CHAPTER TWO

Cielo's POV

Matapos ang mahigit 20 hours na flight ko. Sa wakas nakarating na rin ako ng pilipinas. Kasalukayang palabas pa lang ako ng airport. Bumungad agad sa akin ang kanang kamay ni daddy na si Manong Rico. Habang nakatingin ako sa mga mata nito. Ramdam ko ang matinding awa at takot nito.

"Welcome home Ms. Cielo salamat at umuwi kayo" Sabi nito at kinuha ang maleta ko at isinakay sa likod ng sasakyan. Nasa tono ni manong Rico na parang nakahinga ito ng maluwag sa pag-uwi ko. Gaya niya alam kung nag aalala din siya sa mommy at daddy. Matagal ng kanang kamay ni daddy si Manong Rico. Bata pa lang kami Ciela. Nasubaybayan na nito ang paglaki namin. Kaya hindi na iba sa amin si Manong Rico at saka isa rin ito sa mga tapat na tauhan ng daddy ko.

"Manong, kumusta? May balita kana ba sa mommy at daddy??" Tanong ko ng makapasok ito sa loob ng sasakyan. Habang naghihintay ako sa sagot ni manong Rico. Parang namang sumisikip ang dibdib ko sa matinding takot at pangamba.

"Wa-wala pa rin Ms. Cielo. Iyong picture na senend ko sayo. Iyon ang huling balita na nalaman ko tungkol sa kanila" Sagot nito.

"Ga-ganun po ba" Tipid at parang nawawalan ng pag-asang sagot ko at malalim na bumuntong hininga. Dahil sa pagod sa biyahe napasandal ako sa likod ng upuan. Sa loob ng 20 hours na flight ko. Wala akong ginawa kundi umiyak lang ng umiyak dahil sa pag aalala sa mga magulang ko. Kaya kahit gustuhin ko mang umiiyak ngayon. Feeling ko ubos na ubos na ang mga luha ko.

"Relax Cielo, lahat ng problema may solusyon kaya mo ito" Pampagaan na sabi ng utak ko. Hindi ako dapat mawalan ng pag-asa at panghinaan ng loob sa sitwasyon na ito. Ako na lang makakatulog kila mommy at daddy kaya dapat tatagan ko ang loob ko.

"Manong, wag po tayong dumeretso sa mansion. Sa Villa delbe nalang po tayo. " Utos na sabi ko kay manong ni Rico na ikinatango tango nito.

"Hindi dapat malaman ng mga Del Fuego na umuwi ako. Hangga't hindi natin nakikita si Ciela. Hindi ako pwedeng umuwi sa mansion" Dagdag pa na sabi ko.

Pagkatapos akong maihatid ni manong Rico sa Villa delbe, na isa sa mga pagmamay-ari ng mga magulang ko. Hindi na ako nag abalang ayusin pa ang mga gamit ko. Agad na pinatawag ko ang lahat ng taong pinagkakatiwalaan ng daddy noon. Gusto kong malaman kung ano ba ang nangyari. Hindi naman lingid sa kaalaman ko na hawak na ng mga Del Fuego ang kumpanya ng mga magulang ko ngayon.

"Ms. Cielo maraming salamat at umuwi po kayo" Bungad na sabi ng isa sa mga bodyguard noon ni daddy. Apat na tao lang ang pinagkakatiwalaan ng daddy ko. Maliban Kay Manong Rico. Andito din ang dalawang bodyguard nito at ang dati nitong executive assistant na si Paulo.

"Pwe-pwede niyo bang sabihin sa akin kung ano talaga ang nangyari lalo na ang pagka bankrupt ng kumpanya?" Formal at panimulang sabi ko. Nakita kog naging seryoso ang mga mukha nito.

"Matagal ng nilihim ng daddy niyo ang problema Ms. Cielo. Umaasa kasi si sir Francis na maayos at matutulungan ng mga Del Fuego ang problema sa kumpanya matapos ikasal si Ciela Kay Oliver. Yon nga lang tatlong araw ang nakakaraan bigla namang nawala ng parang bula ang kakambal niyo" Mahabang paliwanag na sagot ng assistant ng daddy ko na si Paulo.

Habang nakikinig ako sa sagot nito. May parte sa akin na parang sinisi ko ang sarili ko. 2 months ago, minsan ng nabanggit ni daddy na kailangan kong umuwi. At dahil nga iyon din ang time na sobrang busy ko at napromote ako bilang top fashion artist sa buong Europe. Hindi ko napagtuonan ng pansin ito.

"God! ang tanga ko! Bakit di ko man lang nalaman ito" Buntong hiningang sabi ko at naikuyom ko ang dalawa kong kamao.

"Alam kong wala akong karapatan na humingi ng pabor sa inyo. Pero, pwede niyo ba akong tulungan sa problemang ito. Kilala niyo ang mga Del Fuego. Hindi sila nagpapatawad sa kung sino mang kakalaban sa kanila." Mahabang wika ko at nagmamakawaang tiningnan ang mga ito.

"Isa lang ang solusyon natin Ms. Cielo. Galit si Oliver Del Fuego dahil tinakbuhan siya ng kakambal niyo.Kapag nakita natin si Ciela. Maaring mailigtas natin sa kapahamakan ang mga magulang niyo at mabawi ang kumpanya" Sabat na sagot sa akin Manong Rico.

"Tama, iyon lang ang pag-asa natin Ms. Cielo. Hindi naman kasi aabot sa ganito ang lahat kung hindi lang nawala si Ciela." Pagsang-ayon naman ng isa, sa mga mapagkakatiwalaang bodyguard ng daddy ko. May punto ang mga binigay na suggestions ng mga ito. Subalit hindi ko rin alam kung saan ko hahanapin ang kakambal ko. Umalis si Ciela na kahit ni isa walang nakakaalam kung saan ito nagtungo.

"Pero paano? hindi ko alam kung saan natin siya hahanapin" Sagot ko. Natahimik ang lahat at pagdaan ng ilang minuto. May isang nagsalita sa mga ito.

"Ba-bakit hindi po kayo ang pumalit sa kanya Ms. Cielo" Maliwanang at klarong sabi ni Paulo dahilan para manlaki ang dalawang mga mata ko.

"Hu-huh?" Hindi ko alam kung anong dapat na isagot ko. Oo andun na sa rason na magkamukha kami ni Ciela. Ngunit hindi ko magagawa ang sinasabi nito.

"Ms. Cielo. Hindi malalaman ng mga Del Fuego na Ikaw si Ciela. Mula sa mukha, height, at kulot ng buhok. Walang rason para makilala ka nila" Dagdag pa na sabi ni Paulo.