CHAPTER 6: Can We Meet

Ang dalawang salitang iyon ay dapat sana'y may bahid ng lambing. Ngunit nang manggaling sa lalaking ito, wala ni katiting na romansa. Sa halip, taglay nito ang bigat ng isang seryoso at responsableng magulang na kinakausap ang isang batang pasaway.

Dalawang segundo siyang natigilan.

“Okay.” Hindi na nagtanong si Atasha. Para bang kusang gumalaw ang katawan niya. Binuksan niya ang p***o ng sasakyan at masunuring bumaba.

Agad siyang nilapitan ng isang nars at itinulak ang wheelchair papasok. Noon lamang niya napagtanto na kanina pa pala naghihintay ang nars para sa kaniya. Malamang ay naabisuhan na ito ni Marcus.

Bago tuluyang lumayo, hindi niya napigilang lingunin ang lalaki. Madilim ang loob ng sasakyan kaya hindi niya gaanong maaninag ang mukha nito. Gayunpaman, kapansin-pansin ang mga mata nitong tila mas malinaw sa dilim.

Tumango lamang si Marcus sa kaniya. Walang mababakas na kakaibang emosyon sa mukha nito.

Napilitan siyang ngumiti at kumaway.

Ngunit nang tuluyang umandar ang sasakyan, saka lamang siya nakahinga nang maluwag.

Hindi niya maintindihan kung bakit tila may kakaibang bigat sa dibdib niya.

Sa ospital, maayos nang naihanda ni Marcus ang lahat. Mula checkup, X-ray, hanggang sa gamot, halos wala siyang kailangang asikasuhin. Itinulak lamang siya ng nars mula sa isang silid patungo sa isa pa na para bang isa siyang VIP na pasyente.

Habang hinihintay ang resulta ng X-ray, napatingin siya kay Marcus.

“Kuya Marcus, mauna ka na. Parating na rin naman ang kasama ko.”

Ngumiti ito at marahang umiling.

“Okay lang. Kailangan mong tapusin ang nasimulan mo.”

Nang mapagtantong wala itong balak umalis, wala na ring nagawa si Atasha kundi manahimik.

Maya-maya, dumating si Nathan, hingal na hingal. Kasabay nito ang resulta ng X-ray. Walang nabaling buto. Sabay-sabay silang nakahinga nang maluwag.

Agad na ipinadala ni Atasha kay Marcus ang bayad sa lahat ng gastusin, ngunit hindi niya ito tinanggap.

“Huwag kang mag-alala. Sisingilin ko sa taong bumangga sa iyo ang lahat ng ginastos ko.”

Napasinghal si Marcus.

“Kasalanan niya rin naman. Ang bilis niyang magmaneho sa highway. Mabuti na lang at binti lang ang nabali niya. Kung hindi siya agad dinala rito, ako mismo ang magdadala sa kaniya rito para humingi ng tawad sa iyo. Pagkalabas niya sa ospital, ikukulong siya. Bawi rin ang lisensya niya. Hindi na siya makakapagmaneho ng motorsiklo kailanman.”

Napakurap si Atasha.

Sa ganoon kaikling panahon, nalaman na nito ang lahat.

“Kuya Marcus, ang dami mo nang naitulong sa akin ngayon. Hindi ko man lang alam kung paano kita tatawagin. Ise-save ko na lang ang pangalan mo sa WeChat.”

Bahagyang ngumiti ang lalaki.

“Marcus. Marcus na parang bituin.”

Matapos silang magpaalam, sumakay si Atasha sa taxi. Agad niyang hinanap sa internet ang pangalan nito. Napakaraming Marcus ang lumabas.

Ilang pahina na ang kaniyang tiningnan, ngunit wala siyang makita ni isang impormasyon na makapagsasabi kung sino talaga ang lalaki.

Pinatay niya ang screen at napatingin sa unti-unting pagliwanag ng langit sa labas. Bigla niyang naalala ang mukha ni Marcus.

Pamilyar.

Parang nakita na niya ang lalaking iyon noon.

Samantala, dumiretso sila ni Nathan sa hotel na inayos ng TV station, isang kanto lamang ang layo mula sa opisina. Nang makahiram ng wheelchair, itinulak siya ni Nathan papasok habang nagsasalita.

“Gabi na rin. Sabi ng istasyon, bukas na tayo mag-report. Sinabi rin nilang kung hindi pa maayos ang paa mo, puwede ka munang magpahinga ng ilang araw. Hindi naman kailangang magmadali.”

Napahawak si Nathan sa kaniyang ilong bago muling humingi ng tawad.

“Pasensya na talaga, sis. Nasira ko ang sasakyan mo. Sabi ng repair shop, aabutin daw ng isang linggo bago maayos... Babayaran ko naman. Pero kahit anong gawin, hindi na siguro ito babalik sa dating kondisyon. Hay... ang tanga ko talaga.”

Lumingon si Atasha kay Nathan at ngumiti, pilit na inaaliw ito.

“Okay lang. May insurance ka naman, kaya hindi mo kailangang magbayad. Ganoon talaga ang pagmamaneho. Kahit hindi ikaw ang makabangga, puwede namang ikaw ang mabangga. Hindi natin alam ang mangyayari.”

Nang makita niyang nananatiling malungkot si Nathan, napabuntong-hininga siya.

“Kung talagang nagi-guilty ka, ilibre mo na lang ako ng hapunan mamaya.”

Biglang lumiwanag ang mukha ni Nathan.

“Sige! Kahit ano pang gusto mo! Hindi lang ngayong gabi—araw-araw kung gusto mo! Libre ko!”

Napailing si Atasha habang nakangiti.

Bagama't hindi niya kailanman tinanong nang direkta, alam niyang galing sa maayos na pamilya si Nathan. Makikita iyon sa kaniyang pananamit at maging sa lugar na tinitirhan nito.

At isa rin itong malakas gumastos.

Mula nang pumasok sa kumpanya, madalas nitong ilibre ang mga kasamahan nila ng meryenda. Kung tutuusin, parang mas malaki pa ang araw-araw nitong gastos kaysa sa kinikita.

Dahil hirap pa ring igalaw ni Atasha ang mga binti, nagpunta si Nathan sa isang kilalang restawran ng tsaa malapit sa hotel. Umorder ito ng ilang putahe at dinala pabalik sa kuwarto upang sabay silang kumain.

Pagkaalis ni Nathan, dahan-dahang naglinis ng sarili si Atasha at inayos ang kaniyang mga gamit. Nang matapos, humiga siya sa kama at kinuha ang telepono.

Hindi niya inaasahang sunod-sunod na mensahe ang bumungad sa screen. Ilang mensahe ang nagmula sa iisang hindi kilalang numero. Malamang ay matagal nang ipinadala ang mga iyon ngunit ngayon lamang pumasok.

Napapikit siya sandali, nakaramdam ng pagod.

Hindi na niya binuksan ang mga mensahe. Sa halip, binuksan niya ang WeChat. May bago ring mensahe mula sa lalaking idinagdag niya kanina.

Nakalimutan niyang itanong ang pangalan nito kaya ang pangalan lamang sa kaniyang listahan ay— Mr. Kind

Mr. Kind: Narinig kong walang nabaling buto. Mag-ingat ka sa mga susunod na araw.

Bahagyang nagulat si Atasha sa hindi inaasahang pag-aalala. Mabilis siyang nag-type. Sige. Salamat sa pag-aalala.

Pagka-log out niya sa WeChat, biglang tumunog ang kaniyang telepono. Ang hindi kilalang numero.

Sa pagkakataong ito, naisip ni Atasha na wala nang saysay ang patuloy na pag-iwas. Mas mabuting tapusin na niya ang lahat nang malinaw.

Pagkasagot niya, agad niyang narinig ang nag-aalalang tinig ni George.

“Atasha, nasa Lunaria City na ako. Nasa harap ako ng TV station. Puwede ba tayong magkita?”

“Wala ako sa TV station. At hindi na rin natin kailangang magkita,” mahinahon niyang sagot matapos huminga nang malalim. “George, hindi talaga tayo bagay. Mas mabuting tapusin na natin ito habang hindi pa tuluyang nasasaktan ang isa't isa.”

“Bakit hindi? Isang taon tayong magkasama at ni minsan hindi tayo nag-away. Paano mo nasabing hindi tayo bagay? Alam kong galit ka dahil nakipag-engage ako sa iba nang hindi mo alam, pero ipinaliwanag ko naman. Pansamantala lang iyon para mapayapa ko ang mga magulang ko…”

“Napakatanga ko. Akala ko maitatago ko sa iyo, pero nahulaan pala ng mama ko ang iniisip ko. Itinago niya ang telepono ko at siya mismo ang nagpadala sa iyo ng mensahe para mapaniwala ka sa kalokohang iyon…”

Napasinghot si George. Lalong nabasag ang boses nito.

“Atasha, nagkamali ako. Sobra. Hindi ko hinihinging patawarin mo ako. Lumabas ka lang at makita mo ako, kahit sandali. Sobrang sakit na. Nanginginig ang mga kamay ko habang nagmamaneho papunta rito.”

Napabuntong-hininga si Atasha.

Ilang segundo siyang nanahimik bago mahinahong nagtanong.

“Alam ba ng mga magulang mo na pumunta ka rito ngayon?”

“Hindi ko alam. Nag-away kami kagabi. Sinabi ko sa kanila ang desisyon ko bago ako bumalik sa kuwarto. Pero ngayon, hindi na ako magdadalawang-isip. Kahit ano pa ang mangyari, gusto kong makasama ka.”

“At pagkatapos?”

Nanatiling kalmado ang tinig ni Atasha.

“Paano kung palayasin ka nila? Putulin ang lahat ng ugnayan sa iyo? Mawalan ka ng karapatang magmana sa kumpanya? Wala ka bang pakialam?”