Novel-novel oleh jssamarie

Nangunguna sa grupo si Director Vincent Alonzo, ang direktor ng istasyon ng telebisyon.“Gobernador, ito po ang News Center. Maaari na po kayong pumasok.”Magalang siyang tumabi upang bigyang-daan ang mga kasama. Ilang sandali lamang, isang matangkad na lalaki ang mahinahong pumasok.Nakasuot siya ng klasikong itim na executive jacket na maayos na nakapatong sa puting polo na nakabutones hanggang itaas. Ang maitim niyang pantalon ay lalong nagbigay-diin sa mahahaba niyang mga binti. Sa bawat hakbang niya ay kapansin-pansin ang kalmado at matatag na awtoridad na tila likas nang nakapalibot sa kaniya.Agad na nagsitayo ang lahat sa opisina upang salubungin ang mga bagong dating.Nasa pinakahulihan si Atasha, ngunit natabunan siya ng mga taong nasa unahan. Kaya ang tanging nakita niya ay ang sunod-sunod na mga taong pumapasok mula sa pintuan.Sa gitna ng grupo, saglit niyang nasilayan ang isang lalaking may guwapong mukha ngunit matatalim na mga linya ng panga. Kahit wala itong sinasabi,

Sa dalawang simpleng salita lamang, tuluyang nabasag ang maipagmamalaking anyo ni Alliana. Sa dalawang simpleng salitang iyon, tila nabasag ang maipagmamalaking anyo ni Alliana Dela Vega. Napairap siya at malamig na bumuntong-hininga.“Talagang matalas pa rin ang dila mo.”Si Mikaela Santos, na kanina pa tahimik na nakamasid sa kanilang palitan, ay agad na naunawaan ang sitwasyon. Hindi niya napigilang takpan ang bibig habang palihim na tumatawa.Magkaribal pala sila sa pag-ibig...“Ngayong magkakakilala naman na kayong lahat, hindi ko na kayo kailangang ipakilala pa. Sige na, kumain na kayo. Ang late na,” mabilis na sabat ni Mikaela upang pakalmahin ang sitwasyon at tapusin na ang usapan.Ngunit tila ayaw pang sumuko ni Alliana. Nakaekis ang mga braso niyang lumapit kay Atasha, sinuri siya mula ulo hanggang paa, at napairap nang may halatang pagkadismaya.“Pero kahit gaano ka pa kagaling, sa huli, sa maliit at hamak na Tala News Daily ka pa rin napunta, hindi ba? Sayang naman ang lah

Kinabukasan, magkasamang nagtungo sina Atasha at Nathan sa istasyon ng telebisyon upang pormal na mag-ulat para sa kanilang unang araw ng trabaho.Bihira ang pagkakataong makapunta sila sa Lunaria City, kaya ayaw ni Atasha na mag-aksaya pa ng panahon.Iginiit ni Nathan na siya na ang magtulak sa wheelchair ni Atasha, ngunit magalang niya itong tinanggihan.Matapos ang isang gabing pahinga, hindi na gaanong masakit ang kanyang bukung-bukong. Kaya na niyang maglakad nang dahan-dahan nang walang gaanong problema.Hindi na niya kailangan ng wheelchair.Bukod doon, masyado rin iyong kapansin-pansin.Sa reception area, sinalubong sila ng kawani ng Human Resources na nakatalaga sa kanilang pagtanggap. Matapos itala ang kanilang impormasyon at bigyan sila ng pansamantalang work permit, ngumiti ito nang magiliw.“Reporter Atasha, hindi pa lubusang gumagaling ang paa mo, kaya hindi na kita iikot sa iba't ibang departamento. Maya-maya ay may maghahatid sa inyo sa News Center. Kahapon pa mismo na

Saglit na nanahimik ang kabilang linya ng telepono. Dalawa o tatlong segundo lamang iyon, ngunit para kay Atasha, para bang biglang bumagsak ang temperatura sa paligid. Ang natitirang init ng kanilang pag-uusap ay tuluyang naglaho, na para bang binuhusan ng malamig na tubig ang apoy na kanina lamang ay nagbabaga.Bahagyang nanlamlam ang mga mata ni Atasha. Bago pa man siya makapagsalita, muli niyang narinig ang kumpiyansang boses ni George.“Imposible! Ako ang nag-iisang anak nila. Siyempre, uunahin nila ang nararamdaman ko. Basta paninindigan ko ito, kalaunan ay papayag din sila. Panahon lang ang kailangan!”Masyadong tiwala ang boses nito. Marahil ay labis ang kumpiyansa niya sa sarili. O baka naman labis lamang ang pagkakakilala niya sa kanyang mga magulang.Ngunit wala nang pakialam si Atasha kung alin man doon ang totoo. Ayaw na niyang sayangin pa ang lakas niya sa pamilya Flores.“Pagod na ako. Tigilan na natin ito.”“Mahal...” Pilit pa ring nagsalita si George, umaasang may mah

Ang dalawang salitang iyon ay dapat sana'y may bahid ng lambing. Ngunit nang manggaling sa lalaking ito, wala ni katiting na romansa. Sa halip, taglay nito ang bigat ng isang seryoso at responsableng magulang na kinakausap ang isang batang pasaway. Dalawang segundo siyang natigilan. “Okay.” Hindi na nagtanong si Atasha. Para bang kusang gumalaw ang katawan niya. Binuksan niya ang p***o ng sasakyan at masunuring bumaba. Agad siyang nilapitan ng isang nars at itinulak ang wheelchair papasok. Noon lamang niya napagtanto na kanina pa pala naghihintay ang nars para sa kaniya. Malamang ay naabisuhan na ito ni Marcus. Bago tuluyang lumayo, hindi niya napigilang lingunin ang lalaki. Madilim ang loob ng sasakyan kaya hindi niya gaanong maaninag ang mukha nito. Gayunpaman, kapansin-pansin ang mga mata nitong tila mas malinaw sa dilim. Tumango lamang si Marcus sa kaniya. Walang mababakas na kakaibang emosyon sa mukha nito. Napilitan siyang ngumiti at kumaway. Ngunit nang tuluyang umandar

Hindi na bago kay Atasha ang pangalan ni Director Vincent Alonzo ng Lunaria TV Station. Batay sa tono ng kanilang pag-uusap, malinaw na matagal na silang magkakilala at may magandang ugnayan sa isa’t isa. Dahil mismong hepe ng traffic police ang dumating upang asikasuhin ang aksidente at ipinakita ang malaking respeto kay Adrian Villareal, alam ni Atasha na hindi ordinaryong tao ang lalaking kasama niya ngayon. Maingat at mabilis kumilos si Marcus Tan. Agad niyang inilagay sa speaker ang tawag at tinawagan si Director Vincent Alonzo upang ipaliwanag ang sitwasyon. “Madulas ang mga kalsada dahil sa niyebe. Sabihin mo sa kanila na huwag magmadali. Ayos lang kung medyo mahuli ang pagdating niya,” mahinahong sabi ng direktor. Bago ibaba ang tawag, bahagya siyang ngumiti. “Ipaabot mo rin ang pagbati ko kay Sir Adrian.” Dahil doon, tuluyan nang naisama ni Nathan si Atasha sa sasakyan. Kumaway ang binata mula sa labas ng bintana. “Huwag kang mag-alala, Ate! Ako na ang bahala sa