A Toast to Tonight

NIKITA MAGDRIGAL POV:

"Keiran..." Halos pabulong na anas niya habang ang hininga ay naghahabol sa bawat dampi ng labi ng lalaki.

"Yes, wifey? Masarap ba, hmmm?" malat na tanong ni Keiran. Ang boses nito ay parang humahaplos sa kanyang pandinig, mapanukso at puno ng pag-uudyok.

"Baka... baka may pumasok. Baka may makakita sa atin," pigil-hiningang saad niya. Ang kaba sa kanyang dibdib ay mas mabilis pa sa tibok ng isang tambol.

"Walang makakakita sa atin, wifey. Nilock ko ang pinto," sigurado nitong tugon. Kasabay ng mga salitang iyon ay ang mapangahas na paggapang ng kamay ni Keiran mula sa kanyang hita, dahan-dahang umaakyat patungo sa pinaka-iingatan niyang bahagi. JS Prom nila sa gabing iyon. Ang suot niyang gown ay wala na sa ayos at nagusot na.

Nasa loob sila ng CR ng mga babae... Hindi niya inasahan na susundan siya ni Keiran doon. Bigla na lang siyang hinila sa loob ng isang cubicle at ipinako sa pader gamit ang matitigas nitong bisig. Ngayon, nilalamon siya ng mga halik nitong mapusok at tila walang katapusan.

Napapikit siya at napakapit sa balikat ng lalaki nang maramdaman ang dulo ng mga daliri nito sa kanyang hiyas. Nilalaro siya nito doon, marahan ngunit may sapat na diin para manginig ang buo niyang katawan. Bago ang pakiramdam na ito, isang kakaibang kuryente na tila sumasabog sa kanyang mga ugat.

"B-baka ma-expel tayo... Keiran, hindi ako puwedeng ma-expel. Valedictorian ako," pagpipilit niya sa gitna ng kalituhan, sinusubukang ibalik ang katinuan sa isip.

"Shh... huwag kang matakot. Walang makakaalam," bulong ni Keiran sa kanyang tainga. Ang mainit na hininga nito ay nagpatayo ng kanyang mga balahibo.

Napapikit na lamang siya. Takot siya... takot na mawala ang lahat ng pinaghirapan niyang award. Ngunit mas takot siya sa apoy na sinisindihan ni Keiran sa loob niya.

Paano nga ba nauwi sa ganito ang isang simpleng nerd na tulad niya at ang sikat na MVP ng basketball team?

"You’re so beautiful, wifey..." mapanuksong sabi ni Keiran bago muling sakupin ang kanyang mga labi. "You have the sweetest lips I’ve tasted. So soft, so innocent, so addictive and unforgettable… You’re mine."

Hindi na siya makaisip nang maayos. Ang tanging nararamdaman niya ay ang bawat galaw ni Keiran.

"Keirannn..." Isang mahabang ungol ang kumawala sa kanyang mga labi nang tuluyan nang makalusot ang hintuturo nito sa loob ng kanyang suot na panty, direkta sa sentro ng kanyang clit.

"Shit... Nikita," mura ni Keiran, tila hirap na ring kontrolin ang sarili habang dinarama ang basa at mainit niyang pagkababae.

"K-kieran..."

Kringggg! Kringgg! Kringggg!

Sapo niya ang ulo nang magising sa ingay ng alarm ng kanyang cellphone.

Shit! Panaginip lang pala! Sa tagal nang nangyari iyon ay hindi niya alam kung bakit iyon ang naging panaginip niya. Nanatili siyang nakahiga sa kama na tila hapong-hapo.

“Asshole...” Hindi niya mapigilang murahin ang laman ng kanyang panaginip. Matagal na niyang kinalimutan at binura ang lalaking iyon sa kanyang buhay.

Dahan-dahan siyang tumayo sa kama. Wala siyang work sa araw na iyon pero awtomatikong nag-a-alarm ang cellphone niya kada alas-singko ng umaga. Habang naghahanda ng kanyang kape ay muling tumunog ang kanyang cellphone... this time, it’s a call from her dad.

“Dad, ayaw kong umuwi!”

May halong inis at pagod ang boses niya habang hawak ang cellphone, tila ba gusto na niyang ibagsak iyon anumang oras. Mula sa kabilang linya ay naroon ang kanyang amang si Don Wesley Madrigal, na pilit siyang pinapauwi sa Pilipinas.

Hindi dahil may emergency, hindi dahil may sakit... Kundi dahil magpapakasal na ito.

Napapikit siya at mariing napakagat sa ibabang labi. Hindi niya alam kung maiinis ba siya, o matatawa na lang sa sitwasyon.

Matagal nang hiwalay ang kanyang mga magulang. Limang taon na ang lumipas mula nang umalis sila ng kanyang mommy papuntang America… at tatlong taon na rin mula nang pumanaw ito. Simula noon, hindi na siya nakauwi ng Pilipinas.

Noong panahon na naghiwalay ang dalawa, ang daddy niya ay naiwan sa Pilipinas dahil sa mga negosyo nila. Ang kanyang ama ang nagmamay-ari ng isa sa pinakamalaking airline company sa buong Pilipinas, ang Tala Airways.

Bilang nag-iisang anak, siya ang inaasahan nitong tataguyod sa kanilang negosyo, kaya ganoon na lang ang pamimilit na pauwiin siya.

Hindi naman sa ayaw niyang makasama ang kanyang daddy. Siyempre, miss na rin niya ito sa limang taon nilang hindi nagkita. May iniiwasan lang siya, kaya ayaw niyang umuwi.

Ang laman ng panaginip niya kanina at ang anak ng bagong girlfriend ng kanyang daddy... si Kieran Del Toro.

Walang kaalam-alam ang kanyang ama tungkol sa kanya at kay Kieran. Hindi nito alam na magkakilala na sila ng binata noong high school pa.

“Kapag hindi ka umuwi ay wala kang mamanahin sa akin, Nikita!”

Napangiwi siya sa panakot nito sa kanya. Oo, nga’t hindi naman siya naghahabol sa kayamanan ng daddy niya. May namana rin naman siya sa kanyang ina na si Doña Emilia, at nagtatrabaho siya bilang isang flight stewardess.

Pero hindi naman siya papayag na si Kieran lang ang makikinabang sa yaman ng daddy niya, at sa legacy ng kanilang pamilya na pinaghirapang itaguyod ng kanyang pamilya.

Si Kieran Del Toro ay hindi rin naman magpapahuli pagdating sa yaman. Ang pamilya nito ang siyang may-ari ng pinakamalaking aircraft company sa bansa, ang Del Toro Aviation. Kieran is also a licensed pilot.

Mag-business partners ang mga magulang nila. Balo na rin ang ina ni Kieran na si Tita Vivian Del Toro na siyang nobya ng daddy niya ngayon.

Ang alam niya ay wala pang isang taon ang relasyon ng mga ito, pero bakit kailangan magpakasal kaagad?