BÖLÜM 2

Neah

Sesini çıkarma. Sesini çıkarma.

Alfa Dane’nin beni incelediğini biliyordum. Herkes bunu yapardı. Kimse bir kişinin kendi anne babasını zehirlemek gibi iğrenç bir şeyi nasıl yapabileceğine akıl sır erdiremezdi. Başım öne eğik, orada öylece durdum. Yer yarılsa da içine girsem diye diledim.

Etrafımda bir hareketlilik oldu. Tam önümde duruyordu. Sertçe parmağıyla çenemi yukarı kaldırdı ve beni kendisine bakmaya zorladı. Sonra eli yavaşça boğazıma kapandı ama sıkmadı. “Anne babanı mı zehirledin?”

“Altı yaşındaydım.” diye kekeledim. “Sadece onlara limonata yapmıştım.” Kendimi savunmaya çalışırken sesim incecik çıkmıştı. Ebeveynlerimi neredeyse hiç hatırlamıyordum fakat o günden beri bana hissettirilen o suçluluk duygusunu çok iyi hatırlıyordum.

Kızıl gözleri abime kaydı. “Altı yaşındaki birini suçlamak pek adil görünmüyor.”

“Altı yaşındaki bir çocuk bitkiler arasındaki farkı bilmeli.” diye çıkıştı Alfa Trey.

“Bana daha çok tuzak kurulmuş gibi geldi.” Alfa Dane, boğazımı bırakarak omuz silkti. “Hepimiz sıradan Kurtboğanın artık bizi etkilemediğini biliyoruz. Yüzyıllar önce o boka karşı evrim geçirdik.”

Ne? Ne demek istiyordu? Kurtboğan ölümcül değil miydi? Yürümeye başladığım zamandan beri kafama kazınan şey buydu.

“Geriye sadece Kurtboğan Kanı kalıyor.” diye mırıldandı Alfa Dane.

“Siz orada değildiniz, Alfa Dane.” Abim dişlerinin arasından konuştu. Gözleri kısılmıştı. “Kurtboğandı.”

Alfa Dane onaylarcasına başını salladı. “Haklısın. Orada değildim.”

Harika. Şimdi de yıllar önce yanlışlıkla yaptığım bir şeyi bana hatırlatabilecek bir kişi daha vardı.

“Ama şunu söyleyin bana, altı yaşındaki bir çocuk Kurtboğan Kanı’nı nereden bulabilir?”

“Sizi buraya kölem hakkında konuşmak için çağırmadım!” diye tükürürcesine konuştu Alfa Trey. “Ya da anne babama ne olduğu hakkında.”

Alfa Dane sandalyedeki deri ceketini kaptı. Diğer Alfaların aksine daha gündelik giyiniyordu. Devasa gövdesini sade siyah bir tişört ve kot pantolon örtüyordu. Yine diğer Alfaların aksine kollarında dövme yoktu. Teninin hiçbir yerinden tek bir mürekkep izi bile görünmüyordu.

“Haklısın. Şimdi üzerinde düşüneceğim birkaç şey çıktı.”

“Anlaştığımızı sanıyordum.” diye çıkıştı abim.

“Henüz hiçbir şey imzalanmadı. Çıkışı kendim bulurum.”

Alfa Dane ofisten çıktığı anda abim ve Beta Kyle üzerime geldi. Abim “Ona ne halt söyledin?” diye sordu ve karnıma bir yumruk geçirdi.

“Hiç… Hiçbir şey. Sadece neden tuhaf koktuğumu sordu.”

“Ona söyledin mi?” diye üsteledi Beta Kyle. Neredeyse yüzüme tükürecekti. Ondan nefret ediyordum. Ondan o kadar çok nefret ediyordum ki, bir gün intikamımı alıp midesini ağzından söküp çıkaracağıma dair yemin etmiştim.

Sorusunu hemen cevaplamadığım için abim, “EE?” diye bağırarak kafamın yan tarafına bir darbe indirdi. Başım istemsizce yukarı aşağı sallandı. “Ama sizin yaptığınızı söylemedim.” Güçlü ve kendimden emin görünmeye çalışmıştım ama sesim bir fısıltıdan öteye gidememişti. Eğer Kurt olmasalar muhtemelen beni duyamazlardı.

Abimin eli siyah saçlarıma dolandı. Başımı geriye doğru çekti ve kafatasımdan içeri keskin bir acı saplandı. “Bunu mahvettiysen bir daha gün yüzü göremezsin.”

Beni saçlarımdan sürükleyerek ofisten çıkardı. Koridordan bodrum kapısına doğru götürdü.

“Lütfen…” diye yalvardım. “O bir Alfa’ydı… Ben… ben cevap vermek zorundaydım.” O kapıyı hışımla açarken gözyaşlarım yanaklarımı yakıyordu.

Kapının diğer tarafında Alfa Dane vardı. Kollarını kavuşturmuş ve duvara yaslanmış bir halde bize bakıyordu. Abimin eli saçlarımdan düştü. Kafamın arkasındaki baskı nihayet hafifledi.

“Alfa Dane, gittiğinizi sanmıştım.” diye öfkeyle mırıldandı Alfa Trey.

“Çıkışı kendim bulurum dedim. Kapıyı bulduğumu sanmıştım. Ama onun yerine, kız kardeşinin tuhaf kokusuyla dolu bir bodrum buldum. Ailene böyle mi davranıyorsun?”

“Dediğim gibi” abim geri adım atmıyordu. “Anne babamın ölümünden o sorumlu, yani evet, hak ettiği bu.”

“Burnunuzu diğer sürülerin işine sokmamalısınız!” diye ekledi Beta Kyle.

Alfa Dane güldü. “Bu anlaşmayı kabul edersem işlerinizle ilgili her şey benim de işim olur. O hâlde söyleyin, ona vereceğiniz ceza neydi? Yemek vermemek mi? Bir hafta kilit altında tutmak mı? Dayak mı?”

“Biz öyle…”

“Gerçekten mi?” Alfa Dane kaşını kaldırdı. “Onun uyumasına izin vereceğinize inanmamı mı bekliyorsun? Ona vurmanıza zaten bir kez engel oldum.” Gözleri üzerimde gezindi. “Yetersiz beslenmiş, yorgun mavi gözlerinin altında torbalar oluşmuş. Bir Alfa’nın kız kardeşi olduğu düşünülürse, hiç de öyle muamele görmüyor. Yavruyken iddia edilen her ne yapmış olursa olsun.”

“Yaptı işte!” diye tısladı Trey. “Ve onun bizim anlaşmamızla hiçbir ilgisi yok.”

“Ona ben karar veririm.” Kızıl gözleri koridorda gezindi. “Eşin nerede? Bu konuda ne düşündüğünü merak ediyorum.”

Gözlerimi kapattım. İçimden sessizce abime Luna’sını çağırmaması için yalvardım. Luna Cassandra, Beta Kyle ve Alfa Trey’in toplamından bile beterdi.

“Gerçi vazgeçtim, neden bununla uğraşalım ki? Eminim o da en az senin kadar aşağılıktır.” Alayla dudak büktü.

Gözlerimi aralayıp baktım. Kızıl gözleri benim üzerimdeydi. Beni savunması için hiçbir sebep yoktu. Ama yine de savunuyordu. Ben hiç kimseydim, özel biri değildim. Herkesin hain dediği kişiden ibarettim. Tek fark, ölüm cezasına çarptırılmak yerine, abim hayatımı acı çekerek geçirmeme karar vermişti.

“Sana bir teklifim var Alfa Trey.” Alfa Dane abime sırıtarak baktı.

“Şartlar üzerinde zaten anlaşmıştık.”

“Ben bir şart daha ekliyorum. Kabul etmezsen yardımımı alamazsın. Bunun yerine düşmanım olursun. İkimiz de bunu istemediğini biliyoruz.”

“Sanırım yeni şartınızın onunla bir ilgisi var?” diye mırıldandı Alfa Trey dişlerinin arasından.

“Doğru tahmin. Onu kendi sürüme götürmeme izin ver, ancak o zaman bir anlaşmaya varmış oluruz.”

Ben mi? Beni neden istesin ki?

Abim ve Beta’sı benim hakkımda tartışırken, Alfa Dane hâlâ beni inceliyordu. Bakışları beni geriyordu. Onun gibi birinin benimle ne işi olurdu ki?

“Anlaştık.” Alfa Trey, Alfa Dane’ye tokalaşmak için elini uzattı. Alfa Dane onun elini sıkmadı. Bunun yerine kızıl gözleri benden abime kaydı.

“Belgeleri hazırlatacağım ve yarın geri döneceğim.” Elini uzatıp yüzümü avucunun içine aldı. “Neyin var neyin yoksa topla.” Başparmağını alt dudağımın üzerinde gezdirdi. Sonra koridorun karşı ucuna doğru uzun adımlarla yürüdü ve doğrudan ön kapıya gitti. Ön kapının nerede olduğunu gayet iyi biliyordu. O hâlde neyin peşindeydi?

Kapıda duraksadı. “İçinizden herhangi birinin ona el kaldırdığını öğrenirsem, anlaşma dert edeceğiniz son şey olur.” Kapıyı arkasından çarparak çıktı gitti.

“Gözümün önünden kaybol!” diye çıkıştı abim.

Hızla uzaklaştım. Merdivenleri çıkıp küçük yatak odama girdim. Oda neredeyse bomboştu. Sahip olduğum tek şey birkaç parça kıyafetti. Toparlanmam bir dakikadan az sürerdi.

Sabah olduğunda hâlâ uyumamıştım. Alfa Dane’nin soruları zihnimde yankılanıp duruyordu. Neden onun gibi bir Kurt için bu kadar ilgi çekiciydim? Dünyanın en büyük sürüsüne sahip olmasının bir sebebi vardı. Savaş yetenekleriyle tanınırlardı, abim tam da bu yüzden Ay Işığı sürüsünü Alfa Dane’nin sürüsüyle birleştirmek istiyordu. Ama ben bütün bunların neresindeydim? Ve Kurtboğan Kanı da neyin nesiydi?