Kabanata 3

NATALIA

Lumabas ako ng bahay ng kawan, nais na umalis muna sandali, ngunit nabunggo ko si Kenneth nang makarating ako sa may labasan.

"Saan sa impiyerno mo balak pumunta?" tanong niya habang masama ang tingin sa akin, ngunit pinili ko siyang huwag pansinin. Pagkatapos ay mahigpit niyang hinawakan ang aking kanang braso, pinisil ito nang husto kaya napangiwi ako sa sakit. "Sagutin mo ako ngayon din, o pagsisisihan mo ito."

Ipininikit ko ang aking mga mata at huminga nang malalim. Ang lalaking nasa harapan ko ay hindi na ang lalaking kilala kong tagapagtanggol ko. Ang lalaking nasa harapan ko ay isang sinungaling at traydor. Kailangan kong ipaalala iyon sa sarili ko bago ako tuluyang madurog at magsimulang magmakaawa sa kanya, umaasang maaantig siya ng aking mga luha.

"Ano pa ba ang magagawa mo sa akin, Kenneth? Ikaw at si Aaron ay inagaw na ang ama ko sa akin. Umalis ka sa daraanan ko, putang ina mo!" sigaw ko habang pilit na iniaalis ang aking braso sa pagkakahawak niya.

"Gusto mong makita kung ano ang kaya kong gawin?" tanong niya bago niya ako simulang kaladkarin palayo. Nagpumiglas ako laban sa kanya, ngunit wala akong laban sa kanyang lakas. Isa siyang mandirigma, tutal.

"Kenneth!"

Narinig ko ang boses ni Luca. Isa rin siya sa mga mandirigma, at inakala kong kakampi na rin siya ngayon ni Aaron.

"Hayaan mo siya. Pinalaya siya mismo ng Alpha. Wala kang karapatang parusahan siya."

"Karapat-dapat siya sa lahat ng sasapitin niya," mapait na giit ni Kenneth, at napaisip ako kung ano bang nagawa ko sa kanya.

"Hindi hiniling ni Alpha Aaron na tulungan mo siyang kamuhian siya. Kaya niyang gawin iyon nang mag-isa. Kailangan mo siyang pakawalan bago mo pa siya magalit. Wala siya sa magandang kondisyon nitong mga nakaraang araw, at alam mong hindi niya pinalalampas nang basta-basta ang mga ugaling tulad ng ipinapakita mo."

Masamang tiningnan siya ni Kenneth.

"Umalis ka rito ngayon!"

Umiling lamang si Luca at umalis. Napatingin ako sa kanya nang may pagtataka. Mukhang marami siyang simpatya para sa akin. Hindi ko alam kung bakit, ngunit pakiramdam ko ay maaari siyang maging kapaki-pakinabang.

Kinaladkad ako ni Kenneth papunta sa piitan at marahas akong itinapon sa sahig, dahilan upang masugatan ang aking mga tuhod. Nagsimula itong magdugo, ngunit hindi iyon ang iniisip ko sa sandaling iyon. Kailangan kong makalabas sa pukinginang piitang iyon.

"Palabasin mo ako rito!" sigaw ko habang hinahampas ang mga bakal na rehas nang ikandado niya ako sa loob. "Palabasin mo ako, putang ina mong bastardo!"

Nagtaka ako kung bakit inako niyang parusahan ako. Ibinalik pa nga ni Aaron ang silid ko, ngunit tumanggi ang gagong ito na tantanan ako. Pagod na akong ikinukulong sa tuwing may pagkakataon sila.

"Kapag nakatagal ka rito nang dalawang linggo nang walang pagkain at tubig, matututuhan mo rin ang lugar mo sa kawan na ito," sabi niya bago tuluyang umalis.

Pabalik-balik akong naglakad sa loob ng selda, naghihintay na may dumating upang palabasin ako. Malamig at madilim doon, at kinakagat ako ng mga insekto at daga. Hindi sapat ang haba ng bestidang suot ko upang matakpan ang buong katawan ko, at hindi rin kanais-nais ang amoy ng lugar, lalo na sa taglay kong pang-amoy bilang isang taong-lobo.

Muli kong binayo ang pinto, ngunit walang dumating. Sigurado akong hindi man lang nila ako narinig dahil ang piitan ay hindi naman malapit sa bahay ng kawan. Bukod pa roon, nasa ilalim ito ng lupa at hindi tinatablan ng tunog.

Sa huli ay sumuko ako at isinandal ang aking likod sa magaspang na pader bago dahan-dahang dumulas pababa hanggang sa makaupo ako sa sahig. Hindi ko na sinubukang takpan ang katawan ko dahil alam kong wala rin namang silbi. Ipinasandal ko na lamang ang aking ulo sa aking mga tuhod, at hindi nagtagal ay nakatulog ako.

Hindi ko alam kung ilang oras na ang lumipas nang magising ako, ngunit nang magising ako, nakakulong pa rin ako, at natakot ako sa kadilimang nakapaligid sa akin. Gusto ko nang makaalis doon. Ipinatong ko ang aking kamay sa aking tiyan. Gutom na gutom na ako. Hindi tulad ng huling pagkakataong ikinulong ako, wala silang ibinigay na pagkain sa akin ngayon.

Muling namuo ang mga luha sa aking mga mata, at hindi ko na sinubukang pigilan ang mga ito. Umiyak ako hanggang sa muli akong makatulog. Paulit-ulit itong nangyari sa napakahabang panahon, at sigurado akong ilang araw na ang lumipas.

Noong una, akala ko ay palalayain ako ni Aaron dahil sinabi niyang magiging malaya ako, ngunit ngayon ay mas alam ko na ang katotohanan. Hahayaan ako ng bastardo na mamatay.

Bigla akong napatalon nang makarinig ako ng mga yabag na papalapit. Umatras ako at niyakap ang sarili ko nang protektibo. Gusto kong labanan silang lahat, ngunit wala na akong lakas. Nakakaramdam ako ng pagkasuklam sa sarili ko dahil sa kung gaano ako naging kaawa-awa.

Palapit nang palapit ang mga yabag hanggang sa huminto ito sa harap mismo ng aking selda.

"Natalia."

Si Aaron iyon.

Nagbago ba ang isip niya at napagdesisyunang palayain ako? O dumating siya upang parusahan at patayin ako?

Hindi ko alam, ngunit nagwala ang tibok ng puso ko at bumalot ang takot sa buong katawan ko.

Narinig ko ang pagkalansing ng mga susi, at alam kong bubuksan niya ang selda. Sinubukan kong tumayo, ginagamit ang pader bilang suporta.

Bumukas ang mga bakal na rehas at pumasok si Aaron. Binuksan niya ang flashlight ng kanyang telepono, at dahan-dahan akong naglakad palabas. Nanghihina ang buong katawan ko dahil sa kawalan ng pagkain, at nanginginig ang aking mga binti. Hirap na hirap pa nga akong maglakad, ngunit alam kong kailangan kong magtiis.

"Gaano ka na katagal dito?" sa wakas ay tanong ni Aaron, ngunit hindi ko siya sinagot. Marahil ay hindi man lang siya nag-abalang bilangin ang mga araw, kaya bakit ko sasayangin ang natitira kong lakas sa kanya? Hindi naman ganoon karami ang lakas na natitira sa akin.

Bigla kong nauntog ang kanang paa ko sa pader at bumagsak ako. Sinubukan kong tumayo muli, ngunit napakasakit ng buong katawan ko, lalo na ang tiyan kong halos mamatay na sa gutom.

Sa ikinagulat ko, biglang yumuko si Aaron at saka ako binuhat.

"Ano ang ginagawa mo?" tanong ko.

"Malinaw namang hindi ka makalakad," sagot ni Aaron, at napairap ako. Mula kailan pa siya nagsimulang magmalasakit muli?

Pagkatapos noon ay inilabas niya ako nang wala nang sinasabing iba pa.