BÖLÜM 8

Dane

Bunu gözlerinde görebiliyordum. En az benim kadar kafası karışmıştı. Eve doğru dönerken bana ayak uydurmak için neredeyse koşar adım yürüyordu. İlerlerken gözlerini ayakkabılarından ayırmıyordu.

"Otursana." dedim, onu ofise götürürken. Bu sefer Ay Işığı Sürüsü'ndeyken yaptığı gibi tereddüt etmedi ve boş sandalyelerden birine oturdu. Bacakları birbirine kenetliydi. Üstünün kollarını ellerinin üzerine kadar çekmişti. Başını itaatkâr bir şekilde öne eğmişti.

"Neah?"

Adını söyler söylemez sırtı dikleşti ve kalbi hızla atmaya başladı. En son böyle olduğunda neredeyse bayılıyordu.

"Yemin ederim bilmiyorum. Bilsem söylerdim." Kelimeler ağzından, sanki hayatı için savaşıyormuş gibi döküldü. Sanki onu hayatta tutacak şey bu sözlermiş gibi konuşuyordu. Yıllardır hissetmediğim bir şey damarlarıma doldu: suçluluk. Böyle hissetmemeliydi. Benim yanımda değil.

'Onu üzüyorsun!' diye hırladı Aero.

"Sana bağırmamalıydım." dedim masama otururken. "Bunu hak etmedin." Duraksadım. Bana söylediği diğer şey yüzünden öfkem kabarıyordu. "Yiyecek mi çalıyordun?"

"Mecburdum," diye fısıldadı.

O sürünün ona yaptıklarını öğrendikçe onlardan daha çok nefret ediyordum. Zamanı geldiğinde hepsini tek tek öldürecektim.

'Nihayet anlaştığımız bir konu çıktı.' diye homurdandı Aero.

Neah'ın gözleri bir an bana kaydı ve alt dudağını ısırdı. Onun bütün geçmişini kökünden silecektim.

Anlaşmalar basitti. Hazırlattığım her anlaşma her zaman benim lehime olurdu. Karşı taraf her zaman kendi kibrinden burnunun ucunu göremez, okumaya ya da pazarlık etmeye zahmet etmezdi ve sonunda hep kaybederdi. Bu kez de her şeyini kaybedecek olan Trey ve onun zavallı sürüsü olacaktı.

"Bana Cassandra'yı anlat." dedim yumuşak bir sesle. Alfa tonumun onu gerdiğinin farkındaydım.

Yüzünden anlık bir öfke geçti. Fakat gelmesiyle gitmesi bir oldu. Bunu daha önce o aptal sürtük benim gelinime 'sıçan' dediğinde de görmüştüm.

"Ne bilmek istiyorsunuz?"

"Her şeyi ve yalan istemiyorum. Ne zamandır Trey ile birlikte?"

Omuz silkti. "Kendimi bildim bileli. Trey benden on iki yaş büyük. Okula birlikte gitmişler."

"Cassandra onun gerçek eşi mi?"

Neah başını salladı. "Ben anne babamı öldürmeden önce nazikti. Bana hediyeler, çoğunlukla oyuncaklar getirirdi. O Luna olduktan ve ben de bir hiç olduktan sonra her şey değişti."

"Anne babanı sen öldürmedin." Bunun bir yalan olduğunu ne zaman kabul edecekti? "Ve sen bir hiç değilsin. Artık değilsin."

Yanaklarını şişirdi, kaşları çatıldı.

"Benimle konuş," diye üsteledim, Aero'nun homurtularını görmezden gelerek.

"Beni yeni bir gelin için kenara attığınızda yine bir hiç olacağım."

Gözlerimi devirdim. "Raven mı?"

Başıyla onayladı.

"Raven'in çenesini kapalı tutmayı öğrenmesi gerekiyor." Dişlerimi sıkarak ona baktım. Ondan gerçeği istemiştim, adil olan aynısını benim de yapmamdı. "Raven haksız değil. Başka gelinler oldu. Ama hiçbirini gerçekten yanımda istemedim."

"Onları öldürdünüz mü?"

Raven'in gerçekten çenesini tutmayı öğrenmesi lazımdı. Diğer gelinlerimi de Neah'a anlattığı aynı saçmalıklarla korkutup kaçırmıştı. Bazılarının kaçmasının sebebi oydu.

"Bazılarını."

Bakışlarını aşağıda tutarak başını salladı.

"Onları onlardan sıkıldığım için öldürmedim. Bazıları eski sürülerine bilgi sızdırıyordu. Bazıları para avcısıydı ya da dibimden ayrılmıyorlardı. Yapmam gereken bir iş olduğunda, onlara yeterince ilgi göstermediğim için sızlanıp dururlardı."

"Ah."

"Raven bunu yapmayı sever. Gelinlerimi sınamayı sever. Ama hepsinin ortak noktasını biliyor musun?"

Başını iki yana salladı.

"Onların hiçbirini mühürlemedim. Bunu yapmaya elim bir türlü gitmedi. Bir şey beni hep geri tuttu." Neah mühürlemeyi düşündüğüm tek kişiydi ve ona neden çekildiğimi hâlâ çözememiştim.

'O kusursuz.' dedi Aero, hayran kalmış bir sesle.

Krem kutusunu aldığımda refleksle ayağa kalktı ve yarasını göstermek için üstünü kaldırdı.

Parmaklarım tenine değdiğinde hafifçe nefesi kesildi ve gözlerini kapatırken kalbinin bir an teklediğini duydum. Böyle bir alışkanlığı vardı. Ya olan biteni görmekten korkuyordu ya da belki gözlerime bakmaktan. Hangisi olduğunu anlayamıyordum.

Parmaklarım karnının üzerinde duraksayınca nefesini tuttu.

"Nefes al, Neah." diye fısıldadım. Kalbi yine bir anlığına tekledi.

Ciğerlerinin havayla dolmasına izin verdi ve gözlerinin kenarından yaşlar süzüldü. "Ölmek istemiyorum." Gözleri bir anda açıldı ve benimkilere kilitlendi. Onunla tanıştığımdan beri ilk kez bana gerçekten bakıyordu. Nefesi duraksadı ve dudakları hafifçe aralandı.

İçimde giderek büyüyen bir ihtiyaç vardı. Onu benim yapma ihtiyacı. Böylece başka kimse onu sahiplenemeyecekti. Bana nasıl böyle hissettirebiliyordu?

'Eş!' diye hırladı Aero.

'Mümkün değil, Kurdu ortada yok.' dedim ona.

'Eş!' diye tekrarladı, sesi biraz daha yükseldi, gitgide daha da huzursuzlanıyordu.

'Yanılıyorsun!'

Neah'ın mavi gözleri hâlâ benimkilerdeydi. Gözyaşları durmuştu ve bana bakarken kaşları hafifçe çatılmıştı.

"Benim gitmem lazım..." dedim ve arkamı döndüm. Bakışının bende yarattığı etkiyle tamamen sarsılmıştım, bu yüzden ofisten hışımla çıktım.

'Geri dön!' diye emretti Aero. 'Geri dön, onu mühürlememiz gerek!'

Öne atıldığını, kontrolümü kırmaya çalıştığını hissedebiliyordum. O ne kadar zorluyorsa, ben de o kadar direniyordum ve onu içeride hapis tuttum. Evden çıkmam gerekiyordu.

Arazide uzun adımlarla yürüyerek sürü hastanesine yöneldim. Raven'in Neah'a başka neler anlattığını bilmek istiyordum.

Masasında uyuyakalmıştı, onu uyandırdığımda irkildi.

"Ona ne haltlar anlattın sen?"

Bana gözlerini devirdi. "Gerçeği bilmesi gerekiyor. Başına ne geleceğini bilmemesi haksızlık olur." Gözlerini ovuşturup esnedi. "Neden, kaçtı mı yoksa?"

"Hayır, ofisimde."

"O zaman sorun yok." Bana omuz silkti. "Fikrimi soracak olursan, o iyi biri, diğerlerinden farklı."

"Gayet farkındayım, onu neden seçtiğimi sanıyorsun?"

'Çünkü o bizim eşimiz.' dedi Aero keyifle.

Yorumunu duymazdan gelmeye çalıştım, yanılıyor olmalıydı. Kurdu ortada yoktu. Bunu bilmemiz imkânsızdı.

Raven masanın etrafından dolandı, masaya yaslanıp bana gülümsedi. "Haklıydım, bu seferkinden gerçekten hoşlanıyorsun, değil mi?"

"Onun bir adı var." diye çıkıştım ve arkamı dönüp oradan uzaklaştım.

***

'Neden buna direniyorsun?' diye sordu Aero, evin önünde durduğumda.

'Nereden biliyorsun?' diye sordum.

'Gözlerimize baktığında. Kurdu çok derinlere gömülmüş ama çok güçlü. Hissedebiliyorum. Belki bizden bile daha güçlü.'

Kapıyı iterek açtığımda hâlâ onun tuhaf kokusunu alabiliyordum. Ona kaçması için bir fırsat daha vermiştim ama hâlâ buradaydı.

Ofiste sandalyede oturuyordu, bacaklarını göğsüne çekmişti. Aero, onu sahiplenerek kendime ait kılmam için zihnimin içinde neredeyse çığlık atıyordu. Bunun yerine ona neden hâlâ burada olduğunu sordum.

"Bana bir yere gitmemi söylemediniz." Bakışlarını aşağıda tutuyordu. Bilip bilmediğini merak ettim. "Ve gidecek hiçbir yerim yok."

"Evraklarımı mı karıştırdın?" diye sordum, masamdaki evraklara göz atarak. Dokunulmuş gibi durmuyorlardı ama bu bakmadığı anlamına gelmezdi.

Başını iki yana salladı. Saçları yüzüne döküldü.

"Yalanlara tahammülüm yoktur." diye hatırlattım. "Entrikacı kadınlarla işim olmaz."

Kaşlarını çattı. "Bakmadım çünkü..." Dişlerini alt dudağının üzerinde gezdirdi ve yanakları kızardı. "Ben... okuyamıyorum."

Bu kesinlikle söylemesini beklediğim şey değildi. Diğerleri olsa saçma sapan bir yalan uydururdu.

"Okul?"

Başını iki yana salladı. Hiç gitmediğini tahmin etmeliydim. Altı yaşından beri kölelik yapıyorsa bu şaşırtıcı değildi.

"Raven bana biraz öğretmeye çalıştı. Ama anlamadım."

Raven neden bana söylememişti? O da mı Neah'tan gerçekten hoşlanmıştı? Çünkü diğer gelinlerimin hiçbiriyle ilgilenmemişti. Hatta hepsinden nefret etmişti.

"Anlıyorum," dedi. "Beni seçtiğinize pişmansınız. Ama lütfen beni öldürmeyin. Çalışabilirim, temizlik yapabilirim, ne isterseniz yapabilirim. Yeter ki lütfen beni öldürmeyin."

Onu sandalyeden çekip kaldırdım ve dudaklarımı onunkilere bastırdım.