LOGINELOWEN GARCIA'S POV "What do you want me to do, Dad? Just stood there and stayed silent like I didn't hear anything?!" asik ni Alexander habang kausap ang Daddy niya sa kabilang linya.Nang nalaman nito ang nangyari kagabi ay halos wala na itong balak na tigilan siya sa kaka-sermon. At habang nakaupo ako sa couch na nasa tapat niya at nagpipigil aking tumawa dahil kitang-kita ko kung gaano na kainis si Alexander."That motherf*cker just insulted, Elowen.. and you want me to keep my f*cking composure when everyone was already looking at us like we are some sort of series or movies?" muling tanong niya sa Daddy niya, nanginginig ang kamay at mahigpit ang pagkakahawak sa cellphone."Watch your language.. you id!it!" balik ng daddy niya sa kanya mula sa kabilang linya.Hindi naka loudspeaker ang cellphone ni Alexander, pero dahil sa lakas ng sigaw ng Daddy niya ay rinig na rinig ko iyon. "Kung hindi lang ako pinigilan ni Elowen, sana ay nam∆tay na ang g*gong 'yon sa kamay ko, Dad. You k
ELOWEN GARCIA'S POV (Continuation...) “Let me go…” malamig na sambit ni Alexander, nakaharap na siya kay Xavier, bawat galaw niya kontrolado, bawat tingin matalim. Xavier, hindi napigilang ngumisi.. kasabay niyon ay ang pag-alingawngaw ng isang mapanuyang halakhak mula sa kanyang bibig. Then, slowly, his gaze shifted.. right at me. It was that look again. Judgmental. Disgusting. “Is he… your new boy?” ang tanong niya, boses niya may halong pangungutya at panlalait, tila gusto niyang mapahiya ako sa harapan ng maraming tao. I froze for a moment, my jaw tightening instinctively. Xavier didn’t stop there. He shifted his attention back to Alexander, his eyes scanning him from head to toe, slow and deliberate, as if appraising a prize. “Hmm… not bad,” he said, loud enough for the nearby guests to catch his words. Murmurs rippled through the crowd. “Good… good choice, Elowen. Really. You know how to pick a man to f*ck you well.” My stomach dropped. I felt my face
ELOWEN GARCIA'S POV "What?!" taas kilay kong tanong kay Alexander, nang mapansin ko na panay ang tingin niya sa akin mula pa kanina nang dumating ako rito sa venue.Maya-maya pa ay bahagya siyang dumukwang, hindi ako gumalaw hanggang sa naramdaman ko ang kanyang hininga sa aking tainga."He's been staring at you since we left that table earlier," bulong niya at pagkatapos niyon ay tumuwid na ito ng tayo. Pinagmasdan ko lang siyang sumimsim ng alak sa kanyang baso, pero naroon pa rin ang mapang-asar na tingin sa kanyang mukha. Paminsan-minsan ay tumitingin din siya sa direksyon kung saan kasalukuyang naka-pwesto si Jacob. Hinayaan ko na lang din siyang gawin iyon. Kahit ano naman kasi ang sabihin ko ay hindi naman siya titigil, at kapag umangal ako ay mas lalo niya lang akong aasarin."He should've brought his girlfriend with him," biglang bulalas ulit ni Alexander, kununutan ko siya ng noo at saktong muli itong nagbaba ng tingin sa akin. "Stop giving me that look!" asik ko at agad
JACOB ALDEGUIRE'S POV "Is it really okay that I couldn't come to the event with you?" tanong ni Charity, habang inaayos ang necktie ko. Nakatayo ako sa kanyang harapan, siya naman ay nakatingala at tutok na tutok ang atensyon sa ginagawa. I smiled. Then slowly, leaned closer to her and kissed her forehead. "Of course, Sweetheart. Walang problema sa akin kung hindi ka makakasama ngayon. I know you also have a hectic schedule, almost the same as mine." Usal ko. Sinusiguro ko na maayos kami bago ako umalis ay bago rin siya magtungo sa trabaho niya. I always make sure to make things clear, knowing that she over thinks about simple things. Tahimik lang siyang tumango. Isang simpleng galaw—pero sapat na iyon para mapangiti ako. She looked reassured. Kahit paano… nabawasan ang pag-aalala sa mga mata niya. “See?” I murmured softly, brushing a loose strand of her hair behind her ear. “Everything’s fine.” She gave me a small smile. The kind that was soft… genuine… and calming
ELOWEN GARCIA'S POV (Continuation....)Kasunod niyon ay bigla kong naamoy ang usok ng sig∆rilyo sa tabi ko. At hindi na ako nagtaka pa dahil bukod sa akin ay si Alexander lang naman ang nandito. Siya lang din naman ang naninig∆rilyo sa aming dalawa."Alam mo..." panimula ko at unti-unting humarap sa kanya, "...kung hindi mo ititigil iyang bisyo mo ay iyon ang dahilan ng pagkam∆tay mo, Alexander... Masyado kang excited na makita iyong kapat!d mong si Luci, kaya todo sigar!lyo ka!" bulyaw ko sa kanya.Ngunit gaya ng lagi niyang reaksyon sa tuwing sasabihin ko ang mga salitang iyon ay tatawanan niya lang ako. Uubusin ang stick ng sig∆rilyo, papat∆yin ang apoy ay itatapon. "You could use your prayers on me, Elo..." banat niya kaya inirapan ko siya ulit. Nang alisin ko ang tingin ko sa kanya at biglang umalingawngaw ang kan'yang halakhak. Tuwang-tuwa talaga siya sa tuwing nakukuha niya ang inis ko, para bang hindi siya mabubuhay kung hindi na ako napipikon. Hinayaan ko lang siyang tuma
ELOWEN GARCIA'S POV "Where have you been?" salubong sa akin ni Alexander, eksaktong pagtungtong ko sa sala. Nag-angat ako ng tingin sa kanyang mukha at nakita ko ang bakas ng pag-aalala doon. Parang ilang oras lang akong nawala, tapos ganito na reaksyon niya... hindi naman siguro ako mamam∆tay nang ganun-ganun na lang.Ngitian ko lamang ito. Itinaas ko ang kaliwang kamay ko, inabot ko ang kanyang balikat at marahan iyong tinapik."Chill, Alexander. May dinaanan lang ako," napangusong paliwag ko rito. Iyon lang kasi ang pinakamadaling paraan para mapakalma ko siya sa ka-oayan niya. "You could have told me... puwede mo naman akong isama," asik niya sa akin. He's being overprotective of me... but I totally understand him for action this way. Simula nang araw na iyon kung saan ay muntik na akong map∆tay sa isang ambush, ay naging alerto na lahat ng tauhan ni Daddy... halos hindi na nila ako hinahayaan na umalis, kahit ngayon nga... at kung nasa labas ako ay may mga bantay ako, hindi
ELOWEN GARCIA'S POV He was surveying the room.. calm, confident, in control way. But when his gaze landed on me again, I felt it. That same intensity from before, the kind that made me feel like I was the only person in the room. I instinctively straightened my posture at the table, trying to ap
ELOWEN GARCIA’S POV Hindi ko na matandaan kung ilang oras na kaming nasa gano'ng posisyon. My breathing was still uneven. My body still warm from his touch. Mula sa ceiling ng Vip room ag dahan-dahan akong tumingin sa kanya. And I found his eyes were fix on me. He stared at me like he's afrai
ELOWEN GARCIA’S POV Hindi ko na maalala kung paano ako nakarating sa subdivision kung saan ako nakatira. I didn't even remember how long I've been standing here... outside of my house. Everything felt like a blur. Parang na-stock pa rin ang utak ko sa nangyari kanina... sa restaurant, sa loob ng
ELOWEN GARCIA’S POV "Stop thinking about it, Elowen..." That’s what I kept telling myself. That everything was normal. And nothing happened the other night.I let out a deep breath as I tried to focus my mind on my work, at h'wag ng mag-isip ng iba bukod sa trabaho. The low murmur of conversat







