Chapter 5

Chapter 5

“Are you done?!” Isang malakas, matapang na boses ang pumutok sa katahimikan ng silid.

Bigla akong napalingon, at muntik na akong mahulog ang pluma sa pagkagulat. “Ay, kabayong malaki ang talong!” bulong ko sa sarili, halatang nagulat sa biglang pagtunog ng boses.

Ngunit nagtataka ako. Ang boses na iyon… parang kilala ko. Parang… kaboses ni David! Ngunit paano ito puwede? Ang matanda, si Tito Ortiz, ang nagsalita—pero bakit parang… pamangkin niya ang boses?

Napatingin ako sa kontrata, sa mesa, at sa silid, sinusubukang unawain ang nangyayari. Ang puso ko ay kumakabog nang mabilis, halong kaba at curiosity. Ano ba ito? May lihim ba ang pamilya? O nagkakamali lang ako?

Ngumiti si David mula sa likod, parang alam ang iniisip ko. “Don’t worry, Sky,” mahina niyang boses, halatang may bahid ng amusement. “Makakasanayan mo rin ‘yan… dito sa pamilya, hindi lahat ay ganoon lang simple.”

Tumigil ako sa paghinga sandali, sinubukang i-process ang lahat. Ang tensyon sa silid ay bigla pang tumindi. Hindi lang ako nagugulat sa kontrata at sa kasal, kundi pati na rin sa misteryong bumabalot sa boses at katauhan ng matanda.

Ramdam ko ang kaba, excitement, at curiosity na naghalo sa dibdib ko. Isa itong bagong twist sa laro na akala ko’y simple lang, ngunit lumalalim at mas kumplikado pa.

Huminga ako ng malalim at muling bumalik sa kontrata. Kahit na may kaba at tensyon, alam ko—ito ang simula ng bagong yugto. Ang laro ay nagsimula na, at ako na ang may hawak ng pen.

“Ah… hehehe, tapos na po, Tito!” ani ko, sabay palag sa ballpen na hawak ko. Ang kamay ko ay nanginginig, hindi lang dahil sa kaba kundi dahil sa excitement at curiosity.

Hinawakan ko ang pluma nang mas mahigpit at hinanap ang ilaw sa loob ng silid—pero bigo ako. Madilim. Halos hindi ko makita ang mesa o ang kontrata nang malinaw.

“Shit… Sky, hindi ko makita,” bulong ko sa sarili, habang pinipisil ang pluma sa daliri. Ang puso ko ay kumakabog ng mabilis, at ang bawat tunog sa silid—ang yabag ng paa, ang huni ng hangin—ay parang mas malakas kaysa dati.

Tumitig ako sa paligid, sinusubukang alamin kung saan magmumula ang liwanag. Ang mga mata ko ay nag-adapt sa dilim, at doon ko napansin ang maliliit na liwanag sa mesa—mga kandila na nagbigay ng kakaibang glow sa kontrata.

Biglang naramdaman ko ang presensya ni David sa tabi ko. Tahimik siyang nakatayo, ang tingin ay nakapokus sa kontrata at sa mga galaw ko. “Sky… dahan-dahan lang,” mahinang sabi niya, parang babala ngunit may halong suporta.

Tumango ako, kahit halata ang kaba. Dahan-dahan kong inikot ang ballpen sa ibabaw ng mesa, hinahanap ang tamang lugar kung saan ako pipirma. Halos maramdaman ko ang bawat patak ng adrenaline sa aking katawan—ang dilim, ang katahimikan, at ang presensya ni David ay naghalo sa isang kakaibang tensyon.

“Okay… kaya ko ‘to,” bulong ko sa sarili, huminga ng malalim, at inihanda ang pluma. Ang bawat segundo ay parang eternity, at ramdam ko na ang simpleng hakbang na ito ay magbubukas ng masalimuot na laro sa buhay ko—isang laro na puno ng misteryo, panganib, at hindi inaasahang twist.

“Stop calling me Tito. From now on, you are my wife, and I’m your husband!” malakas at malinaw na sabi ni David, parang kumatok sa katahimikan ng silid.

Biglang napatingin ako sa kanya, ang puso ko parang tumigil sa pagtibok sa gulat. Wha—ano? Siya… seryoso ba siya?

Ang dilim sa silid ay parang mas naging mabigat, at bawat tunog—ang sariling hininga ko, ang tahimik na yabag ni David—ay parang nagiging malakas na alarm sa isip ko.

“Ah… eh… o-okay po…” halos bulong ko, nanginginig ang boses. Hindi ko alam kung titignan ko ba siya, o ang kontrata, o ang pluma sa kamay ko. Ang katawan ko ay halo ng kaba at excitement.

Ngunit habang tumitig ako sa kanya, ramdam ko ang kakaibang aura sa paligid niya ang presensya niya ay puno ng kontrol, tiwala, at kakaibang kapangyarihan. Hindi ito basta lalaki lang sa harap ko. Siya ang may hawak ng sitwasyon, at ako… ngayon ay kabiyak na niya, sa harap ng matinding tensyon at misteryo.

Tumango ako ng dahan-dahan, halatang nahihiya, pero ramdam ang curiosity. Okay… ito na. Isa na akong bahagi ng laro na hindi ko kayang atrasan.

Si David, sa kabilang banda, ay ngumiti ng bahagya parang may halong amusement at babala. “Relax, Sky. Isa lang itong pirma sa papel. Ngunit tandaan mo… mula ngayon, lahat ng kilos mo, lahat ng galaw mo, ay may bigat sa mundong ito. Welcome to your new life.”

Napabuntong-hininga ako, pinilit kontrolin ang kaba at excitement. Dahan-dahan kong hinawakan ang pluma, nakatitig sa kontrata, habang ramdam ko na ang bawat segundo ay magpapasimula sa isang bagong yugto sa buhay ko isang yugto na puno ng panganib, misteryo, at hindi inaasahang pagkakataon.

“Come here… sleep with me!” sabi ni David, malamig pero diretsong tono, halatang wala siyang intensyon na pahintuin ang sitwasyon.

“Ha? Ang bilis naman…” agad kong sagot, nanginginig ang boses, halatang nagulat. Agad kong itinakip ang sarili ko, parang gusto kong humakbang palayo.

Ayaw ko pang isuko ang sarili ko—ang pagkababae ko, ang kontrol sa sarili ko. Isa pa, baka hindi siya yummy… at paano na kung hindi na mabuhay ang kanyang pagkalalaki? Paano kung masira ang lahat sa unang gabi pa lang?

Hinila ko ang sarili ko palayo sa mesa, sabay higpit sa hawak ko sa kontrata. Ramdam ko ang tensyon sa paligid—ang dilim ng silid, ang presensya ni David sa tabi ko, at ang bigat ng sitwasyon lahat ay naghalo sa isang kakaibang halo ng kaba at curiosity.

Tumigil ako sa paghinga sandali, sinubukang i-assess ang sitwasyon. “David… wait. Hindi pa ako handa,” mahina kong sabi, halatang nanginginig sa kaba at kaba.

Ngunit tumigil siya sa paglapit, at ngumiti ng bahagya. “Relax, Sky… hindi ko sinasabi na dapat mo nang gawin ngayon. Isa lang itong hakbang sa laro natin. Pero tandaan mo—mula ngayon, wife mo ako, at ako ang husband mo. Hindi mo maiiwasan ang mundo natin.”

Napabuntong-hininga ako, pinilit kontrolin ang kaba at excitement. Ramdam ko—kahit ayaw ko pa man tanggapin, isa na akong parte ng mundong ito. Isa akong manlalaro sa isang laro na puno ng misteryo, panganib, at hindi ko pa lubos nauunawaan.

Dahan-dahan akong humiga sa tabi ng mesa, hawak ang kontrata, habang nakamasid si David, tahimik at alerto. Hindi ko alam kung anong susunod niyang gagawin, pero ramdam ko ang bawat segundo ngayon ay nagbubukas ng bagong yugto ng buhay ko.