21: Leksiyon kay Loid Xavier

LOID XAVIER’s POV

Dahil sa mga kalokohan namin Rico, past six na kami nakauwi sa mansiyon. Tired but enjoyed- this is the only feeling I have now, but I loved. Kahit papaano ay nakalimutan ko kung paano ka miserable ang buhay ko kapag nandito ako sa mansiyon at hacienda namin. Nasa likod lang ako habang walang kakibo-kibo. Si Rico naman ay nakapokus sa pagmamaneho ng dala naming kotse. Nasa likod naman ng kose ko ang mg nakuha naming isda na tiniyak kong buhay ng ilagayko sa isang maliit na cooler para panatilihing sariwa hanggang sa aming paguwi.

Habang nasa biyahe, may nadaanan kaming isang bahagi ng lugar na para bang sinasadyang ipakita sa akin para muli ko namang maalala si Mom. Nagkataon namang sinadya kong buksan ang pinto just to getsome fresh air. Hindi ko nman akalain na mahahagip pa iyon ng mga mata ko.

It was the most favourite amusement park ni Mom. Medyo may kalumaan na dahil sa dami ng tourist attractions sa buong Bayan ng Romblon, parang bolang naglaho sa kasikatan ang naturang parke. Nalubog at natabunan ng iba pang nagsikatang parke kaya naman halos hindi na maalala ng sinuman. Ang dating parke na halos dinarayo ng mga turistang buhat pa sa malayo at kalapit na bayan ay nagmistulang larawang kupas na.  Naalala kong muli na tuwing weekends, dito niya ako dinadala when Dad is out somewhere na hindi ko na pinagkaabalahang itanong. He is always been busy. Why would I waste my time in asking him, if I know what would be his answer?

No wonder kaya malayo ang loob ko sa kaniya.

After I regained myself because of those memories, I started to close my eyes and shut the windows off. What things in this place will I love to stay in anyway? These places that I learned to hate most? After my Mom has gone, there is nothing in this place to be treasured. All memories left here were nothing but a curse to me! It hasn’t yet been done, as long as I remain here, the torture of the past still hunts me always!

That’s why I hated Dad!

Kahit nasa iisang bubong lang kami nitong almost one week na ay hindi naming maramdaman ang isa’t isa like we are nothing exists! Bihira lang kami mag-usap, tuwing kakain lang kami nagrere-union. Pabor naman sa akin ang pagiging malawak ng mansiyon at ng hacienda. Mas lalo lang akong nagkaroon ng dahilan para hindi kami magkasalubungan ng landas.

I was drowned in disgust, having this sign in a deep sigh.

Akala ko ay nakaligtas na iyon kay Rico dahil hindi naman nito napansin ang biglang pagsara ko ng bintana kanina. Malay ko bang ipinaglihi ito sa pusa kaya malakas ang pakiramdam?

“Is there any problem, Mr. Loid Xavier Aguirre?” Pang-aasar nito sa akin. Alam na alam nito kung kailan ako aasarin--- kapag galit ako. Gaya ng ginagawa nito ngayon.

“Shut up!” Piksi ko na tumagilid ng upo, nagbabadyang humiga sa malambot na couch ng sasakyan.  Wala akong panahon na patulan ang kumag na ‘to. Hindi ngayon. Nagpasya akong pumikit ng mga mata at nagkunwaring tulog-tulugan.

“Okay, monster. Sana nga ay makatulog ka sa hatred na dinadala mo.” I heard him speak again and chuckled. He is embarrassing. He knows how to play with my anger.

“Stop disturbing me. Tatamaan ka na sa akin.” Pagalit na wika ko pero alam kong biro lang at wala akong balak totohanin ang sinabi kong iyon. I and Rico are like brothers. We never had a rivalry or even had a cold conversations. Madalas lang kaming ganito pero ni minsan, hindi kami nagkahiwalay ng may samaan ng loob.

Rico is the only one who always there by my side. Kahit 30 years old na siya, he still capable of labelling himself like we are childhood and in a same age. Kahit kailan, hindi niya ako pinabayaan. Kahit sa bully, kasangga ko siya. Para talaga kaming brat brothers na kapag kinanti ang isa, reresbakan ng dalawa.

Everyone on campus fears with us. Even when I attended high school.  People who hear my name will surely tremble in fear. Hindi naman ako siga, I am just the president of the most feared, troublemaker, and naughty boys na pinangalanang F5. F stands for fearless.

Lahat ng sumusubok na banggain ako o ang samahan , dalawa lamang ang napupuntahan--- crippled in fear or going home battered. Bullying is not my problem; instead, it was my weapon. I used it to take advantage of my foes on campus and those who dared to challenge me.

That’s why my life doesn’t end well at boring. My early life taught me to fight- not just for the right- but to become this one feared man of campus whose name was known by all.

And here, I'm stuck in this place where the only hobbies I have are going some sh*t fishing, climbing cliffs or steep mountains, going with some old beaches, and getting drunk at night.

Well, nakakasawa na. I just wanna try something new.

Para naman akong nakakita ng bituin nang biglang magmulat ng mga mata. Rico was there also to witnessed my reactions. Nakakunot-noo niya akong sinilip sa  salamin na nasa uluhan niya para doon ay magtanong.

“What about your smile?” puna niya ng makita niya akong ngumiti. “Ano na namang kabalbalan ‘yang nasa isip mo at ngising aso ka na naman?”

Hindi ako sumagot. Sa halip, niluwagan ko ang aking ngiti.  

“I warned you, not to me. Nagmamaneho ako ngayon, Loid Xavier.”

Nagulat ako kung bakit iyon ang sinabi niya. Sa dami siguro ng kalokohan kong ginawa ngayong araw sa kaniya ay halos magkaroon na siya ng phobia laban sa akin.

Malakas akong napahalakhak. Matagal pero nakita ko sa salamin kung paanong naging mapagmatyag ang kaniyang mga mata. Para bang binabantayan niya bawat galaw ko. Iniisip niya siguro na siya na naman ang nasa isip ko ngayon. Nasa sistema pa din niya ang bagay na iyon nang bigla ko siyang tapikin.

“Loid Xavier, parang awa mo na! Babangga tayo sa ginagawa mo!”

Hindi ako nilingon ni Rico pero ramdam ko ang kaba na umabot sa balikat  niya nang bigla ko siyang tapikin. Nagkaroon din ng konting pag-ese ang kaniyang pagmamaneho dahil sa naging reaksiyon sa ginawa kong pagtapik.

Muli akong napahalakhak, knowing na sobra-sobrang takot ang ibinigay ko sa kaniya. Kunsabagay, kanina pa lang sa dagat ay kulang na lang ay isumpa niya dahil sa takot sa mga malalaking alon nang maisipan naming mag-arkila ng Bangka.

‘Kanina mo pa ako tinatawanan, Loid Xavier. Baka gusto mong ibangga ko ito?” Napatigil ako sa kakatawa nang makitang naging seryuso ang mukha niya. Bihirang maging seryuso si Rico kaya naman ikinagulat ko iyon. Naguilty din ako dahil sa buong buhay naming magkasama, ngayon ko ang nakitang naging seryuso ang mukha ni Rico.

Bukod pa sa malaki ang agwat ng edad nito sa akin na isa sa mga proof na dapat ko siyang i-respeto, isa din siyang trusted driver ni Dad. Simula noong high school ay ito na plagi ang aking hatid-sundo.

Rico never been missed the every seconds of my life pagdating  sa pagsundo. He always on time. Mas malala pa nga siya sa orasan ko e.

But this time, I disappointed him. His reactions towards my action is the hell living proof na kapag ang isang tao ay pinuno mo at napuno na, katulad ng tubig ay aapaw ang kaniyang galit.

And I am not ready for this.

Daig ko pa ang naputulan ng dila at parang batang kinurot na bagama’t hindi man umiyak ay tahimik at walang kakibo-kibong umayos ng upo.

Did I really know how to appreciate people around me?

Kilala ko pa ba ang sarili ko? Ako pa ba ito? O ibang-iba na ako dahil sa pag-iingat ng galit ko sa mundo, kay Dad at sa ibang taong wala namang kinalaman sa kamalasan ko sa buhay?

I was muted. Whatever the words written in my mind, I am the one who knows alone.