Stealing Mr. Arrogant

DANICA FLORES POV

​Malamig. Iyon ang una kong naramdaman pagkagising ko. Ang huling naalala ko, gumagapang ako sa hallway ng penthouse na 'to habang nakatago sa jacket ko ang isang maliit na velvet pouch. Pero ngayon, nakahiga na ako sa isang napakalambot na kama, at amoy na amoy sa kwarto ang pabango ng isang lalaki.

​Dahan-dahan kong kinapa ang bulsa ko. Nandoon pa rin ang pouch. Napahinga ako nang malalim. Ligtas ang hard drive at ang lumang kontrata na kailangan ko. Ito na lang ang tanging paraan para matigil ang mga nagbabanta sa buhay ng kapatid ko.

Naaalala ko pa kung paano ako humantong sa ganito. Isang linggo lang ang nakalipas, maayos naman ang lahat—may trabaho ako sa isang maliit na accounting firm. Pero biglang ninakaw ng ex-boyfriend ko ang lahat ng ipon ko, pati ang perang pampagamot at pang-matrikula ng kapatid ko.

​At ang mas malala, bago tumakas ang walanghiyang 'yon, ginamit pa niya ang pangalan ng pamilya ko para mangutang sa mga loan shark. Mga taong walang awa. Noong isang gabi nga, hinarang ako sa tapat ng inuupahan naming apartment. May hawak silang kutsilyo at malinaw ang banta: Bayad o buhay ng kapatid ko.

Kaya heto ako ngayon. Pumasok sa bahay ng isang mapanganib na tao.

​"Gising ka na pala."

​Mabilis akong napatayo sa higaan. Sa sobrang gulat ko, muntik na akong mahulog sa sahig.

​Sa sulok ng malawak at madilim na kwarto, may isang lalaking nakaupo sa armchair. Ang tanging liwanag lang sa pwesto niya ay ang buwan mula sa bintana at ang hawak niyang baso ng scotch. Si Nathaniel Cervantes. Ang sikat, kinatatakutan, at mayabang na CEO ng Cervantes Group.

​"M-Mr. Cervantes," nauutal kong sabi. Agad kong pinigilan ang panginginig ng boses ko. Hindi ako pwedeng magmukhang kawawa sa harap niya.

Humilig siya pabalik sa upuan, dahan-dahang inikot ang yelo sa loob ng baso niya. Ang tunog ng pagkakarambola ng yelo ay parang countdown ng natitirang oras ko sa mundong ito.

"Magaling ka magtago, Flores. Halos sampung minuto bago ka nahanap ng mga security ko sa ilalim ng desk ko sa study room," seryoso at malamig ang boses niya. Walang emosyon. "Pero hindi ka sapat na magaling para makalabas ng buhay sa building na 'to."

Tumayo ako mula sa kama, inaayos ang gulanit kong jacket. "Wala akong balak manakit ng kahit sino. May kinuha lang ako na sa tingin ko naman ay hindi mo na kawalan."

Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya, isang ngiti na walang kahit anong init. "Hindi ko kawalan ang mga dokumentong hawak mo ngayon? Ang kopya ng original acquisition at ang legal defense ng kumpanya ko laban sa mga pinsan ko? Seryoso ka ba?"

Lalong humigpit ang hawak ko sa bulsa ko. Alam ko kung gaano kayaman ang mga Cervantes, at alam ko rin ang balita na nag-aaway-away ang mga ito para sa posisyon bilang chairman. Ang hawak kong papeles ang susi para mapatunayan ng mga kalaban niya na may iregularidad sa pamumuno niya. Binayaran ako ng isang middleman para kunin 'yon, kapalit ng perang pambayad sa utang ko.

"Kailangan ko lang ng pera," diretsahang sabi ko, tinitigan ko siya sa mata kahit na ang totoo ay gustong-gusto ko nang tumakbo. "Gipit ako, Mr. Cervantes. At ang mga tulad mong nakalubog sa ginto, hindi alam kung ano ang pakiramdam ng walang-wala."

​"At dahil gipit ka, may karapatan ka nang pumasok sa pamamahay ko at magnakaw?" Tumayo siya at lumapit sa akin, kaya mas lalo akong kinakabahan sa presensya niya. Matangkad siya, seryoso ang mukha, at ang talas ng tingin niya—parang alam niya ang bawat galaw ko. "Hindi ako charity, Danica."

​Napaatras ako hanggang sa sumandal ako sa dingding. "Ipakulong mo na lang ako kung gusto mo. Pero siguraduhin mo munang hindi makakarating sa media na ang isang Nathaniel Cervantes, naisahan ng isang ordinaryong babae."

Huminto siya sa harap ko. Sobrang lapit niya, kaya amoy na amoy ko na ang alak sa hininga niya. Tiningnan niya ako nang matagal, na parang tinitimbang kung ano ang pwede niyang mapala sa akin.

​"Ipakulong?" Inilapag niya ang baso sa side table sa tabi ko nang hindi iniaalis ang tingin sa akin. "Masyadong madali 'yon. At sayang naman ang tapang mo."

​Nagtataka ko siyang tiningnan. "Anong ibig mong sabihin?"

"May iba akong plano sa'yo," bulong niya, saka niya binuksan ang lampshade sa gilid. Sa dilaw na liwanag nito, kitang-kita ko kung gaano kaseryoso ang mukha niya sa kung ano mang balak niya. "Maupo ka. Mag-usap tayo."