BÖLÜM 6

Dane

Bana zerre kadar güvenmiyordu. Bu da onun geçmişini daha çok sorgulamama neden oluyordu. Her şeyi bilmek istiyordum. Onu baştan sona tanımak istiyordum. Yıllar önce hayatını altüst eden kişinin kim olduğunu ve neden suçu bir çocuğun üzerine yıktıklarını bilmek istiyordum.

Raven onu muayene ederken ben de Beta'm Eric'i aradım. Ay Işığı Sürüsü'nü gözlemliyordu ve gözüne olağan dışı bir şey çarpıp çarpmadığını öğrenmek istedim.

Şu ana kadar elde hiçbir şey yoktu. Bu da dünyadan ne kadar çok şey sakladıklarını merak etmeme sebep oluyordu. Sırları ne kadar derindi? Çünkü Trey bana ulaşana kadar Ay Işığı Sürüsü'nü hiç duymamıştım. Bizden elli milden daha az bir mesafede yaşayan bir sürü... Neah bunu biliyor muydu acaba?

Ona geri dönmesini söyledim. Sürü koşusu bu geceydi ve orada olması gerekiyordu.

Neah'ın, onunla tanıştığımdan beri bir kez bile gülümsemediğini fark etmemek imkânsızdı. Tuhaf kokusu, bir an olsun mutlu olduğunu düşündürecek şekilde değişmemişti.

Bunu değiştirmem gerekecekti. Özellikle de eşim olacaksa.

Elimi karnının üzerinde gezdirdiğimde nefesini tuttu ve gözlerini benden kaçırdı, bakacak başka bir şey aradı.

"Benden korkuyor musun?" diye lafı dolandırmadan sordum, svetşörtünü indirirken.

'Elbette korkuyor. Şu hâline baksana.' diye homurdandı Aero, zihnimde volta atarken.

Söyleyecek bir şey düşünürken yanağının içini ısırdığını gördüm. "Herkes korkar." diye karşılık verdi.

Kaşımı kaldırdım.

"En büyük sürü sizde. Savaşlara girdiniz ve başka sürüleri bünyenize kattınız. Birden fazla Alfa öldürdünüz. İnsanlar sizden yardım ister, siz onlardan istemezsiniz. Sizden korkmamak aptallık olur."

Gülümsedim. Aero'nun sevincini de hissedebiliyordum. Bugünkü Alfa olmak için çok çalışmıştık.

Neah, abisinin iddia ettiğinden daha zekiydi. "Ben bunu kastetmedim. Dünyadaki konumumu biliyorum. Ben senden bahsediyorum. Sen, Neah, benden korkuyor musun?"

Bakışlarını hemen yere indirdi. Keşke bunu yapmasa. Gün boyu o gözlerin içine bakabilirdim.

"Ben onlar değilim." dedim, sessizliği devam edince. Asla onlar kadar alçalmam. Kendi çıkarım için asla bir kadını dövmem.

"Senin gibi başkaları var mıydı?" Normalde bir tane varsa, gözlerden uzakta saklanan birden fazlası olurdu.

Başını iki yana salladı. "Sadece ben."

Sadece ona zarar verdiklerini bilmek, her şeyi yüz kat daha kötü hâle getiriyordu. Damarlarında Alfa kanı taşırken, diğer herkesin ondan üstün görülmesi...

"Benden korkmasına gerek olmayan biri varsa, o da sensin. Bunu bilmeni istiyorum."

Svetşörtünün kollarını ellerinin üzerine kadar çekti. Kendini benden daha da sakladı.

Gece çöktüğünde hâlâ ilk konuşan o olmamıştı. Her konuşmayı ben başlatıyordum ve konuşmalar hep onun yalnızca başını sallaması ya da iki yana çevirmesiyle bitiyordu. Onu okumak neredeyse imkânsızdı. Ama ben zorlukları severdim.

"Uyuman gerekiyor." diye mırıldandım, onu merdivenlere doğru yönlendirirken. Kurdu yoktu ve sürü koşusunda bize katılamazdı.

Mavi gözleri duvarda asılı büyük saate kaydı. Yine de ağzını kapalı tuttu, düşüncelerini kendine sakladı.

Evin içinde beni takip ederek yatak odama geri döndü. Karnına tekrar krem sürmeme izin verdi. Tıpkı önceki gibi nefesini tuttu ama bu sefer eskisi kadar korkmuş görünmüyordu ve gözlerini kapatmak yerine beni izledi.

"İyi geceler." dedim yumuşak bir sesle. Yanağından öpmek için eğildiğimde kalbi hızla atmaya başladı ve tüm bedeni gerildi. Kaçmasını bekledim ama olduğu yere çakılı kaldı, gözlerini sımsıkı kapatmıştı.

Kapıya doğru yürürken hafifçe nefesi kesildi. "Gidiyor musunuz?" diye fısıldadı, şaşkınlıkla.

"Bu gece dolunay var. Sürü koşusunu ben yönetirim. Birkaç saat içinde dönerim ama büyük ihtimalle çoktan uyumuş olursun."

"Sürü koşusu mu?" diye mırıldandı, kaşları çatılırken.

"Bilirsin, sürünün hep birlikte büyük bir ava çıkması." Ben konuştukça gözleri daha da büyüdü.

"Ay Işığı'nda sürü koşusu yapılmıyor mu?" Bildiğim kadarıyla herkes yapardı.

Başını iki yana salladı.

Ona güven verici bir şekilde gülümsedim. "Alışırsın. Biraz uyu. Çünkü Kurdun geri geldiğinde sen de bize katılacaksın."

Ben kapıyı kapatırken hâlâ aynı noktada duruyor, kafası karışmış hâlde bana bakıyordu.

Alt katta Eric ve Jenson'u beni beklerken buldum.

"Yeni kızla işler nasıl gidiyor?" diye sordu Jenson, gömleğinin düğmelerini açarken.

"Neah burada kalıyor. Ay Işığı Sürüsü sürü koşusu yapmıyor." dedim, Neah'ın sözlerini kafamda tartarken.

"Ciddi misin?" diye sordu Eric. "Bunun her yerde aynı olduğunu sanıyordum. Dolunay gecesi bütün Kurtlar güçlenir ve avlanmak için en iyi zaman budur."

Eric'e kaşlarımı çattım. "Olağan dışı hiçbir şey görmediğinden emin misin?"

"Benim bulunduğum yerden bakınca herkes gibi davranıyorlardı. Bazıları işe gitti, bazıları kaldı ve antrenman yaptı, diğerleri de ekinlerini topladı." Bana tek kaşını kaldırarak baktı. "Neden, ne sakladıklarını düşünüyorsun?"

"Başlangıç olarak, Neah'ın anne babasını gerçekten kimin öldürdüğünü."

Eric, "Trey mi?" diye fikir yürüttü.

"Trey'in bunu yapacak kadar zeki olduğunu sanmıyorum. Aptal herif anlaşmayı okuma zahmetine bile girmedi." diye söylendi Jenson.

"Bence yarın onlara bir ziyarette bulunmalıyız." diye önerdi Jenson.

"Sürpriz mi yapalım diyorsun?" diye sordum.

"Bazen, geleceğimizi bilmediklerinde daha iyi olur!"

"Doğru. Trey geldiğime epey sinirlenmişti."

Av bittiğinde, Eric ve Jenson'la kaçta yola çıkacağımızı netleştirdim. Ardından duş almak için üst kata çıktım.

Yatak odasının kapısından sessizce süzülürken, Neah'ın yatakta derin uykuda olduğunu görmek beni rahatlattı. Kaçmış olmasını yarı yarıya bekliyordum. Kaçmak için bu fırsatı kullanacağını düşünmüştüm. Bunun yerine küçük bir top gibi kıvrılmış, bir yastığa sarılmış, hâlâ ona verdiğim eşofmanlar içindeydi.

Ben duş alırken uyanmadı, ışığı açtığımda bile kıpırdamadı. Sanki günün herhangi bir saatinde, daracık bir yerde uyumaya alışkın gibiydi.

Kurulanıp yanına, yatağa girdim. Onun minik, zayıf bedenini kendime doğru çektim. Uyanmaya başlarken birkaç tuhaf ses çıkardı ama hızla tekrar uykuya daldı.

***

Ondan önce uyandım ve onu uyurken izlemekten kendimi alamadım. Gece uykusunda bir ara bana doğru dönmüştü. Sabahın ilk ışıklarında burnunun üzerindeki belli belirsiz çiller görünüyordu.

Birden nefesi kesildi, doğrulup oturdu ve gözlerini ovuşturdu. "Neredeyim ben?"

"Neah, benim sürümdesin, hatırladın mı?"

Mavi gözleri benimkilere kilitlendi, sonra aşağıya, çıplak göğsüme ve beni zar zor örten çarşafa kaydı.

"Siz... Siz çıplak mısınız?!" Yanaklarına yayılan pembelik onu o kadar kırılgan göstermiyordu.

"Ben öyle tercih ederim, özellikle de kendi yatağımda." Ona sırıttım.

Kıyafetlerinin üzerinde olup olmadığını kontrol etmek için üstünü başını yokladı ve tamamen giyinik olduğunu anlayınca rahatlayarak iç çekti.

'Onu soyabiliriz.' diye hırladı Aero. 'Ona gerçekten ne istediğimizi gösterebiliriz.'

'Daha yavaş olmalıyız.' diye karşılık verdim. 'O diğerleri gibi değil.'

Aero yorumuma surat astı ve zihnimin arkasına doğru kayboldu. Neyse ki, yaş aldıkça onu kontrol altında tutmakta daha iyi olmuştum.

Neah odanın öbür tarafına geçti ve tuvaletin olduğu küçük odaya kendini kapattı. Kendini toparlaması gerektiğine dair bir şeyler mırıldandığını duyabiliyordum.

"İşin bitince." diye seslendim, "kremini sürmemiz gerekiyor."

Ortaya çıkması on dakika sürdü. Ben siyah bir tişört giyerken gözlerini üzerime dikti.

"Eric, Jenson ve benim halletmemiz gereken bir iş var. Sen burada kalacaksın." Krem kutusunu alıp üstünü kaldırmasını işaret ettim.

"Yalnız mı?" diye sordu. Üstünü yukarı doğru sıyırırken sesi titredi.

"Yalnız." diye onayladım. "Yani burada başkaları da olacak, o yüzden tamamen yalnız değilsin." Elim karnının üzerinde gereğinden uzun kaldı.

'Tam burada.' diye hırladı Aero.

Elimi indirdim. Aero surat astı. Bir şeyi kanıtlamak istiyordu. Onu bize ait kılmak, nihayet hakkımızdaki söylentileri susturmak istiyordu.