LOGINDurante años, ella lo ha observado desde las sombras, siguiendo cada uno de sus movimientos. Podría decirse que es una acosadora, pero para ella, es mucho más que eso: es su obsesión, su secreto más oscuro. Sin embargo, todo cambia cuando él la descubre. Ahora, no descansará hasta encontrarla, y cuando lo haga, tiene un objetivo claro: matarla. Su pasatiempo favorito siempre ha sido mantenerse al tanto de su vida, de lo que hace, de lo que le sucede. Pero hay una regla que siempre ha seguido: observarlo desde la distancia, a través de la Red. Una regla que rompe sin dudar cuando su vida está en peligro. Impulsada por un amor que no puede controlar, decide advertirle del peligro que lo acecha. Pero su intervención no pasa desapercibida, y él no tolera que nadie interfiera en su mundo. Ahora, está decidido a encontrarla, no para agradecerle, sino para cumplir su amenaza. Entre el peligro, la obsesión y un juego mortal de gato y ratón, ambos se enfrentan a un destino que podría destruirlos… o unirlos de formas que ninguno esperaba.
View More'When love hits us, it hits us'
'When you fight, I fight'
'When you die, I die'
'I'll love you until the last breath, I breathe'
"Ms. Ferro at the back! Kahit saan ka pumwesto ang ingay ng bibig mo! Dito ka sa harap, lahat ng tao sa harap humanap ng bakante at walang di-dikit kay Ms. Ferro!"
Agad namang nag si-tayuan ang mga kaklase ko at umalis sa front seat, ito naman ako tumayo at humarap sa kausap ko.
"Mariferrrrr!" Sigaw ko habang kunwari lumuluha, natahimik naman lahat sa ginawa ko.
" Iiwan na kitaaa huhuhu, babalikan kita pangako" sigaw ko sabay ang tawanan ang mga kaklase ko naglakad na'ko papunta sa harap habang nakangiti kay Ms. Fajardo.
"Saan ka ba pinaglihi ng mama mo at ganiyan ka kakulit ha?" Inis na tanong ni Ms. Fajardo.
" Hindi ko alam ma'am, mamaya tatanong ko"
" Ms. Ferro!"
" Ma'am I'm just giving my opinion"
" Stay quiet!"
Mo
"Yes maaaaam" saad ko at tinuloy n'ya na ang pagtuturo.
Nabobored ako dahil wala akong makausap, kaya kumuha ako ng papel at sumulat kunwari ng group chat, inabot ko sa likod ko ang papel at na-pailing na lang sila.
*Paper group chat*
Maeden: Hoy kausapin n'yo ako!
Criza: HAHA gagawa ka talaga ng paraan?
(Inabot nya sakin yung papel)
Maeden: wala gusto ko! I-abot n'yo ito kay marifer kailangang sumulat s'ya dito ng pag uusapan namin.
Pinagpasa-pasahan nila ang papel hanggang sa umabot ito kay Danielle, binasa n'ya ito at tumingin sakin, walang emosyon n'yang kinayumos ang papel at tinapon sa basurahan. Biglang uminit ang ulo ko sa ginawa n'ya.
'Hintayin mo lang matapos ang klase tatamaan ka sa'king bwesit ka!'
Tinignan ko s'ya ng masama at sinenyasan na papatayin ko s'ya tinignan n'ya lang ako.
"Maeden Zin Ferro! Go to the Dean's office now!"
"Ma'am tahimik ako dito" pag reklamo ko.
" Hindi ka nakikinig ang atensyon mo ay nasa likod"
Tumayo na lang ako at kinuha ang bag ko, bago ko lagpasan si Danielle ay sinenyasan ko s'yang papatayin ko s'ya, ngumisi lang s'ya na lalong kinainisan ko.
"Ms. Ferro lagi ka na lang inirereklamo ng mga guro dito! Kababaeng tao laman ng Dean's office report"
" Edi sabihin mo sa kanila na wag na'kong idala dito para hindi na ako laman ng Dean's office report. "
" Respect Ms. Ferro! Grown up please!"
" Pa! I-kick out n'yo ako kung ayaw n'yo ako dito"
Pigil na singhal ko sa kanya.
" P'wede ba? Umayos ka! Graduating ka pa mandin hindi ka p arin nagbabago! Ang tigas ng ulo mo!"
" Pa, you're the reason why I'm being like this! Don't blame me kung hindi mo ako tinuruan ng magandang asal sa halip ay mas tinuturuan mo ang ibang anak mo maging maayos at disiplina! Pero hindi pa din gumanda ang ugali! Ilang ulit ko bang sasabihin na ayaw kong mag aral at mas lalong ayaw ko sayo?! Ibalik mo na lang ako kay Mama mas gusto ko doon, mas naiintindihan niya ako hindi tulad mo!"
Umiiyak na tugon ko agad akong umalis sa Dean's office at hinayaan kong dalhin ako ng mga paa ko kung saan. Nakarating ako sa rooftop ng building.
"Arrggghhhhh! I hate you! I hate everything about you! You are the reason why I'm being like this shit!" Sigaw ko.
" Ang ingay mo"
Natigilan ako ng may narinig akong nagsalita at lalong kumulo ang dugo ko nang malaman ko kung sino ito.
"Ikaw!" Sigaw ko sa kan'ya agad ko s'yang kinuwelyohan na ikinakunot ng noo n'ya.
"What are you doing?!" Sigaw n'ya sa mukha ko.
"I hate you!" Binitawan ko s'ya tumakbo ako pababa.
Dumeritsyo ako sa parking lot, at sumakay sa kotseng iniregalo sa'kin ni Papa. Agad kong pinaharurot ang sasakyan ko at walang tigil na umiyak, tumungo ako sa lugar kung saan ko isinisigaw lahat.
"Arggghhhhhhhhhh! I hate my life! I hate everyone!"
Sigaw ko, nandito ako ngayon malapit sa isang bangin may isang puno dito na nagsisilbing karamay ko pag gusto kong ilabas ang hinanakit ko.
"Miss ok ka lang ba?" Hindi ko nilingon ang lalaking nagsalita, wala akong panahon para makipag usap.
"Alam mo hindi solusyon ang pagpapakamatay"
Inis ko s'yang nilingon. He's tall, simple manamit, he have those thick brows, coffee brown eyes, matangos ang ilong, maputi, pinkish lips. He's handsome and I think l'm 3 years older than him.
Wait what? Like I care about this freaking guy!
"Sana mabago ng ka-gwapohan ko ang isip mo" nakangising saad n'ya nang napansin n'yang nakatitig ako sa kan'ya agad akong umiwas ng tingin at dali-daling tumayo at sinipa ang alaga n'ya.
"Wag kang assuming!" Napahiga naman s'ya habang nakahawak sa alaga n'ya at nagsisigaw. Sumakay ako ng kotse at iniwanan s'ya.
Tinungo ko ang daan papunta sa mansion hindi 'man ako handa na harapin ang ama ko wala akong magagawa, gutom na ako at naubos ko ang pera ko. Agad na binuksan ng guard ang napakalaking gate namin at pumasok na ako.
Pagkapasok ko sa loob kumpleto sila sa sala nagsasaya naramdaman lang nila presensya ko nung nasa hagdan na ako.
"May-may" agad akong natigilan sa tinawag sakin ni Papa, Mama ko lang tumatawag sakin noon agad namuo ang luha sa'king mata, hindi ko s'ya nilingon bagkos tumuloy ako sa pag lakad paakyat ng kwarto ko.
Pabagsak kong hiniga ang katawan ko sa kama, maya-maya pa na-isipan kong kumain tinignan ko ang laman ng mini ref ko sa loob ng kwarto ko at kumuha ako ng coke, at kumuha naman ako ng chichirya sa katabing cabinet ng mini ref ko.
Agad akong tumungo sa mini-library ng kwarto ko at doon nagmumok.
"Peste! Ba't kasi nandito ako" inis na saad ko sa sarili.
Narinig ko ang pag bukas ng pinto ng kwarto ko at hindi nalang pinansin yon.
"Ate" agad kong nilingon ang limang taong gulang na kapatid ko sa ama.
" Trisha anong ginagawa mo dito?" Masungit na tugod ko.
"I made this for you" ganon na lang ang paghanga ko sa batang ito dahil diretsyo s'yang masalita sa wikang english, bukod doon matalino s'ya.
Lumuhod ako para pantayan s'ya, ngumiti ako at inabot ang bulaklak na gawa sa papel. Sa kanilang apat si Trisha lang ang gusto ko, ayaw ko sa ate n'ya na ubod ang arte at maldita.
"Ikaw gumawa nito?" Naka ngiting tanong ko.
"Yes po ate, my teacher teach us to make a flower that made of paper"
" You did it perfect! Ang ganda next time teach me to make some of this okay? Thank you baby, I love you." At hinalikan ko ang noo n'ya.
" You're welcome ate, Daddy said that you're sad that's why you didn't join us"
"No, I'm just not in the mood baby but you can join me here"
" I loved to-" naputol ang kaniyang sasabihin ng sinigawan sya ni Trina ang ate n'ya.
"Trisha! Sabi ko sayo bumalik ka kaagad di'ba? I told you not to accompany with her!"
Sigaw n'ya kay Trisha agad namang uminit ang ulo ko kaya umepal na'ko.
"Hoy Trina! Wag mong pakitaan ng hindi maganda si Trisha! Bata 'yan pwede n'yang magaya 'yang pangit na ugali mo!"
" How dare you!" Akmang sasampalin niya ako agad na sinangga ko ang kamay n'yang nababadyang dapuan ang muka ko.
"Wag na wag mong malapat 'yang kamay mo sa balat ko, dahil sa oras na lumapat yan gagawin kong impyerno ang buhay mo!" At pabagsak kong binitawan ang kamay n'ya, agad n'ya namang hinila si Trisha palabas ng kwarto.
Bitch!
Wala akong magawa kaya nag decide akong maligo at gumala, since friendly ako lahat ng tao sa room kaibigan ko pero wala akong tinuturing na totoo dahil hindi lahat tunay pagtalikod mo.
Pababa na ako naka black jeans at white t-shirt lang ako tyaka flat sandals, naka pony ang buhok ko at wala akong make up kasi natural na maganda na ako.
"Where are you going?" Mariin kong naipikit ang mata ko habang nakahawak sa door knob.
"Pupunta ako sa kaibigan ko"
"Why this late?"
"Kailan ka pa nagkaroon ng pakialam?" Hinarap ko s'ya at ayun na naman yung mukha n'yang akala mo sobrang ganda mas maganda naman ako tss.
"I will tell this to Dad!"
"Go on tell him, sumbungera!"
Umalis na ako at sumakay sa kotse ko, pabukas pa lang ng gate nakita kong lumabas si Papa at akmang pipigilan ako pero pinaharurot ko na agad ang sasakyan, malayo na ako at hindi tumigil ang phone ko sa kakaring.
Capítulo 19 Eres preciosa, pequeñaEva se giró y se acercó a Dorian. Necesitaba que le desabrochara los botones del vestido.― ¿Te acuerdas de algo de la ceremonia?―Me acuerdo de haberte besado. ―solo recuerdo haberte besado, lo demás no importa, le dio un beso en su hombro descubierto haciendo que se estremeciera de una forma muy placenteraProbablemente Eva debería estar disfrutando de la ostentosa suite nupcial, con sus techos abovedados, el sofisticado mobiliario y el crepitar de la chimenea. Sin embargo, cualquier admiración del hotel iba a tener que esperar hasta que hubiera calmado su deseo por el hombre que ahora era su marido.Su vestido cayo a sus pies haciendo un circulo a su alrededor, sabía que tenía que levantarlo y guardarlo pero en ese momento tenía la mente en otra cosa...―Eres preciosa, pequeña ―le dijo.Le pasó los dedos por la columna. Su contacto le ardió com
Capítulo 18 La Boda―Aún no me creo que te vayas a casar. ―Andrei miró a su alrededor, contemplando la pequeña sala que el encargado de la Catedral había dispuesto para la preparación del novio―. Sigo esperando que aparezca un rayo o algo así.Dorian soltó un bufido. La habilidad de su primo por lo dramático no había disminuido a pesar de la reciente tragedia familiar.―¿Es que crees que Dios me va a aniquilar por tener la osadía decasarme en una iglesia?―¿Cuántos años has pasado asesinando a gente a cambio de dinero? ―preguntó Andrei con sequedad―. Sólo te digo que tal vez deberías tener cuidado. Eso es todo.―Ahora estoy retirado ―Dorian estaba como loco de contento de decir eso―, así que a lo mejor Dios y yo hemos llegado a una tregua.―Sabes que el hecho de que seas mi padrino no me impide estamparte el puño en la cara, ¿verdad? ―Dorian miró a su primo Andrei con la ceja levantada.
Capítulo 17.1― ¡Imbéciles! ―gritó Luninch―. ¡Mátenlos ya!― ¡Ni se les ocurra! ―el grito de Eva fue tal que le dolió el pecho y la garganta. Pero bueno, estaba nerviosa y furiosa―. ¡Más les vale que se larguen de esta puta casa, o le pego un tiro en la cabeza al pendejo de su jefe!Dorian no sabía si sonreír o si maldecir ante el arrebato de Eva. Echó un vistazo desde donde estaba y la vio apuntando a Luninch a la cara. No iba a negar que no lo ponía duro verla en esa faceta tan… aguerrida, pero no era el momento ni el lugar para pensar con… bueno con la polla. El traidor por partida doble extendió las manos a ambos lados de su cuerpo. La sangre le empapaba el pie y se veía un rastro por donde había intentado arrastrarse. Era un completo miserable.― ¡Dispárenle ya! ¿Qué esperan? ―gritó Luninch molesto.Dorian vio que los hombres de la planta de arriba se movían con inquietud. Evidentemente se habían dado cuenta de que Eva fác
Capítulo 17 La caída de Domenic RomanovDecir que Eva no tenía miedo era una autentica mentira, Luninch aun la tenía bien sujeta y Domenic solo estaba ahí, diciendo pendejadas del amor de ello, como si estar enamorados fuera la estupidez más grande del mundo y más para hombres como ellos, unos asesinos a sangre fría.¿Acaso Domenic no tenía ni idea de lo que Luninch era capaz de hacer? Ella realmente sentía cómo aumentaba su nerviosismo a cada segundo que el humor de Domenic parecía ir aligerándose.― ¿Tenemos un acuerdo para retirar la orden de matar a Eva? ―Dorian no iba a dejar de insistir, seguiría presionando a su padre. Evidentemente esperaba poner fin a la confrontación de una buena vez por todas.El odio que Luninch sentía por Dorian era palpable. Eva movió el bolso que tenía en el hombro intentando no mover o tocar a Luninch en el proceso. Metió la mano en la abertura, agarro fuertemente la pistola que le había quita












Bienvenido a Goodnovel mundo de ficción. Si te gusta esta novela, o eres un idealista con la esperanza de explorar un mundo perfecto y convertirte en un autor de novelas originales en online para aumentar los ingresos, puedes unirte a nuestra familia para leer o crear varios tipos de libros, como la novela romántica, la novela épica, la novela de hombres lobo, la novela de fantasía, la novela de historia , etc. Si eres un lector, puedes selecionar las novelas de alta calidad aquí. Si eres un autor, puedes insipirarte para crear obras más brillantes, además, tus obras en nuestra plataforma llamarán más la atención y ganarán más los lectores.
reviews