C 6

MAAGA akong gumising para makapag-umagahan pa ako bago ako sunduin ni Luca. Kung ako ang papipiliin ayoko talagang hatid sundo pa ako. Kaya kung may pagkakataon ay kakausapin ko si Beckett tungkol dun.

Buti na lang talaga maaga ako nag-asikaso dahil pagdating ko sa opisina ay nandoon na si Beckett at agad kaming naging abala sa mga meeting niya sa labas at sa loob. Pero hindi tulad noong una, maliban kay Luca ay nasa likod na rin ako ni Beckett na nakatayo.

Isang Lingo na rin akong nagtatrabaho bilang sekretarya ni Beckett at sa isang Lingo na iyon ay wala akong ibang ginawa kundi ang sumama lang sa mga meeting nito.

Hapon na nang makabalik kami sa opisin. Wala naman na ibang inuutos si Beckett kaya nagdesisyon na muna akong bumaba sa canteen para bumili ng miryenda namin nila Beckett at Luca na abala sa loob ng pribadong opisina ni Beckett.

"Jordan?" tawag sa akin pagkapasok ko pa lang sa canteen.

Napalingon ako sa kanan ko. It's Martin, lumakad siya palapit sa akin.

"Ikaw pala, Martin."

Kumuha ako ng tatlong sandwich at agad iyong binayaran sa counter.

"Magmimiryenda ka rin?"

"Oo, kakabalik lang namin."

"Buti hindi ka napapagod sa trabaho mo?"

Napatingin ako sa kanya. "Bakit naman ako mapapagod?"

Nagkibit itonng balikat. "Marami kasing bali-balita na nakakatakot daw makatrabaho si Mr. Velasquez."

Si Beckett nakakatakot? Well, nakakatakot nga talaga siya pero hindi naman siya nagagalit ng walang dahilan.

"Ayos lang naman sa akin si Beckett—I mean si Sir Beckett."

"Mabuti kung ganu'n."

"Nginitian ko siya. Sige, balik na ako. Baka hinahanap na ako ni Sir Beckett."

Akmang aalis na ako nang pigilan niya ako sa braso. "Are you free this Saturday?

"Bakit?"

"Nagkaayayaan lang ang mga empleyado rito na mag-night out o bonding para pantanggal stress lang. Sama ka?"

Hindi na ako nag-isip na umiling ako. "Sorry hindi ako makakasama. May naghihintay kasi sa'kin sa bahay."

"Asawa mo?"

"Wala akong asawa, pero anak meron."

Saglit itong nabigla sa sinabi ko. "Ahhh...may anak ka na pala. Pero hindi halata ha."

Nginitian ko lang siya at muling nagpaalam. Wala rin talaga akong balak sumama. Wala na rin akong hilig sa mga ganu'ng kasiyahan.

Pagkabalik ko ay agad akong kumatok sa opisina ni Beckett at agad din naman akong pinapasok.

"Miryenda muna kayo," sabi ko na inilapag sa lamesa ang binili kong sandwich para sa kanila.

Pero hindi man lang ako binigyang pansin ni Beckett. Abalang-abala pa rin ito sa ginagawa nito sa laptop nito.

Kaya lumabas lang ulit ako at naupo na lang sa upuan ko. Ang pinagtataka ko lang bakit pa ako kinuhang sekretarya ni Beckett kung si Luca lang ang palagi nitong inuutusan sa trabaho.

Dahil sa pagkainip ko, humanap na lang ako ng pagkakaabalahan ko. Nanood na lang ako ng movie. Halos isang oras na akong nasa ganu'n nang biglang bumukas ang elevator door. Babatiin ko sana ang bagong dating nang bigla akong natigilan.

Hindi ako makapaniwala na nakatingin sa lalaki habang dahan-dahan akong napatayo mula sa kinauupuan ko. Kahit man ito ay hindi rin makapaniwala nang makita ako.

"Look who's here. Akalain mo nga naman na muli tayong magkikita pagkatapos ng limang taon at dito pa talaga."

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Hindi ako naging kumportable sa ginawa niyang iyon. Para niya akong hinuhubaran sa ginagawa niya.

"You're still beautiful, Jordan," anito.

Sinubukan kong pakalmahin ang sarili ko at maging professional.

"A-ano hong kailangan ninyo, Sir?"

Tumaas ang sulok ng labi nito. "Are you ignoring me?"

Kinuyom ko ang kamao ko. "May kailangan ho ba kayo kay sir Beckett? Ipapaalam ko ho sa kanya na may bisita siya."

Pinigilan niya ang kamay ko sa akma kong pagtawag kay Beckett mula sa intercom. Pero mabilis kong binawi ang kamay ko mula sa kanya.

"Pretending that you don't know me, eh? Gusto mo bang ipaalala ko sa'yo na dati mo akong naging asawa?

Masama ko siyang tiningnan. "Kung ano ang ipinunta mo rito 'yun na lang ang atupagin mo."

"Alam ba ng mga magulang mo na nandito? Paano ka naging sekretarya ni Beckett?" Ngumisi ang h*******k. "Don't tell me, you're one of Beckett's woman?"

"Why are you here?" Malamig ang boses na tanong ni Beckett mula sa pinto na sabay naming ikinatingin ni Beckham dito.

"If you're only here to annoy me, you should leave. Wala akong oras para intindihin ang mga walang kwenta mong sasabihin," walang emosyong sabi ni Beckett kay Beckham.

Dinuro ako ni Beckham. "Where did you met this woman?"

"Siya ba ang ipinunta mo rito? Don't tell me you're here because of this nobody," sabi ni Beckett imbis na sagutin si Beckham.

Nasaktan ako sa sinabing iyon ni Beckett. I'm just nobody. Oo nga naman. Sino nga naman ba ako?

"Sa ibang araw na lang."

Muling humarap sa akin si Beckham. Pinagdarasal ko na wala na sana siyang sabihin pa.

"You have a beautiful secretary, Beckett. But I have a piece of advice for you. Don't be interested with her, wala ka mapapala sa kanya."

"Leave, Beckham!" Bahagyang tumaas ang boses ni Beckett.

Patuyang ngumiti si Beckham. Tumaas ang kamay ni Beckham. Pero bago pa man dumampi ang kamay nito sa mukha ko ay muling nagsalita si Beckett.

"Try to touch him and you're dead."

Pinaikot ni Beckham ang dila nito sa nga labi nito. "She's just a nobody but you're protecting her. I see. This is interesting."

"Just fucking leave!" sikmat ni Beckett kay Beckham.

Matalim ang mga matang tinapunan ni Beckham si Beckett. "See you when you see me, brother," anito bago tuluyang umalis.

Tila ako binuhusan ng malamig na tubig sa nalaman ko. Si Beckett at Beckham ay magkapatid?

"You. Let's talk," mariing sabi ni Beckett sa kanya.

Napatingin ako kay Luca bago ako sumunod kay Beckett sa loob ng opisina nito. Kinakabahan ako. Hinihiling ko sa mga oras na iyon na sana lamunin na lang ako ng lupa.

Pagkapasok ko sa kwarto ay nakatayo si Beckett patalikod habang nakatingin ito sa labas ng bintana.

"Do you know my brother?"

Hindi ako agad nakasagot dahil hindi ko alam kung ano ang dapat kong isagot sa kanya. Dapat ko bang sabihin na si Beckham ang dati kong asawa? Kung sasabihin ko iyon ano naman kaya ang iisipin nito? Paraho silang magkapatid na dumaan sa buhay ko at worst si Beckett pa ang nakabuntis sa akin?

"Don't make me ask you again, Jordan," pagbabanta ni Beckett.

"U-umh...I don't know if I should tell you about it."

Galit na nilingon niya ako. "Then tell me! Isa ka ba sa naging babae niya? Answer me!"

Tumaas baba ang dibdib ko dahil sa takot na nararamdaman ko ngayon. Pero may karapatan itong malaman ang totoo.

"H-he was my...my husband," sagot ko na halos hangin lang ang lumabas sa bibig ko. Pero alam kong narinig iyon ni Beckett.

Ilang segundo siyang nakatitig sa akin bago siya mulang nagsalita. "Leave," tanging sabi niya.

Kitang-kita ko sa mga mata niya ang galit. Pero mas natatakot ako dahil wala ni isang salita siyang binitawan tungkol sa nalaman niya.

"Kung inisip mo na sinadya ko ang lahat nagkakamali—"

"I'm not asking for your explanation, Jordan. Just leave."

"Pero ayokong isipin mo na ginamit ko ang pagkakataong iyon para maghiganti sa ginawa sa aking panloloko ni Beckham—"

"I don't fucking need your explanation! I don't care if you are using me or not. And I don't fucking care if you are crawling back to him and making him fuck you again!" sigaw niya sa akin.

Hindi ko napigilang pumatak ang mga luha ko. Sobra akong nasaktan sa sinabi niya. Ganu'n ba kababa ang tingin niya sa'kin? Pero hindi ko naman siya masisisi.

"Huwag mo kong iyakan. Just fucking get out of my sight!"

Kuyom ang kamaong lumabas ako ng opisina niya at bitbit ang gamit kong umalis sa lugar na iyon.