholder, isang taong may tunay na impluwensya sa JS Group. Ilang beses na silang nagkita, at maingat na itinago ang lahat. Walang entry sa calendar, walang opisyal na record kahit saan.”“Alam ba natin kung sino?”“Hindi pa. Kung sino man siya, alam niya kung paano manatiling hindi napapansin.” Hinaplos ni Noah ang panga niya. “Pero halos eksaktong tumutugma ang timing sa mga linggo bago mamatay si Ivy.”Kumunot ang sikmura ko. “Sa tingin mo, sangkot ang shareholder na ito?”“Sa tingin ko, masyado itong nagkataon para balewalain.” Yumuko si Noah. “Alex, maaaring mas malaki pa ito kaysa sa simpleng pagpaplano nina Julo at Louisa para makontrol ang Beau. Kung may isang tao sa loob ng JS Group na nakikipagtulungan sa kanila, mas malalim ang sabwatan na it
Alex’s POVPagsapit ng Lunes, kahit paano ay kumalat na sa buong household staff ang balita tungkol sa Sports Day. Pabulong na mga usapan ang biglang tumitigil tuwing dumaraan ako.“Para na siyang ibang tao,” narinig kong sabi ng isa sa mga maid sa isa pa malapit sa kusina. “Maagang umuuwi, nakikipaglaro kay Mikail. Siguro may magandang nangyayari sa trabaho.”“Baka nakasara siya ng malaking deal,” hula ng isa. “Nagiging ganoon lang kasaya ang mga lalaki kapag may pera involved.”Malakas akong nag-clear ng throat, sapat para mapatalon sila, at mabilis silang nagkanya-kanyang alis, parehong namumula sa hiya.Hindi ko sila itinama. Hayaan ko silang isipin ang gusto nila.Pero nang makarating ako sa opisina, napatawag ako kay Delphine bago ko pa man matapos ang kape ko.“I-clear mo ang schedule ko ngayong gabi.”“Ulit, sir?”“Ulit.”“Dapat ko bang itanong kung ano ang nagbago?”“Hindi.”Ibinaba ko ang tawag bago pa siya makapagtanong, habang hindi ko pinapansin ang maliit ngunit kuntento
Talia’s POV“Pumunta si Julo sa mansion,” sabi ni Alex habang nakaupo sa tapat ko sa study. “Ilang buwan bago ang overdose mo. Walang rekord kung bakit siya naroon. Nalaman lang iyon ni Noah dahil may isang staff member na nabanggit iyon nang nagkataon.”Bumagsak ang sikmura ko, pero nanatiling blangko ang ekspresyon ko. “Kakaiba iyon.”“Hindi mo naaalala?”“Hindi ko gaanong maalala ang mga nangyari noong panahong iyon. Sa totoo lang, malabo ang lahat bago mangyari ang lahat ng iyon.”Matagal akong pinagmasdan ni Alex, at pinilit kong salubungin ang titig niya nang hindi kumukurap, walang ipinapakitang kahit ano.“Mas mabuting alamin muna natin kung bakit siya narito kaysa komprontahin siya nang direkta. Kapag nalaman niyang may hinala tayo sa kanya, itatanggi lang niya ang lahat at lalo niyang tatakpan ang mga bakas niya.”“Iyan din ang sinabi mo tungkol sa imbestigasyon kay Ivy.”“Dahil gumana iyon noon.” Nagkibit-balikat ako. “Pasensya ang nagbubunga ng resulta, Alex. Ang galit, mg
IVYAkala ko ang pagpatay sa akin ang pinakamasama nilang magagawa, pero hindi ko alam na balak nila akong hilahin pababa hanggang sa pinakailalim kahit wala na akong buhay sa ibabaw ng mundo.Nabibiyak ang puso ko. Malapit na akong umiyak nang walang tigil. Mahigpit kong hinawakan ang damit ko, ki
IVYDahan-dahang bumukas ang aking mga mata, at tumama sa maliwanag na ilaw mula sa kisame. Mariin kong pinikit ang mga mata ko at naglabas ng ungol. Binuksan ko ulit ang mga mata ko.Kakaiba.Patay na ako… Dapat patay na ako.Nilibot ng aking mga mata ang kwarto kung saan ako nagising — iba ito sa
IVYNilakbay ng mga malamig na kilabot ang aking gulugod, nagpanginig sa aking balat. Gumawa ng mga tunog ang aking puso na hindi ko pa naririnig noon, at ang aking katawang hindi na gumagalaw ay tumigas pa laban sa malamig na sahig.Oh, tama nga… Nasa malamig na sahig ako nakahiga.Bakit ako nakah
IVYNaramdaman ko ang maiinit na mga halik sa aking mga pisngi, mga kamay na nakayakap sa aking baywang, hinihila ako palapit nang palapit, pinipilit akong magising.“Gising na, Ivy.” Bulong ng matamis na boses ng aking asawa sa aking tainga. Umikot ang dila niya, na nagpatawa sa akin. Hinawakan ni







