Mag-log inLimang taon. Limang taon na minahal ni Jazz ang isang lalaking hindi naman siya pinahalagahan. Lahat ibinigay niya—oras, tiwala, at puso. Pero isang iglap lang, nawala ang lahat. Isang car accident ang bumura ng kanyang alaala. Pagmulat niya ng mata, wala na ang babaeng marunong magmahal. Ang natira na lang ay isang estranghero sa sariling buhay. Nagkaroon siya ng amnesia. At habang wala siyang maalala, ang dating kasintahan niyang si Damon ay wala ring konsensya. Sa halip na umamin sa kanilang relasyon, niyakap nito ang kanyang nakababatang kapatid na babae at iyon ang ipinakilala nitong kasintahan. Itinuro nito ang telebisyon at walang emosyon na sinabi, “Iyan ang boyfriend mo. Siya ang habulin mo.” Nalito si Jazz. Pero naniwala siya sa sinabi nito. At sinunod niya iyon. Ang lalaking nasa TV ay si Malachi Robles— ang CEO na tito ni Damon. Malamig. Tahimik. Hindi madaling lapitan. Mula sa isang kasinungalingan, nagsimula ang isang habulan. Isang babaeng may amnesia. Isang lalaking hindi niya dapat mahalin. At isang katotohanang handang wasakin ang lahat kapag nabunyag.
view moreAva
It's hot, hotter than I imagined as I step off the aircraft. It's been a really long flight from my home town of Chicago. I'm tired, grumpy and very hungry. On top of that I am nursing a broken heart.
That's right. Well maybe it isn't that broken because I am angry about the whole thing. My fiancé Mark decided that since I spend most of my time travelling the globe, we aren't really that suited to be married. He called it off. Just twelve weeks before the wedding day. I've cried, had a pity party for the last ten days which nobody could shirk me out of. Not even my bestie Zoe. Until I decided enough was enough and booked my ticket one way to Sante Fe, Spain. If anything can pull me out of my slump it will be this. I hope.
Mark and I were together for five years, I met him when I was eighteen in a coffee shop downtown in Chicago. I was taken with his shaggy blonde hair and aqua marine eyes. I thought personally we had it all. It turned out that what Mark wanted was a stay-at-home wifey. Did he honestly think I was going to give up my passion and being a travel blogger?
My stomach rumbles. I haven't eaten anything onboard. I couldn't face eating on the plane, all those germs flying around. I tried to sleep as best I could but you know what it's like when you are stuck like a sardine in a can. That's right, I didn't fly first class, premium or anything else as glorified.
I'm a travel blogger and my budget doesn't stretch to first class and champagne. I mean I make a decent enough living but I still have to travel on a shoe string budget. It's been a long day and all I want is to hit my head on a nice fluffy pillow at the hotel I have booked into.
My unruly brown hair has come out of its band, I tie it back up into a high pony tail, my preferred way to wear it and off my face. The heat is scorching. It would be in the middle of June in Spain. At a guess, I'd say it is at least thirty-seven degrees Celsius. The Dixie Chicks t-shirt I'm wearing is sticking to me already and I wished I'd bothered to wear a bra, because now you can clearly see the outline of my breasts. I sigh. Nobody cares. Except me. I care.
In the passport que I take out my mobile, take it off airplane mode and see that I've got a dozen messages from my bestie Zoe and a couple from my mother. All wanting to know if I have landed safely and what is the weather like. I don't respond just yet. I want to get through the checks and out the other side. I have afforded myself one luxury of hiring a driver and car organized directly by the hotel.
A short man with dark hair is holding a plague with my name on it. Ava Gardner. And yes in answer to your question, my mother does have a warped sense of humor. That and she loves the old time starlet Ava Gardner. Since our surname is Gardner, mum decided to call me after her all time favourite actress. The amount of times I get asked, "oh are you named after.....," drives me insane. I swear one day I may just change it or go by my middle name, Lavinia.
My driver takes my heavy rucksack. I travel light, only ever my faithful rucksack and of course my precious Canon R6 camera. It's slung over my shoulder now and I itch to start taking photos straight away. "Welcome to Grenada señorita." He says. I smile.
"Gracias." He lowers my rucksack into the boot and opens the rear door for me. I instantly feel the cool air from the internal a.c. hitting my skin as he turns the engine on. It feels like a cool breeze across my bare arms and instantly I feel a little cooler.
As he drives I take in the many variety of trees lining the road, the small rustic fincas and land that seems to stretch on for miles. I have never been to this part of Spain before and I'm quite excited to start exploring. I decided on Santa Fe by because Zoe had come out here last year with her family for a holiday. She told me how beautiful it was and during my broken heart slump, it was her who recommended I come here. I think I'm going to like it.
We arrive at the hotel within thirty minutes and I get out of the car and stretch my legs. As much as I want to sleep I now also want to meander around this beautiful city. The hotel is beautiful. A rambling Masia (old rustic Spanish mansion) built out of stone with gaily painted Catalonian blue shutters at the windows. The large arched entrance is decorated with deep purple roses that follow the arch. It is more beautiful than the internet pictures or that I could have imagined.
My driver takes my rucksack out of my case and walks with me inside. It is formidable as I lean my head back to take in the high ceiling. A large ornate chandelier hangs down giving off a balmy orange glow. It's like inside sunshine. I spot the olive wood paneled reception area on my left and begin to make my way across the large flag stoned floor.
There is a Japanese couple in front of me. They're young and clearly in love as they kiss each other fleetingly. This sends my stomach into a lurch and my heart pangs as I think momentarily back to Mark. Damnit. Why can't I get over him. It's going to take time. I know that but I am also a very impatient young woman.
The receptionist, a beautiful dark haired woman with exotic eyes and red painted lips greets them. The couple manage to disengage themselves and begin to giggle. It makes me smile and warms my heart. Just because I don't have a special someone anymore, doesn't mean I can't be happy for them.
I look around whilst I wait. And then I see him. He has to be the most gorgeous and arresting man I have ever seen. Something weird happens to my insides and a fire begins to pulse from my stomach to my throat. Oh my gosh, am I actually having heart palpitations? I want to avert my eyes. I can't. He is tall, I'd say easily six foot tall with dark shaggy hair, tousled on top and shaven around the sides and I daresay the back too from the look of it. His eyes are hazel and gold. They remind me of the coat of a tiger. My mouth has gone dry. I glance away hoping he hasn't noticed me staring at him. Okay I can't help it. I have to take another look. I mean I may never see him again and I know that I'm still getting over my relationship break down, but really. I can't resist. It's not just his looks but his body. He is wearing a white vest t-shirt, his skin is golden and he has the sexiest black tattoos running up and down his arms. Oh. My. God. I'm in man porn heaven. Seriously. I am going to melt.
He glances up clearly having the feeling that somebody is watching him. The couple move away from the reception and gently nudge me as they pass. They apologize. I smile. It's not a problem and then step to the desk so I can be checked in. I have to fight with myself not to steal another look. My heart is racing. I mean seriously racing. It needs to slow down or it's going to explode out of my chest.
"CONGRATULATIONS, President Robles."Isa-isang nakipagkamay ang mga miyembro ng board of directors kay Damon. Mabigat ang bawat pisil ng kanilang kamay—parang may kasamang pagsusuri, pagdududa, at inaasahan.Bahagya siyang ngumiti, pilit pinatatag ang sarili."Salamat," maikli niyang tugon.Sa loob ng ilang buwan, wala siyang ginawa kundi pag-aralan kung paano maging isang tunay na Robles. Hindi sapat na apelyido lang ang dala niya—kailangan niyang patunayan na karapat-dapat siya rito.Araw at gabi siyang nagtrabaho. Walang pahinga. Walang reklamo.Pinilit niyang abutin—hindi, pantayan—ang lalaking pinaka hinahangaan at kinatatakutan niya.Si Malachi.Hindi rin naman siya pinabayaan nito. Tahimik, ngunit ramdam niyang may kamay na gumagabay sa kanya sa bawat hakbang. Lahat ng balakid—parang kusa na lang nawawala.Alam niyang si Malachi iyon.Palaging nasa likod. Palaging nagmamasid.At ngayon…Narito na siya.President ng kumpanya.Ngunit sa kabila ng tagumpay, may bahagi sa kanya na
"Alam mo na?" napalingon si Malachi sa babae, may halong gulat at kuryosidad sa kanyang mga mata."Noong kinidnap ako nina Sheena, bigla kong naalala kung sino ka talaga... Ako lang pala ang may kakayahang makakita sa tunay mong mukha sa likod ng mga maskarang suot mo," seryosong tugon ni Jazz, habang nakatingin sa labas ng bintana ng sasakyan."Naalala mo na pala.." natatawang sabi ni Malachi, isang tawang may halong ginhawa ngunit may pilyong himig. "So, kung ganoon, naaalala mo rin ba kung anu-ano ang mga ginagawa natin noon? Ang bawat gabi? Ang bawat haplos?""Huwag mo nang ipaalala... madami kang atraso sa akin," ani Jazz, bagaman may bahid ng ngiti sa kanyang mga labi habang ikinakabit ang seatbelt. Alam nilang dalawa na ang "atraso" na binabanggit niya ay puno ng pagnanasa.Natatawa namang nagmaneho si Malachi, ngunit sa loob niya, nag-aapoy na ang kagustuhang muling maangkin ang babaeng matagal na nawala sa kanyang piling.****************Pagdating sa kanilang unit sa Dark Ni
Sandaling tumigil ang mundo sa pagitan nilang tatlo.Si Jazz ay nakatayo sa gitna—hingal, sugatan, ngunit matatag. Sa kanan niya si Damon, tahimik ngunit umaasa. Sa kaliwa naman si Malachi, nakatayo nang tuwid, malamig ang ekspresyon ngunit naglalaman ng libong emosyon sa kanyang mga mata.Isang hakbang at dahan dahang naglakad ng diretso.Papunta kay Damon.Hindi na siya nagdalawang-isip.Lumapit si Jazz at agad itong yumakap nang mahigpit. Parang doon niya inilalabas ang lahat ng bigat na kanina pa niya pinipigilan. Alam niyang utang niya kay Damon ang pagkakaligtas sa kanya.“Salamat…” pabulong niyang sabi, nanginginig ang boses. “Kung hindi dahil sa’yo… baka hindi na ako nakaligtas.”Natigilan si Damon.Hindi niya inaasahan iyon. Ang init ng yakap ni Jazz ay parang apoy na matagal niyang hinintay—ngunit kasabay nito, alam niyang hindi ito ang apoy na para sa kanya.Dahan-dahan niyang itinaas ang kamay at ginantihan ang yakap, marahan, parang natatakot na baka mawala ito sa isang i
"ANO, Malachi… pipirmahan mo na ba ‘yan?" malamig na tanong ni Riva habang nakatayo sa harap niya, bahagyang nakatagilid ang ulo na parang nananamnam ang sitwasyon. "Mukhang magsisisi ka kapag hindi mo pa pinirmahan. Paalam Jazz ka na."Tahimik lang si Malachi habang nakaupo sa kanyang wheelchair. Nakapako ang kanyang mga mata kay Riva—ang babaeng asawa ngayon ng kuya niya. Ngunit ngayon, malinaw na malinaw sa kanya kung ano talaga ito: isang ilusyunada, sakim, at uhaw sa kapangyarihan.Pinili niyang magkunwaring walang laban. Bahagya niyang ibinaba ang tingin sa papeles sa mesa, ngunit ang totoo, naghihintay siya. Naghihintay ng tamang sandali. Naghihintay ng signal mula sa kanyang mga tauhan."Alam mo," patuloy ni Riva, paikot-ikot sa harap niya na parang isang mandaragit, "babae ang sumira sa’yo. Oo, maganda si Jazz… pero sapat ba ‘yon para isugal mo ang lahat?"Hindi siya sumagot agad. Sa halip, bahagya siyang ngumiti—isang ngiting hindi umaabot sa kanyang mga mata."Ayoko ng pali
Eksakto namang inilabas na ng nurse si Angelyn.Nakaupo si Angelyn sa wheelchair, putlang-putla ang mukha. Pagkakita niya kay Norelyn, agad na bumuhos ang kanyang mga luha."Ma..."Sobrang nasaktan si Norelyn para sa anak at agad siyang niyakap nang mahigpit. Ipinaramdam niya dito ang kanyang pagma
Mabilis kumilos ang pamilya Aranas at si Riva. Kailangang maiset na nila ang lahat. Wala ng pagpipilian pa si Jazz kundi ang pumayag. Sa katulad nilang mayayaman, literal na ang ganitong klase ng kasunduan.Habang nagpapahinga si Jazz sa bahay niya, tumawag ang kaibigan niyang si Sheena."Jazz, tot
Nang marinig ito ni Angelyn, tumawa siya nang malakas at agad itinaas ang kanyang baso ng alak.“Wow, congratulations, Ate! Mas magiging malapit na kayo ni Tita niyan. Kapag nagka-baby ka na, bibigyan kita ng malaking regalo!”Abot-langit ang ngiti ni Angelyn, halatang tuwang-tuwa. Hindi niya akal
Parang tinamaan sa mahinang bahagi si Damon.Si Malachi ang pinakamakapangyarihan sa buong pamilya Robles. Mabuti na lang at hindi naging patas ang tadhana sa kanya dahil lumpo ang binti nito. Iyon lang ang tanging dahilan kung bakit nakakahinga pa nang maluwag ang iba.Bata pa lang sila, laging na












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.