LOGINElena's Pov
Nakatingin lang ako sa kawalan habang naririnig ko ang maraming boses sa aking paligid na kumukuha ng pagkain, ulam, at kung anu-ano pa. Nasa cafeteria kami dahil lunch time pero hindi ko ramdam na nagugutom na ako. Gusto ko na lang na mapag-isa at magmumuni-muni. Why do I feel like this?Elena’s Pov Nabalitaan ko kina Cassandra at Stacey na ilang araw nang wala sa opisina si Mr. Monteverde. Wala naman na dapat akong pakialam doon dahil buhay naman niya iyon, pero alam mo iyong pakiramdam na gusto kong malaman kung nasaan siya o kung anong ginagawa niya. Hindi pa naman naging maayos ang huling usapan naming dalawa. Napapout ako habang tulalang nakatingin sa monitor. Gusto ko lang naman kasing mag-sorry sa kanya pagkatapos ng ginawa ko. Alam kong mali iyon. Dapat ay nagpasalamat na lamang ako sa kanya na kinain niya ang lahat ng niluto ko kaysa sungitan pa siya. Huminga ako nang malalim. “Uy,” someone poked me. I looked at who it was, and when I saw that it was Mr. Buenaventura, I looked at him without emotion, then back to my monitor. “Mukhang wala ka nga sa mood,” puna niya at kumuha ng upuan sa kung saanman upang tumabi sa akin. “May problema ka ba?” Tanong niya sa akin kahit hindi ko siya pinapansin. Umiling lang ako dahil ayoko namang
Giovanni’s Pov “Ayan kasi, sa ngalan ng pag-ibig ay handa kang mamatay.” Sambit ni Arthur habang nakaupo sa may sofa kung saan ay kanina pa siya nagbabantay sa akin. Dinala ako sa hospital dahil sa food poisoning at dahil na rin sa allergies ko sa shrimp. The doctor already lectured me, and here we go again with Arthur and his nonstop words. “Dapat ay sinabi mo na lang kay Elena na hindi ka puwede sa shrimp!” Pangaral niya sa akin, pero hindi ko na siya pinakinggan dahil alam ko naman na kahit anong gawin ko ay hindi niya ako papakinggan. Kilalang-kilala ko na ang ugaling ‘yan. Alam na alam ko na kapag nagpapaliwanag ako, hindi niya ako papakinggan. And it was fine because I almost lost my breath. Kung hindi ko lang agad tinawagan ang aking personal na doktor, baka tuluyan na nga akong nawalan ng buhay. Well, I couldn’t disappoint Elena. She cooked it for me only, and I had to eat all of them. Hindi ko maintindihan kung bakit gustong-gusto ako kapag nakikita siya
Elena’s Pov Umupo na kaming dalawa sa may upuan, magkaharap. Sa sandaling iyon ay wala sa aming dalawa ang nagsalita. Ang tanging maririnig lang sa loob ng kusina ay ang aking mabagal na paghinga, malakas na tibok ng puso, at ang malanghap na aroma ng aking niluto. Alam kong may gusto siyang sabihin ngunit pinipigilan niya ang kanyang sarili. Katulad ko lang na gustong magtanong, pero sa huli ay itinikom lang din ang bibig. Tumikhim siya. Napatingin ako sa kanya. “So, what do you like me to taste first?” Tanong niya, pagbasag sa katahimikan habang nakatingin sa dalawang putahe sa kanyang harapan. “This is a dinner that I made, Mr. Monteverde, so you can eat anything you want first.” Nakangiting sagot. Tumango siya, tiningnan ang dalawa at saka kumuha ng kutsara, tapos iyong serving spoon ay nilagyan niya ng sabaw ng hipon at nilagay sa kanyang kutsara bago tinikman. Pinagmasdan ko ang kanyang reaksiyon. Kasi sinunod ko naman kung anong sinabi no’ng nasa YouTube,
Elena’s Pov Later that day, after I finished interviewing my client and did my routine. Umuwi na ako sa condominium. Nagluto ako ng simpleng sinigang na shrimp at adobong manok. Nang matapos, nagpahinga ako ng tatlumpung minuto bago ako nagpasya na maligo upang presentable namang humarap sa lalaki kahit papaano. After I composed myself, I picked up my phone and texted Mr. Monteverde about the dinner I had promised him. Pagbaba ko sa kusina ay may narinig akong maliliit na boses. Bumalik na ba sina Stacey at Cassandra? Pagkarating ko sa kusina, nandoon nga ang dalawa—tinitingnan nang maigi ang pagkain na nakahanda sa hapag. At nang makita nila akong pumasok ay sinundan nila ako ng tingin. “I owe Mr. Monteverde, and he asked me for dinner, so I shrugged off. “You cook for him, but you didn’t cook for us?” Sarkastikong tanong ni Cassandra, kaya napairap ako sa kawalan. “As if you’ll like my cook, Chef Cass.” Pabiro kong tawag sa kanyang pangalan, pero tinaasan lang niya
Elena’s Pov Naramdaman ko ang malambot na kama sa aking likuran, as in sobrang lambot na alam ko agad na hindi ito iyong kama ko. Idinilat ko ang aking mga mata at agad na nanlaki ang mga mata nang makitang hindi ko nga iyon kwarto dahil halos dark colors ang mga wall at ceiling. Napabangon ako, at tiningnan ang bawat paligid. Where the hell I am? Nasa opisina lang ako kagabi tapos… Sino ang naghatid sa akin? Si Liam o si Enzo? I gritted my teeth and get up from the bed but it was too soft that I don’t want to pull my butt out there. Gusto ko pang matulog pero kailangan ko ng magising at umalis na sa lugar na ito bago pa man mag-umaga at kung ano pa ang sabihin nina Stacey at Cassandra. Dahan-dahan akong naglakad palabas ng kwarto, pilit na inaapak nang maingat ang bawat hakbang pero agad akong napaatras nang biglang bumukas ang pinto at sumindi ang ilaw. Nabitin sa ere ang paa ko, napasinghap ako nang bahagya.“E-Enzo?” tawag ko, halos pabulong, nang makilala ko
Elena’s Pov Kinabukasan nga ay nagpunta si Mr. Buenaventura sa akin. Hindi ko maintindihan kung bakit nagsimulang gumapang ang kaba sa aking dibdib. Tiningnan ko ng maigi ang lalaki, disheveled hair, wearing a black shirt and black trousers with his leather shoes na talaga namang bagay sa kanya. "What makes you come here, Mr. Buenaventura?" I force myself to sound professional even though I lack it. Sumandal siya sa gilid ng aking mesa at ipinatong ang kanyang kamay sa parang pader sa pagitan ng aking katabi. "Well, I came here just to ask how are you?" He asked playfully, ngumiti ako pero agad ding napalitan ng pagseseryoso. How dare this man come here and ask me that in front of my colleagues who love spreading words that aren't true? Huminga ako nang malalim. "Mr. Buenaventura, I have no business with you since I quit being Mr. Monteverde's client, kaya kung ako sa'yo ay umalis ka na dito." Matabang kong sinabi. His forehead knotted, jaw clenched, but I stared at him







