CHAPTER 1: CASE?

Desiree POV

Nagising ako dahil sa alarm ng aking cellphone. 

The fuck!

Kinapa ko ito mula aking side table tyaka pinatay ito. Dahan-dahan kong minulat ang aking mga mata tyaka ko tinignan ang oras. 

“9 Am palang pala” wika ko tyaka muling pumikit dahil talagang inaantok pa ako. 

Ngunit habang nakakunot ang aking noo ay pakiramdam ko ay may mali.

9am?

SHET!

Agad akong napadilat at kumaripas ng takbo papunta sa cr. 

“LATE NA AKO!” 

Mabilis ang lahat—shower, bihis, ayos. Wala nang oras para mag-isip. Paglabas ko ng bahay, agad akong sumakay sa kotse. Sa parking lot ng law firm, pinilit kong maglakad nang parang hindi late, kahit ramdam ko ang apoy ng oras na nagbabaga sa batok ko. 

Pagpasok sa building, sinalubong ako ng aking assistant na si Jen.

“Good morning, Ma’am,” bati niya, bahagyang yumuko.

Tahimik akong tumango. Jen, sa kaniyang dark business suit at clipboard, ay parang larawan ng propesyonalismo—maayos, disiplinado, walang bahid ng kaba. Sumunod siya sa akin hanggang opisina.

Pumasok at inilagay ang aking bag sa aking mesa tyaka umupo sa aking swivel chair. Napatingin naman ako sa mga papeles na nakapasok sa aking mesa na nakasalansan.

“Separate na po diyan Ma’am ang mga papeles na galing sa headquarters at tyaka sa mga case po” wika ni Jen.

“I see” wika ko at akmang kukuha ng isa ng biglang may inilapag ito sa aking mesa na siyang kinakunot ng aking noo at tinignan siya.

“Ano ‘to?” Nakakunot kong tanong sa kaniya.

“Ahm, May big client po kasi kayo Ma’am. Gusto niya po na siya po ang mauna sa lahat ng clients niyo.” wika nito 

“Who?” 

Kinuha ko ito at sumandal sa swivel chair tyaka ko ito binuklat.

“Si Sir Kendiel Flores po Ma’am, His friend sue him because he didn;t pay a certain amount.” wika ni Jen na siyang kinatigil ko ng makita ko ang kaniyang mukha. 

Sa sandaling iyon parang bumagal ang oras.

‘He is still handsome just like before’

“Sino ang nagsampa ng kaso sa kaniya?” tanong ko pilit kong kinakalma ang aking sarili.

“Ang kaibigan niya po si Ymilio” sagot ko, hindi ko mapigilang mapangiti ng dahil sa kaniyang sinabi. 

I’m not really sure kung talaga bang legit itong gulo na ito. I know both of them. Alam ko na ang likot ng kaluluwa ng dalawang iyon. Parehong mahilig sa kalokohan.

“Okay, I’ll take care of this. You may go” wika ko, yumuko naman si Jen tyaka ito lumabas.

Ang buong kwarto ay napalibutan ng katahimikan, hindi ko mapigilang haplusin ang kaniyang litrato. He never change, ganoon na ganoon pa rin ito. Pwera lang sa isang bagay, hindi na ito nagsusuot ng salamin.

I hope he still remembers me. 

I felt a sudden arch in my heart, thinking that maybe he doesn’t remember me at all. 

Binasa ko ang kaniyang bawat statements, hindi ko alam pero tila naririnig ko sa aking tenga ang kaniyang boses niya sa aking habang binabasa ko ang kaniyang statement. 

Fuck this man! He really knows how to drive me crazy. 

Napatingin na lamang ako sa aking telepono ng bigla itong magring, napabuntong hininga ako at walang ganang sagutin ang tawag, mula ito sa linya ni Jen kung kaya’t hindi ko maiwasang hindi magtaka.

“Bakit?” Tanong ko

“A call from Mr. Flores, Ma’am. He wanted to talk to you” sagot nito

Parang tumigil ang aking mundo dahil sa kaniyang sinabi, hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko, hindi ko alam kung ano ang gagawin ko, hindi ko alam kung ano ang plano ko. I wanted to be professional, I won’t take it personal pero parang taksil talaga sa’kin ang mundo at talagang hinamon agad ako.

Huminga ako ng malalim upang pakalmahin ang sarili ko ngunit talagang mabilis ang bawat tibok ng aking puso dahil sa aking narinig. Partida narinig ko palang ang pangalan niya how much more kung siya na ang kausap ko. I HAVE TO THINK! HINDI PA AKO READY!

“Tell him, I’m busy. I’ll call him when I have free time” kalmadong sagot ko kahit sa loob loob ko ay nagwawala ang buo kong kalamnan. 

Narinig ko naman na sinabi nito sa kabilang linya ang sinabi ko, akmang ibabaw ko na ang tawag ng biglang narinig kong magsalita si Jen. 

“Urgent po kasi Ma’am” wika nito kung kaya’t naging mas mabilis pa ang tibok ng puso ko na para bang tumakbo ako ng ilang milya dahil kabang nararamdaman ko. 

Gara talaga ng lalaking ‘to, sabing busy yung tao napaka mapilit. Hindi parin talaga siya nagbabago o sadyang may ugali lang talaga siyang hindi nagbago. 

“Hindi ba siya pwede maghintay?” pagtataray ko. Naiinis na ako sa sarili ko dahil halatang may epekto pa talaga siya sakin kahit anong deny ko. 

“Hindi daw ma’am eh.” sagot ni Jen. 

Suminghap ako ng Isang malalim na hininga dahil talagang his getting on my freaking nerves! Ang kulit pa rin niya. 

“Kung ayaw niyo daw po siya Ma’am kausapin pupuntahan ka daw niya dito” para akong binuhusan ng malamig na tubig dahil sa kaniyang sinabi. 

Kahit naman siguro anong iwas ko sa kaniya, alam kong kailangan ko parin siyang harapin dahil siya ang Very important Person. 

“Tsk, bukas na lang, I'll give you the address kung saan kami magkikita. As of now kailangan ko pang tapusin ang mga kailangan kong gawin.” wika ko.

Maya maya ay narinig ko ang pagsang-ayon ni Kendiel. Sa wakas! Hindi ko pa siya makikita pero bukas literal na wala akong kawala. 

Naging busy ang buong araw ko, maraming ginawang papeles at marami rin kailangang Stalin na nga kaso at Isa pa ay ang misyon ng mga kasama ko. 

Hindi ko namalayan ang Oras. Napatingin nalang ako sa orasan at doon ko lang napansin na Gabi na pala, at hindi ko manlang naramdaman ang gutom. 

Saktong paghawak ko sa aking tyan ay kasabay nito ang kaniyang pagtunog, mukhang nalipasan ulit ako ng gutom. Kung kaya't niligpit ko ang aking mga gamit tyaka ako pumunta sa parking lot. Pagkarating ko ay agad akong sumakay sa aking kotse.  Ng makarating ako sa mansion ay agad akong nagbihis. Matapos ay umupo ako sa study table at tinignan ang mga pictures namin ni Kendiel. Hindi ko mapigilang alalahanin nong kami ay nasa college years.