Chapter 4

Chapter 4

Pagpasok ko pa lang ay agad akong napatingin sa paligid. Ang silid ay malaki, may mabibigat na kurtina na kulay burgundy, at may malaking mesa sa gitna. Sa ibabaw nito, nakalagay ang isang puting dokumento—malinaw na marriage contract—kasama ang pluma na parang nakatingin sa akin, naghihintay na gamitin.

Ang puso ko ay kumakabog nang mabilis. Hindi ko maalis sa isip ko ang bigat ng nangyayari. Ito na ba talaga? Ito na ba ang simula ng bagong yugto ng buhay ko, o isang malaking bitag?

Napalingon ako sa pinto, ramdam ko ang presensya ni David sa labas. Tahimik siyang nakatayo, nakamasid, at halata ang tensyon sa kanya—parang handa siyang sumugod kung may magkamali.

“Good luck!” sabi niya bago niya tuluyang isinara ang pinto.

Napalunok ako. Bigla akong nakaramdam ng kakaibang init sa loob ng dibdib ko. Parang may halong excitement at takot. Ang puting papel sa harap ko—simple lang sa hitsura, pero para sa akin, may bigat ng mundo ang nakatago rito.

“Shit ka, Sky… baka dito ka na ma-stugi!” bulong ko sa sarili, halatang nanginginig ang boses ko sa kaba.

Dahan-dahan akong lumapit sa mesa. Ang bawat hakbang ko ay parang may paalala sa isip ko ay ito ang magiging simula ng lahat. Isa ka nang nasa gitna ng laro.

Hinawakan ko ang pen. Ang lamig ng metal sa kamay ko ay parang sinasalamin ang tensyon sa paligid. Tumigil ako sandali, at muling bumalik sa isip ko ang tanong: handang-handa ba talaga ako para dito?

Ramdam ko ang kakaibang curiosity na tumutulak sa akin isang kagustuhan na alamin kung ano talaga ang nasa likod ng bawat galaw sa paligid ko. Pero kasabay nito, ramdam ko rin ang kaba, ang takot sa hindi ko pa nakikita.

Lumapit ako sa dokumento, at dahan-dahan itong tiningnan. Ang mga letra ay malinaw, pormal, may bigat. Hindi lang ito pirmahan ito ay kasunduan, panata, at simula ng isang bagong laban.

Bahagya akong napahinga, huminga ng malalim, at ngumiti sa sarili. “Okay… kaya ko ‘to. Isa lang ito sa maraming laban,” bulong ko, ramdam ang tensyon at excitement na naghahalo sa katawan ko.

Ngunit bago ko pa man mapirmahan, naramdaman ko ang mga mata ko na parang sinusundan ng hindi nakikitang presensya. Ang silid, kahit tahimik, ay puno ng kakaibang tensyon parang may nagmamasid sa bawat kilos ko.

At sa mga sandaling iyon, malinaw na ang laro ay nagsimula na isang laro ng kapangyarihan, ng misteryo, at ng mapanganib na pagkakataon na hindi ko pa lubos na nauunawaan.

Binasa ko muna ang nakasaad doon para sigurado ako. Mahirap na baka mamatay na lang bigla ang matanda tapos wala akong makuhang kayaman dito siguradong lugi ako.

Ang mga salita sa kontrata ay pormal, puno ng legal na termino na halos hindi ko maintindihan sa unang basa. Pero isang linya ang agad na humatak sa aking atensyon: “Ang ikakasal na partido ay may buong karapatan at obligasyon sa lahat ng ari-arian, yaman, at negosyo ng pamilya Ortiz matapos ang kasal.”

Napahinga ako ng bahagya, pero kasabay nito ay muling bumalik ang kaba sa dibdib ko. Kaya pala… hindi biro ang sitwasyong ito. Hindi lang ito simpleng kasal sa itong malaking hakbang na puwedeng magbago ng buhay ko.

Habang iniikot ko ang pluma sa daliri, napansin ko ang mga detalye: ang mga patakaran, ang mga kondisyon, pati na ang mga posibleng parusa kung sakaling hindi ko susundin ang bawat nakasaad.

“Shit… Sky, seryoso ‘to. Hindi lang basta papel ‘to,” bulong ko sa sarili, ramdam ang init sa mukha ko. Halos gusto kong tumakbo palabas ng silid, pero alam ko kung gagawin ko iyon, lahat ng plano ko ay masasayang.

Huminga ako ng malalim at dahan-dahang inilapit ang pluma sa kontrata. Bawat segundo ay parang eternity. Ramdam ko ang matinding curiosity ano kaya ang mangyayari pagkatapos kong pumirma? Ano ang magiging reaksyon ng pamilya? Paano ko haharapin si Tito Ortiz at ang lahat ng nakapaligid sa kanya?

Habang nakatingin sa mesa, naramdaman ko ang presensya sa likod ng aking balikat. Hindi ko kailangan ng tanong para malaman na si David ay naroroon, nakamasid sa bawat galaw ko. Ang tensyon sa silid ay nagiging mas matindi.

“Sky…” mahina niyang boses, parang babala at pahinga sa parehong oras. “Huwag kang magmadali. Basahin mo mabuti, at siguruhin mo na handa ka.”

Tumango ako, kahit halata sa sarili kong katawan na nanginginig ang mga kamay sa kaba at excitement. Alam ko—ang bawat desisyon ko ngayon ay may bigat na mas malaki kaysa sa anumang laban na hinarap ko dati.

Dahan-dahan kong sinimulan ang pagsusuri muli sa kontrata, iniisip ang bawat salita, bawat kondisyon, at ang posibleng magiging epekto nito. At habang binabasa ko, ramdam ko at ang laro ay nagsimula na, at ako, sa unang pagkakataon, ay hindi lang manonood. Ako na ang magiging pangunahing manlalaro.

“Wait… bakit David Ortiz II ang pangalan sa matanda?” takang tanong ko habang pinagmamasdan ang kontrata.

Napahinga ako sandali, pagkatapos ay napangiti, bahagyang may halong pagka-inis. “Ah… ganito lang siguro sila. Basta mga mayayaman, inuuso nila na isunod ang pangalan sa kanilang ninuno!”

Napailing ako sa sarili kong paliwanag. Pero habang iniikot ko ang tingin sa silid, napansin ko ang detalyeng maliit ngunit mahalaga: sa tabi ng pangalan, may halong tanda at petsa, parang nagpapaalala na hindi ito basta-basta kasal lang. Ito ay kasal na may kasaysayan, may tradisyon, at may bigat ng pamilya.

Ramdam ko ang halong kaba at curiosity sa dibdib ko. Kung ganito pala ka-seryoso ang kanilang pamilya… paano kaya ako makakasabay dito?

Biglang bumalik ang tingin ko sa pen, nakalapat sa papel. Parang hinihintay ako nito, hinihikayat na gumawa ng desisyon.

“Shit… Sky, kaya mo ‘to. Isa lang ‘to sa maraming laban,” bulong ko sa sarili, habang unti-unting binubuksan ang isip ko sa posibilidad.

Habang tumitig ako sa kontrata, naramdaman ko ang matinding presensya sa likod ko. Si David, tahimik at nakamasid, parang handa sa anumang magiging desisyon ko. Ramdam ko ang tensyon hindi lang sa silid, kundi sa buong mansyon.

Hindi ko maiwasang huminga ng malalim. Ang pangalan, ang kontrata, ang presensya ni David… lahat ay nagiging paalala na hindi ito simpleng kasal lang. Isa itong simula ng malaking laro at ngayon, ako na ang may hawak ng pen.