jssamarieの小説

Ang dalawang salitang iyon ay dapat sana'y may bahid ng lambing. Ngunit nang manggaling sa lalaking ito, wala ni katiting na romansa. Sa halip, taglay nito ang bigat ng isang seryoso at responsableng magulang na kinakausap ang isang batang pasaway.Dalawang segundo siyang natigilan.“Okay.” Hindi na nagtanong si Atasha. Para bang kusang gumalaw ang katawan niya. Binuksan niya ang pinto ng sasakyan at masunuring bumaba. Agad siyang nilapitan ng isang nars at itinulak ang wheelchair papasok. Noon lamang niya napagtanto na kanina pa pala naghihintay ang nars para sa kaniya. Malamang ay naabisuhan na ito ni Marcus.Bago tuluyang lumayo, hindi niya napigilang lingunin ang lalaki. Madilim ang loob ng sasakyan kaya hindi niya gaanong maaninag ang mukha nito. Gayunpaman, kapansin-pansin ang mga mata nitong tila mas malinaw sa dilim.Tumango lamang si Marcus sa kaniya. Walang mababakas na kakaibang emosyon sa mukha nito.Napilitan siyang ngumiti at kumaway.Ngunit nang tuluyang umandar ang sa

Hindi na bago kay Atasha ang pangalan ni Director Vincent Alonzo ng Lunaria TV Station. Batay sa tono ng kanilang pag-uusap, malinaw na matagal na silang magkakilala at may magandang ugnayan sa isa’t isa. Dahil mismong hepe ng traffic police ang dumating upang asikasuhin ang aksidente at ipinakita ang malaking respeto kay Adrian Villareal, alam ni Atasha na hindi ordinaryong tao ang lalaking kasama niya ngayon. Maingat at mabilis kumilos si Marcus Tan. Agad niyang inilagay sa speaker ang tawag at tinawagan si Director Vincent Alonzo upang ipaliwanag ang sitwasyon. “Madulas ang mga kalsada dahil sa niyebe. Sabihin mo sa kanila na huwag magmadali. Ayos lang kung medyo mahuli ang pagdating niya,” mahinahong sabi ng direktor. Bago ibaba ang tawag, bahagya siyang ngumiti. “Ipaabot mo rin ang pagbati ko kay Sir Adrian.” Dahil doon, tuluyan nang naisama ni Nathan si Atasha sa sasakyan. Kumaway ang binata mula sa labas ng bintana. “Huwag kang mag-alala, Ate! Ako na ang bahala sa tow tr

Nakatanggap si Captain Rafael Dela Vega, pinuno ng traffic police, ng agarang abiso mula sa kaniyang nakatataas. May isang mahalagang personalidad na naipit sa matinding trapiko. Hindi sinabi kung sino ang taong iyon, ngunit dahil sa tono ng kaniyang superior, alam ni Rafael na hindi ito maaaring balewalain. Agad siyang bumaba at hinanap ang sasakyan gamit ang ibinigay na plaka. Sa unang tingin, isang simpleng itim na sedan lamang iyon. Marahan niyang kinatok ang bintana ng driver. "Magandang araw po. Ako si Captain Rafael Dela Vega mula sa traffic police. May ipinadala pong utos na buksan ang daan upang makadaan kayo nang mas mabilis." Sa halip na driver, ang lalaking nasa likuran ang napansin niya. Sa tinted na salamin, bahagya niyang nakita ang malamig at matalim na mga mata nito. "Salamat, ngunit hindi na kailangan. Hindi ako nagmamadali. Ayusin na lamang ninyo ang trapiko," mahinahong sagot ng lalaki. Nang magsara ang bintana, saka lamang nakahinga si Rafael. Napansin niya

Mas lalong lumakas ang pagbagsak ng niyebe, na tila unti-unting nilalamon ng malamig na kaputian ang buong mundo.Pagbalik sa sasakyan, namamanhid na sa lamig ang mga daliri ni Atasha. Marahan niyang hinipan ang kaniyang mga palad bago muling hawakan ang telepono at tinawagan ang numerong kanina lamang ay naputol."Atasha!" masiglang bati ni Nathan Cruz sa kabilang linya. "May magandang balita! Pinapupunta tayo ng editor-in-chief sa Lunaria City para sa exchange training!"Bahagyang napangiti si Atasha. "Sige. Maghahanda ako pag-uwi."Pagkababa ng tawag, agad na pumasok ang mensahe ni George. "Patawad sa sinabi ni Mama. Ako na ang hihingi ng tawad para sa kaniya. Mamayang gabi kakausapin ko sila. Hindi ko itutuloy ang kasal. Ikaw lang ang mahal ko. Magkita tayo bukas."Tahimik niyang binasa ang mensahe. Pagkatapos, walang pag-aalinlangang ibinlock niya ang account at numero nito.Kinabukasan, sinundo niya si Nathan."Ate, bakit hindi na lang tayo mag-tren?" natatawang tanong nito haba

Bahagyang nanlaki ang mga mata ni George. Matapos ang unang pagkabigla, agad iyong napalitan ng matinding pagkataranta."Hindi ako pumapayag!" halos sigaw niya. "Bakit tayo maghihiwalay?"Napalingon ang ilang bisita sa kanilang direksiyon. Napakagat-labi si George bago mabilis na hinawakan ang kamay ni Atasha at dinala siya sa emergency exit."Atasha, pakinggan mo naman ako. Ginawa ko lang ito para pansamantalang mapayapa ang mga magulang ko. Hindi ko kailanman papakasalan si Sofia Reyes. Ikaw lang ang babaeng gusto kong pakasalan."Nanatiling tahimik si Atasha.Nang hindi siya sumagot, lalo pang nakiusap si George. "Kakasimula ko pa lang sa kumpanya. Wala pa akong sapat na kapangyarihan para suwayin ang pamilya ko. Kontrolado nila ang bawat desisyon ko. Hindi mo ba ako kayang unawain?""Oo," mahinahon niyang sagot. "Kaya nga hinahayaan na kitang piliin ang gusto mo.""Hindi ko kailangan ang kalayaang iyan!" desperadong tugon ni George. "Ikaw lang ang kailangan ko."Bahagyang kumunot

Isang malamig na bugso ng hangin ang humampas kasabay ng walang tigil na pagbagsak ng makakapal na niyebe. Unti-unting nabalot ng puti ang buong lungsod.Mas hinigpitan ni Atasha Ruiz ang scarf sa kaniyang leeg bago nagmadaling pumasok sa lobby ng hotel. Sa kabila ng nanunuot na lamig, magaan ang kaniyang pakiramdam.Dalawang buwan nang pinaplano ni George Flores ang pagdiriwang ng kanilang anibersaryo."Sasakay tayo sa Ferris wheel," nakangiti nitong sabi noon. "Pagdating natin sa pinakatuktok, ikaw lang ang gusto kong makasama habang pinagmamasdan ang buong lungsod."Plano rin siyang dalhin ni George sa isang hotel na may hot spring upang makapagpahinga. Ngunit isang linggo ang nakalipas, kinailangan ni Atasha na bumiyahe para sa isang mahalagang assignment. Halos dalawang gabing wala siyang tulog upang matapos ang trabaho at makauwi nang mas maaga.Hindi niya akalaing itinuloy pa rin ni George ang kanilang plano.Pagpasok niya sa lobby, sinalubong siya ng hotel manager."Paumanhin