4

A R I A N A

Tinipon ko ang natitira ko pang katinuan habang tahimik na nag-iimpake ng mga gamit ko.

Gumagalaw ang mga kamay ko na parang kusa na lamang, isinusuot ang mga damit ko sa maleta at kinukuha ang iilang bagay na tunay na pag-aari ko.

Mga litrato.

Mga alahas.

Ang maliliit na regalong ibinigay sa akin ni Angelo sa paglipas ng mga taon—mga bagay na ngayon ay parang mga kasinungalingan na lamang.

Hindi ako umiyak.

Sobra na ang mga luhang nailabas ko. Parang wala nang natitirang luha para sa akin.

Ang tanging nagbibigay sa akin ng lakas para magpatuloy ay ang munting buhay na nasa loob ko.

Ang baby ko.

Ang tanging mabuting bagay na natitira sa kaguluhang ito.

Isinara ko ang huling maleta at huling tumingin sa aming kwarto.

Ilang oras lang ang nakalipas, napakasaya ko pa. Napakarami kong planong inihanda para sa anniversary namin. Sasabihin ko kay Angelo na magiging ama na siya.

Ngayon, lahat ng iyon ay wasak na.

Kinuha ko ang kahon ng mga gamit ko at lumabas nang hindi na lumingon.

Nasa kalagitnaan na ako ng hagdan nang may lumitaw sa harapan ko.

Si Bella.

Punyetang taksil!

Ang babaeng nakasama kong tumawa, umiyak, at tumayo sa tabi ko noong araw ng kasal ko.

Ang babaeng ilang sandali pa lamang ang nakalipas ay nasa kama kasama ang asawa ko.

Sumandal siya sa railings, nakahalukipkip, may mapang-asar na ngiti sa perpekto niyang mukha.

“Aalis ka na agad?” malambing niyang sabi, puno ng panunuya ang tono.

Hindi ako tumigil sa paglalakad.

Humakbang siya sa harapan ko at hinarangan ang daan ko.

“Oh, come on, Ariana. Huwag kang ganyan.”

Nagdikit ang mga panga ko.

“Tumabi ka.”

Tumawa siya—malamig at mapanakit.

“O ano? Iiyak ka na naman?”

Mas hinigpitan ko ang pagkakahawak ko sa kahon.

“Kasuklam-suklam ka! Dapat mahiya ka sa sarili mo!”

Umirap si Bella.

“Please. Hindi mo naman siya kailanman deserve.”

Nagdilim ang paningin ko sa sakit.

“Hindi ko siya deserve? Ikaw ang nakipagtalik sa asawa ng sarili mong best friend! Nagtiwala ako sa’yo, Bella. Kung may isang taong hindi ko akalaing kayang gawin ito sa akin, ikaw iyon!”

Umirap lang siya na parang walang halaga ang sinabi ko.

“Hindi naman talaga naging iyo si Angelo.”

“Ano ba ang ibig mong sabihin?”

Lalong lumawak ang ngisi ni Bella.

“Matagal ko nang gusto si Angelo. Simula pa noong college. Matagal bago mo pa siya nagustuhan.”

Natigilan ako.

Ano?

Ano ba ang pinagsasasabi niya?

Inanggulo niya ang ulo niya, halatang nasisiyahan sa pagkabigla ko.

“Oh, huwag kang magkunwaring walang alam, Aria. Pareho nating alam na ako ang unang nagkagusto sa kanya. Pero ikaw ang pinili niya.”

Naging lason ang bawat salita niya.

“Kaya naghintay ako. At nang dumating ang tamang pagkakataon… binawi ko siya.”

Kumirot ang sikmura ko.

“Ikaw… ikaw ang nagplano nito?”

Tumawa siya.

“Of course. Akala mo ba kaibigan mo talaga ako sa lahat ng taong iyon? Hinihintay ko lang ang pagkakataon ko. Kapag may gusto ako, Ariana, sinisiguro kong makukuha ko. Walang sinuman ang karapat-dapat kay Angelo kundi ako. Akin siya. At palagi siyang magiging akin.”

Parang sinuntok ako sa sikmura.

Lahat ng mga gabing nag-uusap kami hanggang madaling-araw.

Lahat ng sikretong ibinahagi namin.

Lahat ng pagkakataong nagpanggap siyang nagmamalasakit.

Kasinungalingan pala ang lahat.

“Isa kang halimaw,” bulong ko.

Kumikislap ang mga mata ni Bella.

“At ikaw naman ay isang tanga. Talaga bang inisip mong mahal ka niya? Nanatili lang siya dahil naaawa siya sa’yo. Wala kang halaga, Ariana!”

Nanginginig ang mga kamay ko.

“Hindi iyan totoo.”

“Oh, totoo iyon.”

Lumapit siya, at bumaba ang boses niya sa isang malupit na bulong.

“At alam mo ba ang isa pa? Siniguro kong hindi ka mabubuntis. Dahil kung nabuntis ka, baka manatili siya sa’yo.”

Tumigil ang mundo.

Napako ang hininga ko sa lalamunan.

Ano ang sinabi niya?

Tinitigan ko siya, mabilis ang tibok ng puso ko.

“Ano… ano ang ginawa mo?”

Ngumisi si Bella.

“Mga birth control pills sa kape mo. Tuwing umaga, sa loob ng isang taon.”

Halos bumigay ang mga tuhod ko.

Nilalagyan niya ng gamot ang iniinom ko.

Inagaw niya sa akin ang pagkakataong magkaroon ng pamilya.

At ngayon—

Ngayong buntis na ako—

Kinuha pa rin niya si Angelo mula sa akin.

Naduwal ako.

“Putang ina mo,” paos kong sabi.

Tumawa lang si Bella.

“Too late na, hindi ba? Akin na siya at wala ka nang magagawa. Pareho nating alam na umaasa ka lang kay Angelo para mabayaran ang mga utang mo. Malandi ka, Ariana. Isang murang babae na sumasabit sa mga mayayamang lalaki para mapondohan ang pekeng lifestyle mo.”

“Paano mo nagawang sabihin iyon?!” sigaw ko.

Nagkibit-balikat siya.

“Hindi ka na niya gusto. Hindi ka naman niya kailanman ginusto. Hindi lang niya iyon napagtanto noon. Pero ngayong napagtanto na niya ang pagkakamali niya, masasabi nating tapos na siya sa’yo.”

Bumigat ang dibdib ko.

Gusto kong sumigaw.

Gusto ko siyang sampalin.

Gusto kong wasakin siya.

Pero pinili kong huwag.

Ayokong ibigay sa kanya ang reaksyong hinihintay niya.

Nawasak na ng lalaking akala kong nagmamahal sa akin ang puso ko. Ang sakit na dulot ni Bella ay walang sinabi kumpara sa sakit na iniwan ni Angelo.

Huminga ako nang malalim, tumalikod, at naglakad palayo.

Tama siya.

Wala na akong magagawa.

Pinili ni Angelo si Bella.

At ako—

Iniwan na walang dala kundi isang pusong wasak.

At isang baby na hindi niya kailanman malalaman.

“Hey! Saan mo akala mo pupunta ka?”

Hinablot niya ang buhok ko.

Napasinghap ako sa sakit.

“Bitawan mo ako!”

“Okay…”

At binitiwan niya ako—pero sa halip ay itinulak niya ako.

Natisod ako at gumulong pababa ng hagdan.

Isang matinding sakit ang kumalat sa tiyan ko nang tumama ang katawan ko sa sahig.

Napasingaw ako sa sakit.

“Hindi! Ang baby ko!” sigaw ko habang nakikita kong may dugong dumadaloy sa mga binti ko at lalong tumitindi ang sakit.

“Please… tulungan mo ako. Please… Ayokong mawala ang baby ko,” nauutal kong pakiusap habang humihikbi.

Lumapit si Bella sa akin habang nakahandusay ako sa sahig.

“Die, you bitch! Akala mo ba hahayaan kitang magkaroon ng anak ni Angelo? Mas tanga ka pa pala kaysa sa iniisip ko.”

Malamig ang boses niya.

“Hindi mo magagamit ang baby para mabawi si Angelo o ang mga ari-arian niya. Siniguro kong hindi mangyayari iyon. Wala nang paraan para mailigtas mo ang baby. Mabulok ka sa impiyerno, putang ina mong malandi!”

Pagkatapos ay tumalikod siya at lumayo.

Pinanood ko ang kanyang anyong papalayo hanggang sa tuluyan ko nang hindi makita.

At pagkatapos—

Dumilim ang lahat.