CHAPTER 7

Saglit na nanahimik ang kabilang linya ng telepono. Dalawa o tatlong segundo lamang iyon, ngunit para kay Atasha, para bang biglang bumagsak ang temperatura sa paligid. Ang natitirang init ng kanilang pag-uusap ay tuluyang naglaho, na para bang binuhusan ng malamig na tubig ang apoy na kanina lamang ay nagbabaga.

Bahagyang nanlamlam ang mga mata ni Atasha. Bago pa man siya makapagsalita, muli niyang narinig ang kumpiyansang boses ni George.

“Imposible! Ako ang nag-iisang anak nila. Siyempre, uunahin nila ang nararamdaman ko. Basta paninindigan ko ito, kalaunan ay papayag din sila. Panahon lang ang kailangan!”

Masyadong tiwala ang boses nito. Marahil ay labis ang kumpiyansa niya sa sarili. O baka naman labis lamang ang pagkakakilala niya sa kanyang mga magulang.

Ngunit wala nang pakialam si Atasha kung alin man doon ang totoo. Ayaw na niyang sayangin pa ang lakas niya sa pamilya Flores.

“Pagod na ako. Tigilan na natin ito.”

“Mahal...” Pilit pa ring nagsalita si George, umaasang may mahuhugot pa siyang pagkakataon upang baguhin ang isip niya.

Ngunit tuluyan nang naubos ang pasensya ni Atasha.

“Wala akong oras para sa mga madrama mong laro, at hindi ka karapat-dapat sa oras ko. Nakapagdesisyon na ako, kaya huwag ka nang tumawag ulit.”

Bago niya tuluyang ibaba ang telepono, tila narinig pa niya ang mahinang sambit ni George.

“Paano mo nagawang maging napakalamig...”

Napahawak si Atasha sa telepono bago niya iyon tuluyang ibinaba. Magulo ang kanyang damdamin, pabago-bago at mahirap pakalmahin.

Malamig ang puso niya?

Marahil.

Siguro nga.

Kaya nga hinayaan niyang ligawan siya ng isang lalaking itinuturing ng lahat na “mabuting lalaki” sa loob ng dalawang taon bago siya nag-atubiling sumubok ng relasyon dito.

Tahimik ang silid. Hindi na muling tumunog ang kanyang telepono.

Dahan-dahan siyang lumapit sa bintana.

Hindi niya namalayan kung kailan nagsimulang muling bumagsak ang mga snowflake mula sa langit. Marahan silang bumababa, tila walang anumang iniintinding problema sa mundong ginagalawan nila.

Isa-isang nagsindi ang mga ilaw sa kalsada, bahagyang nililiwanagan ang madilim at tahimik na gabi.

Sa gitna ng katahimikan, kusang bumalik sa alaala ni Atasha ang nakaraan.

Lumipat si George sa kanilang unibersidad noong third year niya.

Hindi madaling lumipat sa ibang unibersidad, ngunit tila laging may mga eksepsiyon.

Walang nakakaalam kung paano inayos ng pamilya Flores ang lahat. Ang alam lamang ng mga tao, noong araw na dumating si George upang magparehistro, isang marangyang sasakyan ang dumiretso sa gusali ng administrasyon, at mismong presidente ng unibersidad ang personal na sumalubong sa kanyang pamilya.

Ang batang tagapagmana ng pamilya Flores, na agad naging sentro ng atensyon, ay mabilis na naging tanyag sa buong paaralan.

Hindi lamang niya nakuha ang titulo bilang pinakaguwapong lalaki sa School of Economics and Management. Matapos siyang makilala ni Atasha sa isang gawain ng organisasyon, bigla rin itong nagsimulang manligaw sa kanya nang lantaran at walang pag-aalinlangan.

Ang pinakaguwapong lalaki sa Economics and Management at ang pinakamagandang babae sa Journalism.

Para sa mga estudyante, tila perpektong pares sila.

Hindi man alam ng buong unibersidad ang tungkol sa kanila, karamihan ay nakasaksi sa walang sawang pagsisikap ni George.

Tuwing umaga, naghihintay siya sa ibaba ng dormitoryo ng mga babae, may dalang iba't ibang almusal para kay Atasha—kahit ni minsan ay hindi nito tinanggap ang mga iyon.

Kapag wala siyang klase sa Economics and Management, sinasadya niyang pumunta sa Journalism upang makinig sa kanilang mga leksiyon. Nauupo siya mismo sa likuran ni Atasha, kahit hindi man lamang siya nito nililingon sa buong oras ng klase.

Tuwing may okasyon, nagpapadala siya ng mga bulaklak at regalo, kahit paulit-ulit lamang iyong hindi tinatanggap ni Atasha.

Hindi rin nagtagal at naging malapit siya sa mga kaklase at kasama nito sa dormitoryo. Binibilhan niya ang mga ito ng meryenda, milk tea, at kung minsan ay inililibre pa sa pagkain, umaasang mas aalagaan nila si Atasha kapag wala siya.

Para bang buong puso niyang ipinapakita ang pagmamahal niya. Napakababa rin ng kanyang loob sa harap ni Atasha—halos tila debosyon na. Dahil dito, maraming tao ang hindi namalayang naging kakampi na niya.

Ilang beses nang malinaw na sinabi ni Atasha sa kanya, “Hindi kita gusto, at ayokong pumasok sa isang relasyon.”

Ngunit sa halip na sumuko, buong sinseridad lamang na tumugon si George,

“Atasha Ruiz, gusto talaga kita. Maghihintay ako hanggang sa dumating ang araw na gugustuhin mong magkaroon ng relasyon. Kung hanggang noon ay hindi mo pa rin ako gusto, hindi na kita guguluhin.”

Nasabi na niya ang lahat ng kailangan niyang sabihin. Ngunit nanatiling matigas ang ulo ng kabilang panig.

Hindi kayang sampalin ni Atasha si George at basta na lamang itaboy ito. Kaya sa huli, wala siyang nagawa kundi hayaan itong gawin ang gusto nito.

Mabuti na lamang at isang maikling taon na lamang ang natitira bago siya maging senior.

Umalis siya sa unibersidad upang mag-intern sa isang pahayagan.

Akala niya, habang lalo silang nagkakalayo, unti-unti ring mawawala ang nararamdaman ni George.

Ngunit hindi niya inaasahang susundan siya nito hanggang sa opisina ng pahayagan.

At tulad noong nasa unibersidad pa sila, muli na namang bumuhos ang atensyon nito.

Madalas siyang sunduin ni George sa opisina. At gaya ng dati, palagi rin nitong inililibre ng meryenda ang buong departamento tuwing hapon.

Kahit saan siya pumunta, tila may paraan si George upang manatiling malapit sa kanya.

Maganda ang kanyang mukha, maayos ang personalidad, at may kakaiba siyang pagpapatawa na madaling nakapagpapagaan ng loob ng sinumang kasama niya.

Sa paglipas ng panahon, maging ang mga kasamahan ni Atasha sa trabaho ay naging kaibigan na rin ni George.

Maging ang kanilang editor-in-chief na karaniwang seryoso at istrikto ay minsang ipinagtanggol siya.

“Maayos namang tao si George. Narinig kong mahigit isang taon na siyang nanliligaw sa’yo. Kung hindi ka naman talaga tutol sa kanya, bakit hindi mo subukang makipag-date? Bigyan mo siya ng pagkakataon. At bigyan mo rin ang sarili mo.”

Nainis ba siya nang marinig iyon?

Sa totoo lang, tinanong iyon ni Atasha sa sarili. Hindi naman niya maituturing na kasuklam-suklam si George.

Sa katunayan, napakaguwapo nito. Hindi man siya naaakit dito noong una, hindi rin naman siya nakakaramdam ng pagkainis sa tuwing nakikita niya ito.

Mayroon itong pambihirang mukha—iyong tipong walang kailangang ayusin upang magmukhang artista. Idagdag pa roon ang magiliw nitong kilos at magaan na pakikitungo sa iba, kaya hindi nakapagtatakang madaling mapansin at magustuhan siya ng mga tao.

Higit sa lahat, kahit lantad at kapansin-pansin ang paraan ng panliligaw niya, marunong si George rumespeto ng hangganan.

Hindi nito kailanman nilampasan ang mga bagay na malinaw niyang ipinagbabawal.

Madalas siya nitong sunduin pagkatapos ng trabaho, ngunit hindi kailanman gumawa ng eksenang magiging dahilan upang mapahiya siya.

Kapag maraming tao sa paligid, simple lamang itong ngumingiti, kumakaway at bumabati sa lahat.

At kay Atasha, isang payak ngunit tapat na ngiti lamang ang ibinibigay nito.

Kapag silang dalawa na lamang, saka ito lalapit dala ang mga bulaklak, nagtatanong kung kumusta ang araw niya, kung pagod ba siya, kung may kailangan ba siya.

Ngunit sa sandaling salubungin iyon ng ilang malamig na salita mula sa kanya, tahimik nitong itinatabi ang mga bulaklak.

Pagkatapos, magpapaalam ito na may mga matang punô pa rin ng pananabik.

Para itong isang malaking asong palaging naghihintay sa tawag ng amo nito.

Isang ngiti lamang mula sa kanya, at agad itong sasaya at lalapit, na para bang wala nang ibang mahalaga.

Marahil, iyon ang unti-unting nakapagpahina sa matibay na pader na matagal nang itinayo ni Atasha sa paligid ng kanyang puso.

Maliit lamang ang siwang. Ngunit sapat iyon upang may kaunting liwanag na makapasok.

At isang taon ang nakalipas, tuluyang nagbago ang relasyon nila.

Noong gabing iyon, labis na nakainom si George. Sa ilalim ng impluwensiya ng alak, nagtungo ito sa tapat ng apartment building ni Atasha at tinawagan siya.

Mabigat ang bagsak ng niyebe nang gabing iyon.Habang tahimik na bumababa ang mga snowflake, unti-unting natatabunan ng puti ang balikat ni George.

Mula sa bintana, nakita ni Atasha ang lalaki na nakayuko sa ilalim ng malabong ilaw ng streetlamp.

Mag-isa.

Nanginginig.

At halos matakpan na ng niyebe.

Para siyang isang asong gala na walang ibang mapupuntahan.

Maya-maya, narinig niya ang boses ni George sa kabilang linya—magulo ang mga salita, nanginginig ang tinig, at may halatang pagpipigil sa luha.

“Atasha Ruiz... bakit ang hirap mong ligawan?”

Napahigpit ang hawak niya sa telepono.

“Masama ba talaga akong tao? Bakit ayaw mo sa akin?”

Huminga ito nang malalim.

“Hindi mo man lang ako nakita...”

Napakakapal ng niyebe. Halos tuluyan nang natatakpan nito ang tanawin sa labas.

Hindi na malinaw na makita ni Atasha ang anyo ni George, ngunit malinaw na malinaw niyang naririnig ang bawat salitang lumalabas sa bibig nito.

“Tingnan mo naman ako... wala ka bang kahit kaunting nakikita sa akin? Mahal na mahal kita. Sobra.”

Napahinto ito sandali bago muling magsalita.

“Alam kong nakakainis ako. Siguro sawa ka na sa akin, hindi ba?”

Bahagyang nabasag ang boses nito.

“Maraming beses ko nang naisip na sumuko na lang. Nakakapagod ka kasing habulin.”

Sandali itong natahimik.

“Pero kapag iniisip kong tuluyan na akong susuko... baka hindi na kita kailanman makuha. At baka pagkatapos nito, wala na akong taong gugustuhin pa sa buhay ko.”

“Parang... parang may mawawala sa akin na hindi ko na kailanman maibabalik.”

Hindi kailanman sinabi ni George ang mga salitang iyon habang malinaw ang isip niya.

Kung hindi dahil sa alak, marahil ay hindi rin niya kailanman magagawang sabihin iyon nang harapan.

Marahil dahil sa sobrang lakas ng hangin at kapal ng niyebe, o marahil dahil sa unang pagkakataon ay narinig ni Atasha ang kahinaan sa boses nito.

Ngunit nang gabing iyon, hindi niya napigilang maawa.

Kumuha siya ng payong.

Bumaba siya.

At naglakad patungo sa lalaking halos tuluyan nang matabunan ng niyebe.

Paglapit niya, yumuko siya at marahang pinapagpag ang mga snowflake sa ulo nito.

“George... subukan nating mag-date.”

Hindi niya kailanman nakalimutan ang mga mata nito nang sandaling iyon.

Biglang nagningning.

Malinaw at maliwanag, na para bang may isang ilaw na biglang sumindi sa gitna ng madilim na gabi.

Napakaganda nito—parang isang malinis at malinaw na batong hiyas.

At sa unang pagkakataon, bahagyang nanginig ang puso ni Atasha.

Ilang segundo siyang tinitigan ni George na para bang hindi nito maunawaan ang narinig.

Pagkatapos, bigla itong tumayo at halos tumakbo palapit sa kanya.

Mahigpit siyang niyakap nito. Sobrang higpit na nahulog ang payong mula sa kamay niya.

“Salamat, Atasha! Mula ngayon, mamahalin kita nang buong puso ko. Pangako!”

Kakaiba.

Nang gabing iyon, kahit paulit-ulit na tumatama sa kanyang mukha ang malamig na mga snowflake, hindi naramdaman ni Atasha ang lamig.

Ngunit kagabi, ibang-iba.

Ang lamig ay tila tumagos hanggang sa kanyang mga buto, hanggang sa pinakaloob ng kanyang katawan, at maging ang kanyang puso ay tila nanginginig.

Ang lalaking minsang nangakong mamahalin siya nang buong puso...

Sa sumunod na malamig na gabi ng taglamig, ibang babae ang niyakap nito.

At sa sarili nitong mga kamay, inilagay nito ang singsing sa daliri ng ibang babae.

Tatlong taon.

Tatlong taon mula nang pumasok si George sa kanyang mundo.

Araw-araw, walang pagod nitong kinatok ang pusong matagal niyang isinara.

Para itong siga sa gitna ng taglamig—mainit, maliwanag, taimtim, at walang pag-aalinlangan.

Sa huli, natunaw rin ang yelo.

At binuksan niya ang kanyang puso para dito.

Ngunit nang tanggapin na niya si George, nang handa na siyang harapin kasama nito ang lahat ng magiging pagsubok...

Si George mismo ang nagsara ng pintong iyon.

Malakas na sumara ang mabigat na p***o.

Kasabay ng nakakabinging dagundong, tila tuluyan nang bumagsak ang lahat ng pag-asang minsan niyang pinanghawakan.

Unti-unting nanahimik ang alikabok.

Bumalik sa dati ang lahat.

Ngunit may isang sulok sa puso ni Atasha na hindi na kailanman maibabalik sa dating kapayapaan.

Wala nang natira roon kundi abo.

Kung hindi mo naman kayang ibigay sa kanya ang kinabukasang ipinangako mo...

Bakit mo pa ginulo ang tahimik niyang mundo?