Kabanata 1

NATALIA

Nakaupo ako sa sulok ng madilim na silid kung saan ako ikinulong, yakap ng mga kamay ko ang aking mga binti. Kinaladkad ako, binugbog, at inilayo sa sikat ng araw. Hindi ko na nga matukoy kung gaano na katagal ang lumipas. Hindi ako nakaligo o nakapagpalit ng damit sa loob ng tatlong araw, at nagkataon pang puting bestida ang suot ko. Hindi na ito puti ngayon dahil nabahiran na ito nang husto nang kaladkarin ako rito ng mga mandirigma ng kawan.

Apat na araw ang nakalipas, hindi ko kailanman naisip na hahantong ako sa ganitong kalagayan. Ako ang prinsesa ng kawan, ang anak ng Alpha. Nangyari ang lahat sa isang kisapmata. Bigla na lamang inatake ang kawan ng walang iba kundi ang Gamma ng kawan, ang tahimik at pinagkakatiwalaang si Aaron. O iyon ang akala ko. Pinatay ni Aaron ang aking ama, at ngayon ay ipinaparada niya ang sarili bilang Alpha.

Ang hindi ko maunawaan ay kung paano siya nagkaroon ng napakaraming taong handang talikuran ang aking ama. Napapaligiran pala ng mga traydor ang aking ama at wala siyang kaalam-alam tungkol dito. Pagdurusahin ko si Aaron at ang kanyang mga tauhan hanggang sa huling patak ng aking dugo, kahit iyon na ang huling bagay na gagawin ko bago ako mamatay.

Biglang bumukas ang pinto, at mariin akong pumikit habang pilit na umaangkop ang aking mga mata sa liwanag. Hindi naman iyon ganoon kaliwanag, ngunit para sa akin na ilang araw nang hindi nakakakita kahit sinag man lamang ng liwanag, nakasisilaw iyon.

"Kailangan ka ng Alpha," sabi ni Kenneth habang inaabot niya ako upang patayuin.

"Huwag mo akong hahawakan, putang ina mo," ungol ko sa kanya habang umiiling sa pagkadismaya. Palagi kong itinuring si Kenneth bilang isang kaibigan at nakatatandang kapatid, at ipinakita niya sa akin ang pag-aarugang tanging isang kapatid lamang ang maibibigay sa kanyang kapatid na babae. Hindi ko lang alam noon...

"Mabuti pang bawasan mo ang yabang mo, Nat. Hindi nakikipaglaro ang bagong Alpha," malamig niyang sabi, na ibang-iba sa taong naaalala ko. Pagkatapos ay hinawakan niya ang aking braso at kinaladkad ako palayo.

Nakarating kami sa sala na dati ay pag-aari ng aking pamilya, ngunit ngayon ay inangkin na ni Aaron. Itinulak ako ni Kenneth pababa, at bumagsak ako nang masakit sa sahig, nakatitig sa pares ng sapatos ng isang tao. Hindi ko na kailangang tumingala upang malaman kung sino iyon. Ang pukinginang halimaw na iyon.

Tumingala ako upang tingnan siya. "Ako ang magiging katapusan mo, Aaron."

Papasipain sana ako ni Kenneth dahil tinawag ko siya sa kanyang pangalan, ngunit itinaas ni Aaron ang kanyang kamay upang pigilan siya. Pagkatapos ay yumuko si Aaron sa aking harapan, at naramdaman kong parang tumigil ang tibok ng puso ko sa masamang paraan. Ang mga kasinungalingan, ang pagtataksil, ang... Napakabuti niya noon, napakatapat... Paano siya naging ganitong tao? Ganitong halimaw?

"Ipapayo ko sa iyo na magpakabait ka, prinsesa, dahil nasa mga kamay ko ang buhay mo."

Tinitigan ko siya, hinanap ang kahit kaunting bakas ng Gamma na hinangaan ko noon, ngunit walang ipinakita si Aaron. Wala man lang ngiti o kunot-noo. Ang mukha niya ay... walang laman.

"Isa kang pukinginang bastardo," dura ko sa kanya. "Tandaan mo iyan. Hindi ka nga tunay na Alpha."

Tumigas ang kanyang tingin habang nakatitig siya sa akin, at napaungol ako nang maramdaman kong gusto ng aking lobo na yumuko sa pagpapasakop sa kanya. Tanging mga Alpha at mga may dugong Alpha lamang ang may kakayahang pilitin ang ibang lobo na magpasakop. Mas lalo akong nagulat nang madali niya akong napasunod kahit may dugo rin akong Alpha.

Sinubukan kong labanan ang puwersa ng pagpapasakop, ngunit lalo lamang itong sumakit.

"Malakas ka, prinsesa, pero hindi sapat ang lakas mo."

Napahikbi ako sa sakit nang maramdaman kong unti-unting nanghihina ang aking lobo at napaluhod ako sa kanyang harapan. Kinuyom ko ang aking mga kamao habang isang kakila-kilabot na pakiramdam ang bumalot sa aking dibdib. Pinatay niya ang aking ama, at ngayon ay pinipilit niya akong magpasakop sa kanya.

Patuloy pa rin akong lumaban, ayaw kong yumuko ang aking ulo dahil iyon ay tanda ng ganap na pagpapasakop.

"Sige na, prinsesa. Magpasakop ka at kilalanin mo ako bilang iyong Alpha," ungol niya sa akin, at naramdaman kong may panginginig na dumaan sa aking gulugod dahil sa kanyang utos. Hindi ko na ito kayang labanan pa. Yumuko ang aking ulo, at natagpuan ko ang sarili kong nagpapasakop sa kanya. Hindi pa nga niya ibinibigay ang lahat ng kanyang puwersa, ngunit ganito na agad ako.

"Patayin mo na lang ako!" sigaw ko. "Mas gugustuhin ko pang mamatay kaysa mabuhay bilang isa sa mga tauhan mo."

Pagkatapos ay niluwagan niya ang puwersang ipinapataw niya sa akin, at muli kong itinaas ang aking tingin sa kanyang mukha.

"Kumakain ka ba?" tanong niya, at napailing ako sa hindi makapaniwala. Gusto ba niyang magpanggap na hindi niya alam na ikinulong ako nang walang pagkain o tubig?

"Mabulok ka sa impiyerno!"

Pagkatapos ay lumingon siya kay Kenneth. "Kumakain ba siya?"

"Binigyan siya ng pagkain noong unang araw, pero hindi niya ginalaw, kaya hindi na kami nagdala pa ng pagkain sa kanya."

Masamang tiningnan ni Aaron si Kenneth. "Pakainin mo siya. Kailangan ko siyang buhay."

"Ipakukulong ko ba siyang muli?" tanong ni Kenneth, at ilang sandaling tinitigan ako ni Aaron, tila pinag-iisipan ang mga pagpipilian. "Ikulong mo siya," sa wakas ay pasya niya, at tumayo ako.

"Ano bang ginawa ko sa iyo, Aaron? Ano bang ginawa ng ama ko? Ang lahat ba ng pagmamahal at katapatan mo ay peke? May kumokontrol ba sa iyo? Pinipilit ka bang gawin ito?" sunod-sunod kong tanong, ilan lamang sa napakaraming tanong na umiikot sa aking isip.

"Hindi mo kailangang malaman iyon. Alamin mo na lang ang lugar mo at siguraduhing hindi ka mapapatay. Madali kitang pinalampas ngayon kahit sa lahat ng kawalang-galang na ipinakita mo. Hindi ko iyon palalampasin kapag nainis mo ako sa susunod." Nagbabala siya, at napanginig ako. May kakaiba sa paraan ng kanyang pagsasalita, at natatakot akong seryoso siya sa bawat salitang sinabi niya. Tuluyan na siyang nababaliw.

"Pagbabayaran mo ang lahat ng ginawa mo sa akin. Hindi ka magiging Alpha nang sapat na matagal para tamasahin ang paghahari mo. Wawakasan kita bago mo pa magawa iyon." Isinumpa ko iyon sa kanya, ngunit tumalikod lamang siya at umalis, na para bang walang katuturan ang mga sinasabi ko. Ngunit seryoso ako sa bawat salitang binitiwan ko. Sisiguraduhin kong pagsisisihan niya ang kanyang mga ginawa.