Mag-log inHindi umuwi si Emerson ng gabing iyon. Buong gabi siyang naghintay, ngunit walang anino ng lalaki ang nagpakita.Nag-aalala man nang husto, hindi talaga nagawang mag-message ni Mildred sa kanyang boss. Inaatake kasi siya ng matinding hiya. Ayaw niyang magmukhang masyadong pilit o nag-o-overstep sa kanyang posisyon bilang empleyado sa bahay na iyon. Ayaw niyang mag-insist na mag-text o tumawag, dahil baka kung ano pa ang isipin nito. Baka isipin ni Emerson na tsismosa siya, o mas malala, baka isipin nitong may gusto siya rito. Kahit ang totoo, may kaunti nga naman talaga.Ang ending, hindi siya nakatulog magdamag. Pabaling-baling siya sa kanyang kama, yakap-yakap ang unan, at paulit-ulit na tinitingnan ang screen ng kanyang cellphone kung may chat o missed call, pero wala talaga.Buong gabi siyang sumisilip sa bintana at sa pintuan ng kanyang silid. Tuwing may maririnig siyang tunog ng sasakyan sa kalye o tunog ng hangin, mabilis siyang tumatayo para tingnan kung iyon na ba ang sasakya
"Wala ka bang nararamdaman para kay Mildred?" tanong ni Damon kay Emerson matapos nilang maupo sa isang VIP lounge ng bar. Bahagyang maingay ang paligid dahil sa musika, ngunit sa sulok kung saan sila naroroon, sapat ang katahimikan para magkaunawaan sila nang maayos.Inayos ni Emerson ang kanyang pagkakaopo at kinuha ang baso ng inumin sa mesa. "Wala pa sa plano ko ang magka-girlfriend o pumasok sa isang relasyon. Marami pa akong dapat asikasuhin sa pamilya at sa negosyo. Isa pa, para sa akin, hindi ko tipo ang mga katulad ni Mildred na masyadong bata. Ayoko ng ganoon, Kuya Damon," maikling sagot ni Emerson sabay iling."So, okay lang ba sa iyo kung ligawan ko siya?" muling tanong ni Damon sa kanya. Seryoso ang mukha nito at halatang hindi nagbibiro sa kanyang sinasabi.Natawa si Emerson sa paraan ng pagtatanong ng lalaki. Parang may relasyon naman sila ni Mildred kung magpaalam ito sa kanya. Hindi niya akalain na hihingi ito ng permiso sa isang bagay na wala naman siyang kinalaman.
"Hi, Mildred..." nakangiting bati ni Damon sa kanya ng hapong iyon. Ang kanyang boses ay may kakaibang lambing na tila nagpapahiwatig ng interes, isang bagay na agad na nagpabilis sa tibok ng puso ni Mildred dahil sa matinding kaba."Hello po, Mr. Robles..." bahagya siyang yumuko at pilit na ngumiti, sinusubukang itago ang panginginig ng kanyang mga kamay. Lumayo siya nang kaunti upang mapanatili ang propesyonal na distansya."Out mo na pala. Tamang-tama, aayain sana kitang kumain sa labas ngayon. Hindi kasi ako busy, at gusto ko sanang magkwentuhan tayo," ngumiti si Damon bago dahan-dahang tinanggal ang suot niyang mamahaling shades.Mayabang at puno ng kompyansa sa sarili ang aura ni Damon, ang uri ng lalaki na sanay na nakukuha ang lahat ng hilingin niya. Malayong-layo ang ugali niya kay Emerson na kilala bilang isang seryosong tao, tahimik, at walang panahon sa mga walang kwentang bagay."Ah... Mr. Robles... may gagawin po kasi ako ngayon sa bahay," magalang na tanggi ni Mildred.
"Mula sa araw na ito, puputulin mo na ang lahat ng ugnayan sa kanila," mariing sabi ni Emerson. "Iuurong ko ang kaso, ngunit hinding-hindi ka na babalik sa kanila. Hindi ka na nila pwedeng lapitan, kausapin, o saktan muli. Sasama ka sa akin. Magtatrabaho ka para sa akin, at ako ang magbabantay sa kaligtasan mo."Natigilan si Mildred. Batid niyang malaking sakripisyo ito, ngunit wala siyang ibang pagpipilian. Ang mahalaga sa kanya ay hindi magdusa ang kanyang mga magulang sa malamig na rehas ng kulungan. Dahan-dahan siyang tumango bilang pagsang-ayon."Opo, Sir Emerson. Tinatanggap ko po ang kondisyon ninyo," mahinang sagot ni Mildred.***************Lumipas ang isang linggo. Dahil sa magandang alaga at mga mamahaling gamot na ibinigay ni Emerson, mabilis na naghilom ang mga sugat ni Mildred. Bagaman may mga pasa pa rin sa kanyang katawan, kaya na niyang maglakad nang mag-isa.Sa araw ng kanyang paglabas sa ospital, isang mamahaling sasakyan ang naghihintay sa kanya. Doon niya nalaman
Mabilis na binuhat ni Emerson si Mildred patungo sa kanyang sasakyan. Bawat segundo ay mahalaga. Habang nasa biyahe, walang tigil ang pag-agos ng dugo mula sa mga sugat ng dalaga, kaya naman halos liparin ng kanyang driver ang daan patungo sa pinakamalapit na ospital.Pagdating sa emergency room, agad na dinaluhan ng mga doktor at nars si Mildred. Pilit na pinakalma ni Emerson ang kanyang sarili habang pinapanood ang pagpasok ng duguang dalaga sa loob ng operating room upang linisin ang mga sugat nito at masuri kung may mga nabaling buto o pinsala sa kanyang mga organ sa loob ng katawan.Habang naghihintay sa hallway, hindi mapakali si Emerson. Naglalakad siya pabalik-balik, ang kanyang mga kamay ay nakakuyom pa rin sa galit. Hindi niya matanggap na ang sariling mga magulang ni Mildred ang gumawa sa kanya niyon. Kinuha niya ang kanyang cellphone at tinawagan ang kanyang pinakatiwalang abogado."Ipakulong mo sila," malamig at mariing utos ni Emerson sa kabilang linya. "Ihain mo ang lah
"Salamat sa inyo," bahagyang yumuko si Mildred habang nagsasalita. Bakas sa kanyang mukha ang labis na pagod, ngunit pilit pa rin siyang ngumingiti upang magpakita ng pasasalamat.Inihatid siya nina Emerson sa isang simpleng subdibisyon kung saan matatagpuan ang kanyang tirahan. Pumasok sa isang berdeng gate ang dalaga, bitbit ang kaunting gamit at ang mabigat na nararamdaman sa kanyang dibdib.Aalis na sana ang sasakyan nina Emerson, ngunit hindi pa man sila nakakalayo ay nakarinig na sila ng malalakas na sigawan mula sa loob ng bahay. Ang boses ay puno ng galit at poot, kaya naman napahinto si Emerson sa pagmamaneho."Walanghiya kang babae ka!" Ang boses ng isang matandang lalaki—ang ama ni Mildred—ay umalingawngaw hanggang sa labas ng kalsada. Kasunod niyon ang isang malakas na tunog ng sampal.Pak!"Isa kang inutil!" Bakas sa boses ng kanyang ina ang kawalan ng awa. "Iyang ganda mo na lang ang ibabayad mo sa mga utang natin, hindi mo pa ibinigay ang katawan mo kay Alberto! Bukod s
Naupo si Jazz sa isang upuan sa loob ng tent. Tuwid na tuwid ang kanyang binti dahil sa sugat; hindi niya ito maibaluktot dahil sa pamamaga. Kailangan na niyang bumalik agad sa tinutuluyan nilang guesthouse para maggamot.Habang nakikinig sa paliwanag ng kausap, dahan-dahan niyang hinahawakan ang k
Biglang nawalan ng sasabihin si Che-Che. Habang nakikinig sa lalong lumalalang paratang ng mga tao, naramdaman niya ang pag-apaw ng luha sa kanyang mga mata.Pero si Jazz, tahimik lang na binuksan ang pinto ng kotse at sumakay."Che-Che, sakay na," utos ni Jazz.Sumunod si Che-Che na namumula na an
Nagdilim ang tingin ni Jazz. Isinakbit niya ang bag sa kanyang balikat at lumabas ng tindahan. Sumunod si Sheena na nakakunot ang noo.“Gagamitin mo talaga ang bag na ’yan?” tanong ni Sheena.“May problema ba?” maikling sagot ni Jazz.Umiling si Sheena, pero bakas sa kanyang mga mata ang pagkadisma
Noong umagang iyon, bago umalis ng bahay, nagluto muna si Jazz ng kanyang almusal. Magaan ang kanyang pakiramdam.. at parang kahit siya sa sarili niya, pakiramdam niya ay ibang tao na siya.Sa wakas, sa kanya na ang buong bahay. Hindi na niya kailangang magmakaawa sa pamilya niya para sa kahit ano.







