Kabanata 05: Mysterious Man

Pagkaalis ni Celeste sa mansyon ng pamilya Roswell ay halos hindi na maporma ang kanyang pagkakalakad.

Sa nakaraang tatlong taon, tuwing hindi siya sinasamahan pauwi ni Drake, lagi siyang nakakatanggap ng ganitong pang-aalipusta. Kaya naman ay hindi na ito bago sa kanya. Hindi rin alam ni Drake na sa bawat pagkakataong sinusubukan nitong patunayan ang sinseridad nito para kay Estella, si Celeste naman ang napapahamak at nagdudusa.

The Roswell family wouldn't need a useless young lady who couldn't even hold onto her husband's heart.

Napabuntong-hininga ang butler nang makita siyang paika-ika. “Bakit niyo po ba kasi sinabi ang totoo? Pwede ka namang maghanap ng pwedeng alibi para hindi ka maparusahan nang ganito.”

“Manong …” Tipid siyang ngumiti rito. “Hindi ako pinalaki ni Madam Linda para magsinungaling. I can’t lie to her.”

“Hay nako.” Manong Bebot’s eyes softened with genuine kindness as he looked at her reddened palms. “’H’wag mo nang patagalin. Pumunta ka na agad sa ospital.”

“Opo.” Tumango si Celeste at hindi na nagsalita pa.

Agad naman itong nagpaalam sa kanya dahil may nais pa itong puntahan. Simpleng tango lang ang kanyang sagot dito at muling nagpatuloy sa paglalakad.

Every step Celeste took was excruciatingly painful.

From a young age, she suspected that the Madam might be the reincarnation of Rong Momo from the TV series "Princess Pearl.”

Sa ganitong panahon, sa umpisa ay parang hindi ganoon kasama ang lumuhod. Malakas ang buhos ng ulan. Malamig lang, pero hindi pa masakit.

Habang tumatagal, umiihip ang malakas na hangin at sinasabayan pa ng malakas na buhos ng ulan. Kapag tuluyan na siyang nanlamig, may lalapit na katulong dala ang isang pamalo at hahampasin ang kanyang mga palad.

This was when the blows hurt the most. Her skin would be torn and bleeding.

Ang lumang tirahan ng pamilya Roswell ay na sa gilid ng bundok, nakasandal sa mga bato at katabi ng ilog. Isang magandang tanawin.

Nang sa wakas ay nakapag-book na rin si Celeste ng taxi. Mas mahal nga lang. Pero dahil gabi na at malakas ang ulan, pumayag lang ang driver na hintayin siya sa paanan ng bundok.

Every step down the mountain was difficult for her.

Sa gitna ng malamig na panahon at tag-ulan, tumutulo ang manipis na pawis sa likod niya dahil sa tindi ng sakit na kanyang tinamo kanina.

IN THE distance, on the slippery road, a long, black Bentley slowly drove by.

Matalas ang mata ng driver kaya kusa nitong binilisan ang takbo. “Sir, parang may dalagang naglalakad sa unahan.”

In the back seat, the man leaned back, his long legs casually crossed. His face, hidden in the dim night, was deep and sculpted, sharp and cold. He exuded an aura of authority.

Nang marinig ang sinabi ng driver ay hindi man lang siya nag-angat ng tingin. He just hummed like he’s not interested at all. His emotions were unreadable.

Hindi na nakatiis ang assistant sa front seat. “Sir, hindi ba natin tutulungan ang dalaga?”

“You really want to?” sambit niya sa mababa at malamig na tinig at may bahid ng pangungutya.

The assistant dared not utter a sound.

Pagkatapos ng mahabang katahimikan ay namataan na ng binata ang isang dalagang naglalakad pababa sa bukid. Paika-ika ito at mukhang nahihirapang humakbang. His jaw clenched right away. Isang tingin at alam na niya kaagad kung sino ‘yon.

“Check what Drake Monteverde did tonight.”

“Nasuri ko na po. Kasama po nito si Estella Garcia,” agad na sagot ng assistant kaagad. “Sir, malamang ilang oras nang nakaluhod si Miss Celeste sa ilalim ng ulan. Baka himatayin na siya.”

Just as he finished speaking, the woman collapsed to the ground.

BANG!

His jaw clenched once again. Agad siyang lumabas ng sasakyan at malalaki ang hakbang na nilapitan ang dalaga. He has this blank, cold expression on his face as lifted the woman’s upper body. Binalot niya ito gamit ang kanyang itim na leather jacket at agad na binuhat.

Mabilis na bumaba ang assistant at binuksan ang backseat. “Sir, sa ospital po ba tayo o sa ibang lugar?”

“Back to the mansion first,” he replied coldly.

“Yes, Sir.”

“Have the doctor go and wait.”

 “Na-contact ko na po.”

Bahagyang hininaan ng driver ang lamig ng sasakyan para hindi lalong manginig ang dalaga.

The car lights were on. And as the man's gaze swept over her knees, a cold glint flashed in his dark eyes, his voice as indifferent as ever.

“They hit you hard,” he mumbled.

His assistant whispered, “Kailan ba tumigil si Madam sa pagiging ganito kalupit?”

Muling umigting ang kanyang panga. “Heis going back to the country in the next couple of days, right?”

“Opo.”

“Go and arrange it.”

“How much?” kunot noong tanong ng kanyang assistant.

The man glanced at her casually, his eyes filled with a hint of malice. "What do you think?"

--

PAGISING ni Celeste ay sobrang hina ng katawan niya at halos wala siyang lakas, pero hindi siya nakakaramdam ng matinding sama ng pakiramdam.

Her palms and knees, which should have been swollen and painful, didn't hurt much anymore, they just looked scary. Napupuno ng mga sugat.

Ngunit… nasaan ba siya?

She was about to reach for the telephone to call the front desk when she smelled a very faint and familiar sandalwood scent on herself. Agad niyang inamoy ang sarli at mas lalong nangunot ang noo. Saan niya nga ba naamoy ang pabango na ito?

Sandali siyang natigilan.

Ngunit agad din niyang pinilig ang kanyang ulo. Kinuha ang pamilyar na tube ng special ointment sa bedside table saka nag-check out at umalis ng hotel.

Pag-uwi niya, napakatahimik at parang masaya ang atmosphere sa bahay. Na para bang siya lang itong nakikiapid dito sa bahay at nagbibigay ng gulo.

“Celeste, you’re here!” Masayang sinalubong siya ni Estella.

Wala sa mood si Celeste para patulan ito.

Ngunit ayaw ni Estella na hindi ito pinapansin. Estella took a few steps forward, brushing her hair behind her ears to reveal a pair of dazzling pink diamond earrings. Rare, collector-grade pink diamonds.

Ito ang set ng alahas na matagal nang gusto ni Celeste. Sa wakas ay lumitaw iyon sa auction at nangako si Drake na bibilhin para sa kanya. He said that this pale pink color suited her best, and she would look beautiful in it.

But it seems like he had said the same thing when he gave it to Estella.

Hindi nakalusot sa paningin ni Estella ang sandalling pagbakas ng lungkot sa mukha ni Celeste nang makita ‘yon. Ngunit saglit lang ‘yon. Celeste was able to conceal her emotions right away.

Estella smiled and said, “I heard from Lola that you know a little about jewelry. Can you take a look and tell me what you think of these earrings? Drake bought them for over ten million. Are they worth it?”

“Ayos naman.” Pinilit ni Celeste na itago ang pait at bahagya siyang ngumiti. “By the way, kasal pa rin kami legally. Half of this ten million is joint property. Kung tama ang tanda ko, twelve million ang exact price.” Kinuha niya ang phone niya at nag-type. “Estella, you absolutely must transfer six million to this card before midnight tonight. Kung hindi, kay Grandma ako hihingi.”

Pagkasabi niya noon, may pumasok na notification sa phone ni Estella.

AGAD ITONG tinginan ni Estella at halos himatayin ito sa galit. It was a bank account number!

That bitch.

Ginagamit na naman nito si Senyora Shang para takutin siya!

Six million.

Hindi pa nga naayos ang hatian ng ari-arian ng Monteverde family. Namatay si Damon at ang nakuha lang niya ay limang milyong mana!

WALANG pakialam si Celeste kung may pera ba ito o wala.

Pagkatapos maligo, nag-umpisa siyang maglinis. Inalis na niya lahat ng hindi kailangan para mas madali ang pag-alis niya balang araw. Kinuha ng dalaga ang basurahan at walang pag-aatubiling nagtatapon ng mga gamit. Hindi siya yung tipong nagdadalawang-isip.

Pati wedding dress niya ay isinama niya sa pagtapos. Kinakailangan niya pang magpatulong kay Aling Sharon dahil masyado itong mabigat.

Sa ganoong akto siya nahuli ni Drake na kakauwi pa lamang galing sa office.

His eyes landed on the wedding dress inside the bag. Kita niya ang pagkabahala sa mukha nito nang mapagtantong ito ang wedding dress ni Celeste noon.

“Why did you take out the wedding dress?”

Diretso ang tingin ni Celeste at kalmado ang boses. “To throw it away.”

Because useless things should all be thrown away.