CHAPTER 5: Obedience

Hindi na bago kay Atasha ang pangalan ni Director Vincent Alonzo ng Lunaria TV Station. Batay sa tono ng kanilang pag-uusap, malinaw na matagal na silang magkakilala at may magandang ugnayan sa isa’t isa.

Dahil mismong hepe ng traffic police ang dumating upang asikasuhin ang aksidente at ipinakita ang malaking respeto kay Adrian Villareal, alam ni Atasha na hindi ordinaryong tao ang lalaking kasama niya ngayon.

Maingat at mabilis kumilos si Marcus Tan. Agad niyang inilagay sa speaker ang tawag at tinawagan si Director Vincent Alonzo upang ipaliwanag ang sitwasyon.

“Madulas ang mga kalsada dahil sa niyebe. Sabihin mo sa kanila na huwag magmadali. Ayos lang kung medyo mahuli ang pagdating niya,” mahinahong sabi ng direktor.

Bago ibaba ang tawag, bahagya siyang ngumiti.

“Ipaabot mo rin ang pagbati ko kay Sir Adrian.”

Dahil doon, tuluyan nang naisama ni Nathan si Atasha sa sasakyan. Kumaway ang binata mula sa labas ng bintana.

“Huwag kang mag-alala, Ate! Ako na ang bahala sa tow truck. Pupuntahan kita sa ospital kapag natapos ko na ang lahat!”

Sa halip na sisihin siya sa aksidente, ang kabilang panig pa ang naghatid sa kaniya sa ospital. Pakiramdam ni Atasha ay napakaswerte niya.

“Pasensya na talaga sa abalang naidulot ko,” muli niyang sabi matapos makasakay.

Nakaupo si Adrian sa kabilang bahagi ng sasakyan. Bahagya lamang siyang tumango.

“Wala iyon. Pareho lang naman tayo ng pupuntahan.”

Napagtanto ni Atasha na hindi pala madaldal ang lalaki, kaya tumahimik na rin siya.

Umandar ang sasakyan at naging maayos ang biyahe.

Ngunit habang tumatagal, napansin niyang kakaiba ang katahimikan sa loob ng kotse.

Apat silang tao, ngunit walang nagsasalita. Tanging tunog ng makina at mahihinang paghinga lamang ang maririnig.

May mabigat na presensya sa paligid.

At alam ni Atasha kung saan ito nagmumula.

Kay Adrian.

Palihim niya itong sinulyapan habang nakatingin ang lalaki sa mga dokumentong hawak niya.

Sa loob ng ilang taon niyang pagiging reporter sa Maravilla City, nakapanayam na niya ang maraming kilalang personalidad. Ngunit wala pa siyang nakilalang taong kayang magbigay ng ganitong bigat ng presensya kahit nananatiling tahimik.

Habang iniisip niya kung sino talaga si Adrian, bigla itong nagtanong.

“Galing ka ba sa Maravilla City?”

Agad siyang lumingon.

“Hindi. Nanirahan lang ako roon ng ilang taon,” tapat na sagot ni Atasha.

Tumango si Adrian at tumingin sa labas ng bintana.

“Bihira ba ang pag-ulan ng niyebe sa Valemont City?”

“Oo. Noong mga nakaraang taon, manipis lamang ang niyebe rito at agad itong natutunaw pagdampi sa lupa. Pero nitong huling dalawang taon, mas naging malakas ang pag-ulan ng niyebe.”

Matapos sabihin iyon, tila may napagtanto si Atasha.

“Hindi ka pa ba nakakapunta sa Valemont City?”

Kung nakapunta na siya roon, hindi na sana siya magtatanong.

Tumingin si Adrian sa kaniya at bahagyang ngumiti.

“Oo. Unang beses ko pa lamang dito.”

Bahagyang nawala ang lamig sa kaniyang mukha.

“Maligayang pagdating sa Valemont City,” sabi ni Atasha.

Kahit walang kolorete, nanatiling maliwanag ang kaniyang mukha. Nang ngumiti siya, tila kumislap ang kaniyang mga mata.

“Gaano ka na katanda?” tanong ni Adrian.

“Dalawampu’t lima.”

Bahagyang tumahimik si Adrian.

“Edad iyon kung kailan hinahanap ng tao ang kalayaan.”

Hindi alam ni Atasha kung bakit niya sinabi iyon, ngunit nakita niya ang kakaibang emosyon sa mga mata nito.

Mukhang bata pa ang lalaki, ngunit ang lalim ng kaniyang tingin ay tila may dalang maraming karanasan.

Makalipas ang ilang sandali, muling nagsalita si Adrian.

“Masakit pa ba ang bukung-bukong mo?”

“Mas maayos na,” sagot ni Atasha.

Bago siya sumakay, binigyan siya ni Marcus ng cold pack kaya nabawasan ang pamamaga.

“Malapit na tayong makalabas ng highway. Tiisin mo na lang nang kaunti.”

Bago pa siya makasagot, tumunog ang kaniyang telepono.

Isang hindi pamilyar na numero mula sa Maravilla City ang tumatawag.

Pagkasagot niya, narinig niya ang pamilyar na boses ng isang lalaki.

“Atasha, mahal, bakit mo ako bina-block?”

Napakunot ang noo ni Atasha habang tahimik na lamang siyang nakikinig.

Unti-unti nang nauubos ang kaniyang pasensya.

“Sinabi ko na kay Mama kagabi ang desisyon ko,” mariing sabi ni George sa kabilang linya. “Kahit ano pa ang sabihin nila, pakakasalan kita. Pupunta ako sa Lunaria City para hanapin ka ngayon!”

Hindi na napigilan ni Atasha ang sarili.

“George, pwede bang huwag ka nang maging bata?”

“Paano naging pagiging bata iyon? Mali ba na mahal kita?”

Hindi na niya hinintay ang sagot nito at agad niyang pinatay ang tawag.

Sumakit ang kaniyang sentido dahil sa inis. Muling tumunog ang telepono, ngunit hindi na niya ito sinagot. Sa halip, pinatay niya na lamang ito.

Bumalik ang katahimikan sa loob ng sasakyan.

Huminga nang malalim si Atasha at gusto sanang humingi ng paumanhin, ngunit nang lumingon siya kay Adrian, nakita niyang nakapikit na ito habang nakasandal sa upuan.

Nagpapahinga lamang ang lalaki.

Samantala, si Marcus ay may suot nang earphones habang nanonood ng balita sa tablet. Maging ang driver ay tahimik lamang.

Unti-unting nawala ang hiya ni Atasha habang tahimik na pinagmamasdan ang mga niyebeng dumadaan sa labas ng bintana.

Hindi nagtagal, nakarating sila sa labasan ng Lunaria City.

Sa gilid ng kalsada, may isang SUV na nakahinto at nakabukas ang hazard lights. Sa harapan nito ay may nakahigang motorsiklo.

“Hindi ba iyon ang motorsiklong nagmamaneho nang delikado kanina?” sabi ni Marcus.

Napatingin si Atasha.

“Oo. Siya ang muntik nang sumagi sa akin.”

Dahan-dahang iminulat ni Adrian ang kaniyang mga mata.

“Kahit ang taong nagdulot ng aksidente at tumakas ay hindi agad maituturing na kriminal, maaari pa rin siyang patawan ng parusa ayon sa batas.”

Agad na naunawaan ni Marcus.

“Opo.”

Napansin ni Atasha na tila may ibang kahulugan ang kanilang usapan.

Pagkatapos, dumiretso ang sasakyan sa isang military hospital.

Pagkahinto sa emergency room, muling nagpasalamat si Atasha.

“Salamat sa paghatid sa akin. Kaya ko na po mula rito.”

Tumango si Adrian at tumingin kay Marcus.

“Asikasuhin mo ang mga kailangan para sa pagpapagamot niya.”

“Opo.”

Agad bumaba si Marcus.

“Hindi na po kailangan, kaya ko naman—”

Hindi natapos ni Atasha ang sasabihin.

Tumingin sa kaniya si Adrian.

Kalmado ang kaniyang mga mata at banayad ang boses.

“Sumunod ka.”