3

A R I A N A

Nakapako pa rin ang katawan ko sa kinatatayuan ko. Nag-aapoy ang mga pisngi ko sa luha habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi niya. At sa bawat pag-ulit, mas masakit kaysa kanina.

Nakatayo roon si Angelo, ang mukha niya ay baluktot sa inis—hindi pagkakasala, hindi hiya, kundi inis. Para bang ako pa ang may ginawang mali.

“Ariana!” singhal niya.

Pinunasan ko ang mukha ko, nanginginig ang mga kamay ko. “Hindi ka ba nahihiya?” Basag at garalgal ang boses ko. “Kumakantot ka sa best friend ko, Angelo.”

Nagtiklop siya ng mga braso, mahigpit ang panga. “Hindi ganoon kasimple.”

Napatawa ako nang mapait. “Talaga? Kung gano’n, ipaliwanag mo sa akin. Tulungan mo akong maintindihan kung paano mo nagawang gawin ito sa akin. Sa araw pa talaga na ito.”

Hindi man lang siya natinag.

“Hindi ko planong malaman mo nang ganito.”

“Malaman ko nang ganito?” Nabiyak ang boses ko. “Hindi mo naman talaga ako balak sabihan, hindi ba?”

Hindi siya sumagot.

At iyon ang mas masakit sa lahat.

Pinilit kong tumayo nang tuwid kahit nanghihina ang mga binti ko. “Gaano katagal, Angelo?”

Napabuntong-hininga siya at hinaplos ang buhok niya gamit ang isang kamay. “Ilang buwan.”

Ilang buwan.

Kumirot ang sikmura ko. Lahat ng gabing umuuwi siya nang gabi, lahat ng pagkakataong halos hindi niya ako tinitingnan, lahat ng panahong inakala kong stress lang sa trabaho ang dahilan.

Siya pala.

Ang best friend kong si Bella.

Best friend ko na siya mula pa noong college. Siya ang babaeng nakatayo sa tabi ko noong araw ng kasal ko, ang taong yumakap sa akin at nagsabing napakaswerte ko dahil napunta sa akin si Angelo.

At sa buong panahong iyon—

Nakikipagtalik siya sa asawa ko.

Nilunok ko ang pait na umaakyat sa lalamunan ko.

“Mahal mo ba siya?”

Hindi man lang nag-atubili si Angelo.

“Oo.”

Parang kutsilyong bumaon sa dibdib ko ang isang salitang iyon.

Napaatras ako at kumapit sa lababo para hindi matumba.

“At ako?” Halos hindi na marinig ang boses ko. “Mahal mo pa ba ako?”

Umiwas siya ng tingin.

“Ariana, I—”

“Sabihin mo na lang.”

Tumingin siya sa mga mata ko. Malamig ang ekspresyon niya.

“Hindi. Hindi na… Ngayon ko lang napagtanto.”

Parang hinugot ang sahig sa ilalim ng mga paa ko.

“Hindi?” Napasinghap ako. “Pagkatapos ng lahat? Pagkatapos ng apat na taon? Ito ang kapalit? Ikaw ang college sweetheart ko sa lahat ng taong pinaglaban natin para magkasama tayo, tapos ganito lang pala matatapos?”

Umiling siya.

“Dalawang taon pa lang tayong kasal.”

Napatingin ako sa kanya, at muling nadurog ang puso ko.

“Dalawa lang?” Nanginginig ang boses ko. “Angelo, apat na taon na tayong magkasama. Akala ko… akala ko panghabambuhay na ito.”

Napatawa siya nang mapait.

“Eh mali ka.”

Napapikit ako na para bang sinampal niya ako.

“Matagal na kitang hindi mahal,” sabi niya, patag ang boses. “Nanatili ako dahil inisip kong baka magbago pa ang lahat. Pero hindi. Hindi mo maibigay sa akin ang gusto ko.”

“Ang gusto mo?” pabulong kong tanong.

“Isang pamilya, Ariana!” Itinaas niya ang mga kamay niya. “Hindi mo man lang maibigay iyon sa akin! At pasensya na kung naging malupit ako sa mga salita ko, pero alam mong wala nang pag-asa ang matris mo. Hindi ka kailanman makakapagbigay sa akin ng pamilya!”

Napahawak ako sa tiyan ko, at muling dumurog ang puso ko.

Pero kaya ko na ngayon.

Nag-aapoy ang mga salitang iyon sa lalamunan ko, pero hindi ko sinabi.

Dahil bigla kong ayaw nang malaman niya.

Ayokong mapalapit siya sa baby ko.

Hindi niya kami deserve.

“Tapos na tayo, Ariana,” sabi niya, buo at determinado ang boses. “Gusto ko ng divorce.”

Dapat ipinaglaban ko siya.

Dapat sumigaw ako.

Dapat sinabi ko sa kanya ang tungkol sa baby.

Pero hindi ko ginawa.

Tumayo lang ako roon, manhid, habang ang lalaking minahal ko—ang lalaking akala ko ay nagmamahal din sa akin—

“Ariana, hindi ka kabilang sa mundo ko. Hindi tayo magkapantay… Hindi ko na kayang ipagpatuloy ito. Bibigyan kita ng gaano karaming pera ang gusto mo. Umalis ka lang nang walang anumang drama… Hindi ito kasalanan ni Bella. Wala siyang kasalanan sa lahat ng ito, kaya huwag mo siyang sisihin… Siya ang gusto kong makasama ngayon. Pakiusap, huwag mong sirain iyon para sa akin,” sabi niya.

Tinitigan ko siya na para bang isang multo ang nasa harapan ko. Sa bawat salitang binibitawan niya, lalo lamang akong nasasaktan.

Ito ang lalaking minahal ko.

Ang lalaking isinuko ko ang lahat para makasama.

Nilabag ko ang mga patakaran para sa kanya, at ito ang kapalit?

Si Angelo ay naging kung sino siya ngayon dahil sa akin. Tahimik kong tinulungan siyang bumangon sa tuwing bumabagsak siya. Siniguro kong hindi siya tuluyang malulugmok.

At ang kapalit?

Niloko niya ako.

At hindi lang basta kahit sino.

Ang best friend ko pa.

Nag-aapoy ang puso ko sa sobrang sakit, para bang sasabog ito mula sa loob ng aking dibdib.

“Angelo,” tawag ko habang inaabot ang kamay ko sa kanya.

Pero umatras siya.

Napangiwi ako.

Binigyan niya ako ng isang huling tingin.

“Ipapadala ko bukas ang divorce papers,” sabi niya bago tumalikod at tuluyang lumayo.

Pinanood ko ang pagkawala ng kanyang anyo sa paningin ko.

At tuluyan akong bumagsak sa sahig habang isang malakas na hikbi ang kumawala sa akin. Bumalik sa isip ko ang mga salita niya, sunod-sunod, na parang alon ng masasakit na alaala.

Iniwan niya ako.

Para sa kanya.

Sumara ang p***o sa likuran niya.

At sa unang pagkakataon matapos ang apat na taon—

Mag-isa ako.

Tunay na mag-isa.

Lubos na nag-iisa.

Maliban sa isang bagay.

Ang munting buhay na lumalaki sa loob ko.

Ang tanging mabuting bagay na natitira sa bangungot na ito.

At hinding-hindi ko hahayaang kunin din iyon ni Angelo sa akin.

Paano ko haharapin ang mga magulang ko pagkatapos nito?

Binalaan ako ni Mama. Sinubukan niya akong kumbinsihin na huwag ituloy ang relasyon namin, pero hindi ako nakinig.

Binantaan ako ni Dad na itatakwil niya ako kung hindi ko puputulin ang ugnayan ko kay Angelo.

Pero hindi rin ako nakinig.

Nilabanan ko sila para kay Angelo.

Kahit buong mundo ay laban sa amin, nanindigan pa rin ako para sa pagmamahalan namin.

At ang kapalit?

Wala akong nakuha kundi isang pusong wasak.

Mas kinamumuhian ko ang sarili ko kaysa sa pagkamuhi ko kay Angelo.

Napakatanga ko para isipin na makakahanap ako ng tunay na pag-ibig.

Isang bagay pala iyon na hindi naman talaga umiiral.

At ngayon, natutunan ko na iyon sa pinakamapait na paraan.