Novels by mystic_eyes

BelaTinitigan ko ang papel nang limang minuto.Hindi ko inalis ang tingin. Ang pangalan niya. Ang pangalan ko, ang buong ISABELA D. VALDERRAMA, sa ilalim ng salitang Respondent, parang tayong dalawa ay mga estranghero na nagkita sa isang korte, hindi sa isang hardin.Sa damuhan, tinawag ni Tala si Kape. Ang aso ay tumahol, ang bata ay tumawa. Sa balkonahe, ubo nang ubo si Joy dahil napabulunan sa pandesal, at sinabi ni Nanay Ising na “Makinig ka kasi sa halip na manilip.”Sa tabi ko, hindi gumagalaw si Dro. Nakaupo siya nang tuwid, ang kamay ay nasa tuhod, ang mukha ay walang takot at walang pag-asa. Isang lalaking handa nang tanggapin ang kahit anong hatol.Huminga ako.Isinuksok ko sa bulsa ng damit ko ang kontrata. Ang orihinal, ang labindalawang pahina, na magiging sa akin pala. Mamaya ko na iisipin kung susunugin o ibabaon o ilalagay sa isang kahon na magsasara nang pangmatagalan.Tapos hinawakan ko ang petisyon ng annulment.Napahinto ang puso ni Dro. Naririnig ko.Pinunit ko i

DroPagkaalis ni Atty. Cruz sa mansyon, nakaposas, namumutla, at tahimik na parang unang beses sa buong buhay niyang wala siyang masabi, naiwan sa silid ang apat na matatanda at isang bata.Ang matandang Don, na nakaupo pa rin sa wheelchair, hawak ang gray na pusa na parang isang relikya. Si Corinne, na nakatayo sa gilid, ang mga braso ay nakahalukipkip, hindi nagsasalita. Si Bela, na nakaupo sa sahig na may antok na antok nang anak na nakasandal sa balikat niya. At si Dro, na hindi pa rin nakakabitaw sa kamay ng babaeng ’yon, hindi niya alam kung kailan o paano nagsimula.“Ipakuha mo ang folder,” sabi ni Don Alfonso sa nars.Ang folder na iniwan ni Dro sa mesa. Ang resignation. Ang waiver. Ang pagbabalik ng mga shares. Inilapag ito sa kandungan ng matanda, at tinitigan niya ito nang matagal.Tapos, dahan-dahan, pinunit niya.Hindi isang beses. Isang buong pahina. Dalawa. Tatlo. Bumagsak ang mga piraso sa alpombra na parang niyebe sa isang bansang hindi pa nila nakikita.“Lo...”“Hind

BelaHindi ko maalala kung paano ako nakarating sa kotse.Ang naaalala ko, ang tunog. Isang batang sumisigaw na Mama, Mama, Mama, mula sa likod ng isang itim na SUV na umaandar na sa labas ng gate. Ang lalaking naka-uniporme na nagsabing “Ma’am, may order po, kailangan niyo pong magpasensya.” Ang matandang abogado na hindi tumingin sa mata ko. Ang social worker, isang babaeng mababait ang mata at mahina ang boses, na nagsabing “Ayos lang po siya, Ma’am, aalagaan po namin siya,” habang buhat-buhat ang anak ko, at ang anak ko ay umiiyak, iniaabot ang mga kamay, at ang gray na pusa ay nahulog sa damuhan.Naiwan ang pusa.Pinulot ko ’yon. Sa gitna ng lahat, pinulot ko ang pusa. Hawak ko pa rin habang sumasakay ako sa kotse ni Benj, na nagmamaneho na nang hindi ako tinatanong.“Forbes Park,” sabi ko. Hindi ko alam kung paano ko nalaman. “Sa bahay ng matanda. Doon nila siya dadalhin.”“Opo, Ma’am.”Dalawampung minuto. Dalawang oras. Hindi ko alam. Ang Maynila ay naging isang malabong sapa n

DroIpinatawag niya si Rico sa parking ng Valderrama Tower, sa ika-apat na basement, kung saan walang kamera at walang tao, at kung saan, noong labing-anim silang dalawa, pinag-aralan nilang magmaneho gamit ang lumang Toyota ng ama ni Rico.Hindi iyon sinadya. Pero ganoon ang puso. Bumabalik sa mga lugar kung saan may pinakamasakit na ala-ala.Naghihintay siya sa tabi ng haligi nang dumating ang kaibigan niya. Nakangiti. Nakapamulsa. May dalang dalawang kape, tulad ng ginagawa niya tuwing umaga sa loob ng labing-limang taon.“Pare. Anong meron? Hindi ba sabi mo—”“Ibaba mo ang kape.”Tumigil ang ngiti ni Rico. Hindi biglaan. Parang dahan-dahang pagsara ng pinto.Ibinaba niya ang dalawang tasa sa hood ng kotse. Tumayo nang tuwid. Nawala ang pag-aalala sa mukha niya, pumalit ang isang bagay na kalmado, malinaw, at lubhang malungkot.“Nalaman mo na,” sabi ni Rico.“Kung may gusto kang sabihin,” sabi ni Dro, “ngayon na.”“Hindi ako hihingi ng tawad.”Natawa si Dro. Isang maikling, tuyong

BelaDumating si Don Alfonso Valderrama sa tanghali, sa isang itim na Mercedes na kasinghaba ng kalsada.Hindi ko inakalang ganoon siya kaliit.Naisip ko ang isang higante. Isang halimaw na may malaking boses at matitigas na kamay, na nagpatakbo ng isang imperyo sa loob ng animnapung taon at nagpasulat ng Clause 13 sa isang kontrata ng kasal. Pero ang bumaba mula sa kotse, itinulak ng nars sa isang wheelchair, ay isang maliit na matandang lalaki na naka-puting barong, ang mukha ay kulubot na parang lumang papel at ang mga mata ay malinaw, matalas, maitim na parang butil ng kape.Sa likod niya, naglalakad si Atty. Hilario Cruz, ang abogadong naka-barong na bumisita sa bahay namin dalawang taon na ang nakalipas. At sa likod ni Cruz, ang lalaking nakatayo sa gilid, nakasuot ng kulay abong suit at salamin, at hindi tumitingin sa akin.Si Rico.Si Dro, sa tabi ko, ay hindi gumalaw. Hindi niya hinawakan ang kamay ko. Pero naramdaman ko ang init ng katawan niya, ang tensyon ng bawat litid.“

DroSa ikaapat na araw sa Tagaytay, tinawag ni Tala si Dro na “Dada,” at kinailangan niyang magtago sa pantry nang dalawampung minuto.Hindi pa iyon opisyal. Hindi iyon sinabi ni Bela. Narinig lang ni Tala na tinawag siya ni Nanay Ising na “tatay mo” sa kausap nito sa telepono noong tanghali, at ang batang may kilay ni Dro at tenga ni Bela at mga tanong ng isang buong departamento ng imbestigasyon, ay hindi nag-aksaya ng oras. Pagbaba ni Dro mula sa study, nakaupo si Tala sa hagdan, hawak ang pusa niya, at nang makita siya, kumunot ang noo.“Dada?”Natigil ang mundo niya, sa pang-apat na beses mula noong Huwebes.“Tala...”“Sabi ni Lola, Dada ka raw.” Nakakunot pa rin. “Totoo?”Huminga siya. Huminga ulit. Sa likod ng bata, sa ilalim ng arko ng pintuan ng kusina, nakatayo si Bela, hawak ang tuwalyang basa, at nakita niya ang mukha nito: takot, at pagod, at isang uri ng pag-asang hindi pa nagpapasya kung lalabas.Hindi siya sumagot. Tumingin siya kay Bela. Hindi para magtanong. Para hum