Kabanata 2

NATALIA

Malakas kong binayo ang pinto ng silid kung saan ako nakakulong, na siyang gumulo sa buong bahay ng kawan. Gusto kong manatili na lamang nang tahimik gaya ng ginawa ko noon, ngunit nagbago ang isip ko. Bakit ko sila bibigyan ng kapayapaan gayong sila mismo ang kumuha ng akin?

Hindi nagtagal ay bumukas ang pinto nang may mahinang langitngit. Nagtaka ako kung sino ang ipinadala ni Aaron upang sunduin ako sa pagkakataong ito, ngunit nang pumasok ang tao, nagulat ako nang makita na siya mismo iyon.

Ilang sandali niya akong tinitigan, at napaisip ako kung ano ang mga tumatakbo sa kanyang isip. Paulit-ulit nitong dinudurog ang puso ko na siya ang dahilan ng lahat ng sakit na ito. Isa kaming pamilya, at ganito niya kami pinagtaksilan.

"Samahan mo ako sa almusal," sabi niya bago tumalikod upang umalis.

Napatingin ako sa aking sarili. Kailangan ko ng paligo at malinis na damit. Nasusuklam ako sa sarili kong anyo at amoy. Ayaw ko pa ngang tumingin sa salamin dahil sigurado akong kakila-kilabot ang hitsura ko. Marahil ay namamaga ang mga mata ko sa kakaiyak. Umiiyak ako mula pa noong araw na inatake ni Aaron ang kawan at pinatay ang aking ama.

Tumayo ako at nagpasyang lumabas. Dahil inimbitahan niya akong sumalo sa almusal, baka naman payagan niya rin akong maligo.

Hindi ako dumiretso sa kanya. Sa halip, tinungo ko ang dati kong silid. Nakakita ako ng ilang omega, at tiningnan nila ako na para bang may tumubong pangalawang ulo sa akin. Marahil ay nagtataka sila kung bakit malaya akong naglalakad sa loob ng bahay, ngunit wala silang sinabi. Hindi ko rin sila pinansin. Lahat sila ay mga traydor.

Pumasok ako sa aking silid, inaasahang makikita itong magulo, ngunit sa labis kong pagtataka, nanatili ang lahat sa dati nitong ayos. Walang ni isang bagay ang nailipat o nawala sa lugar. Napakakakaiba nito, lalo na matapos ang lahat ng nangyari.

Pumasok ako sa banyo upang maligo, hinuhugasan at kinukuskos ang sarili ko na para bang maihuhugas ko rin ang lahat ng sakit na nararamdaman ko. Umabot pa sa puntong nagkaroon ako ng ilang sugat dahil sa sobrang pagkuskos. Pagkatapos ay bumalik ako sa silid upang magpalit ng damit. Matapos iyon, nagtungo ako sa hapag-kainan kung saan nadatnan ko si Aaron na mag-isang kumakain.

Nakita kong nakahain na ang pagkain ko kaya umupo ako, sa pinakadulong bahagi na malayo sa kanya. Umabot sa aking ilong ang amoy ng pagkain at agad na umungol ang aking tiyan, ipinapaalala kung gaano ako kagutom. Binibigyan naman ako ng pagkain, ngunit sinisiguro ni Kenneth na napakakaunti lamang nito.

Dahan-dahan akong nagsimulang kumain, ngunit masyado akong mulat sa presensya ni Aaron upang makapagpokus. Tumingala ako at nakita ko siyang nakatingin sa akin.

"Kanina pa kita tinawag. Bakit ngayon ka lang dumating?" tanong niya, at pinigilan ko ang sarili kong irapan siya.

"Ilang araw mo akong pinagkaitan ng paligo. Sinamantala ko lang ang pagkakataon nang dumating ito," mahinahon kong sagot, ngunit malayong-malayo ako sa pagiging kalmado at ipinagkanulo ako ng malakas kong tibok ng puso.

Iniwas ko ang tingin ko sa kanya at nagpasiyang magpokus sa pagkain ko, ngunit bigla na lamang nawalan ako ng ganang kumain. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang lahat ng nangyari at hindi ko mahanap ang sarili kong gustong kumain. Sa katunayan, gusto kong isuka ang lahat ng nakain ko.

"Bakit?" bigla kong tanong, ngunit hindi niya ako pinansin.

"Bakit mo ginawa iyon?" tanong ko muli, at sa pagkakataong ito ay nagsimula siyang tapikin ang kanyang hintuturo sa mesa. Nagtaka ako kung ano ang ibig sabihin nito.

"Pinatay mo ang ama ko, Aaron."

"Ginawa ko," sagot niya, at tumingin ako nang diretso sa kanyang mga mata. Inaasahan kong makakakita ako ng pagsisisi o pagkakasala habang pinag-uusapan namin ang aking ama, ngunit wala akong nakita. Isang walang laman na titig lamang ang sumalubong sa akin.

"Pinatay mo ang ama ko," ulit ko, at tumango siya.

"Pinatay ko ang ama mo."

Galit akong tumayo at malakas na ipinukpok ang aking mga kamao sa mesa. Tumagilid at nabasag ang mga plato habang tumalsik ang pagkain sa sahig.

"Bastardo ka! Alpha mo siya! Mahal ka niya! Minahal ka niya nang totoo at alam mo iyan!" sigaw ko sa kanya, at tumayo rin siya.

"Wala nang minahal ang ama mo kundi ikaw, prinsesa. Ama mo siya, pero wala kang alam tungkol sa kanya gaya ng alam ko. Masyado kang pinalaki sa proteksyon at pagkakanlong upang makita nang malinaw ang mga bagay-bagay."

Lumapit siya sa akin at tumayo ako sa harapan niya.

"Oo, prinsesa, pinatay ko ang ama mo, at kung bibigyan ako ng pagkakataon, gagawin ko ulit."

Bigla ko siyang sinampal at napahawak siya sa kanyang pisngi.

Pagkatapos ay binigyan niya ako ng nakamamatay na tingin at nakita kong talagang napukaw ko ang kanyang galit.

"Ako ang Alpha rito, at sa susunod na itataas mo ang kamay mo sa akin, ipapadala kita upang samahan ang iyong ama."

Hindi kailanman sana ako natakot sa pagbabanta ni Aaron noon, ngunit ngayon, kinatatakutan ko ang lahat tungkol sa kanya.

"Ano ang ginawa niya sa iyo? Gusto kong malaman," tanong ko. Sa kabila ng takot ko, nag-ipon ako ng lakas ng loob dahil gusto ko talagang malaman kung ano ang ginawa ng aking ama sa kanya.

"Isa siyang halimaw, at nararapat lamang sa kanya ang ginawa ko. Iyan lang ang tandaan mo."

"Pero—"

"Ikaw ang anak niya, at dapat kang mag-ingat sa bawat kilos mo rito. Ngunit hahayaan kitang mabuhay dahil alam kong wala kang alam tungkol sa mga krimen ng iyong ama. Ibabalik ko sa iyo ang silid mo at hahayaan kitang mamuhay ayon sa gusto mo, ngunit tandaan mo ito—sa oras na suwayin mo ako, wala ka nang susunod na pagkakataon."

Pagkatapos ay iniwan niya ako at naglakad palayo.

Parang tumigil at mariing pumisil ang puso ko sa sobrang sakit kaya hindi ako makahinga. Namuo ang mga luha sa gilid ng aking mga mata, at pinunasan ko iyon ng aking kamay, ngunit patuloy pa rin silang tumutulo.

Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Wala akong magawa.

Labimpito pa lamang ako noon, at hinihintay ko ang pagdating ng aking ikalabingwalong kaarawan upang makapagbagong-anyo sa unang pagkakataon. Pagkatapos noon, magiging rogue ako at aalis sa kawang ito.