5

Ariana

Nagising ako sa nakakasilaw na puting ilaw, sa amoy ng antiseptic, at sa paulit-ulit na beep ng mga makina.

Ospital.

Nasa ospital ako.

Kumakabog ang ulo ko habang pilit kong inaalala kung paano ako napunta rito. Mabigat ang katawan ko, para bang nadaganan ako ng kung anong napakabigat.

At saka dumating ang sakit.

Isang matalim at tumatagos na kirot sa aking tiyan.

Napasinghap ako, mabilis na napahawak sa aking tiyan.

Ang baby ko.

Bumalik ang lahat ng alaala.

Ang mayabang na mukha ni Bella. Ang masasakit niyang salita. Ang paraan ng paglapit niya sa akin, puno ng galit ang mga mata niya. At kung paano niya ako iniwan para mamatay matapos niya akong itulak sa hagdan.

Wala man lang siyang pagsisisi nang itulak niya ako pababa. Bumalik sa isip ko ang banta sa mga mata niya, ang buong pangyayari.

Ang huling naaalala ko ay ang pagkabasa sa pagitan ng mga hita ko.

Dugo.

At ngayon, narito ako.

Mag-isa.

Nasasaktan.

Mahigpit kong hinawakan ang tiyan ko habang nagbabaga sa luha ang mga mata ko.

“Hindi! Please… please, sana okay lang ang baby ko,” iyak ko.

Bumukas ang p***o at pumasok ang isang nurse.

Mabilis siyang lumapit nang makita ang kalagayan ko. Nanginginig ako sa takot habang yakap-yakap ang tiyan ko, umaasang walang masamang nangyari sa baby ko.

“Ms. Melendez, kailangan mong kumalma—”

Melendez.

Alam niya ang tunay kong pangalan.

Pero wala akong pakialam.

“Ang baby ko…” halos hindi ko maibuka ang bibig ko. “Okay lang ba ang baby ko?”

Nag-atubili ang nurse.

Isang segundo lang ang katahimikan na iyon, pero sapat na para durugin ako.

Dahan-dahan niyang ibinuka ang labi niya.

“I’m so sorry… pero nawala ang baby mo.”

Hindi.

Hindi, hindi, hindi.

Isang matinding sigaw ang kumawala sa lalamunan ko.

“Hindi! Please… nagsisinungaling ka!” Tuluyan akong bumigay, dahilan para mapaatras sa gulat ang nurse.

Mahigpit kong niyakap ang tiyan ko habang humahagulgol.

Ang baby ko.

Ang munting inosenteng baby ko.

Hindi niya ito deserve. Siya lang ang natitirang mabuting bagay sa buhay ko matapos ang apat na taon at higit pa ng kasinungalingan at pagtataksil.

Hindi maaari.

Umiyak ako hanggang sa mamalat ang lalamunan ko, hanggang sa wala nang luhang lumabas sa mga mata ko.

Nasasaktan.

Pinagtaksilan.

Galit.

Sobrang galit na para bang nilalamon ako ng apoy ng poot.

Nakatayo lang ang nurse sa tabi ko, walang magawa, hanggang sa ang paghikbi ko ay nauwi sa nanginginig na paghinga.

Pagkatapos, kinuha niya ang isang folder mula sa mesa.

“May iniwan ito para sa iyo,” mahinahon niyang sabi. “Sinabi ng lalaking nagbayad ng mga gastusin mo sa ospital na ibigay ko ito sa iyo.”

Alam ko na kahit hindi ko pa ito binubuksan.

Si Angelo.

Kinuha ko ang folder gamit ang nanginginig kong mga kamay.

Sa loob ay mga papeles ng diborsyo.

May pirma na.

Ang pirma niya.

Matapos ang lahat ng ginawa sa akin ni Bella, hindi pa rin niya napagtanto ang pagkakamali niya at pinili pa rin niya ito?

Nakasulat nang malinaw at matindi ang pangalan niya, para bang sabik na sabik na siyang tuluyang makawala sa akin.

Tinitigan ko iyon, manhid.

Wala nang luhang lumabas sa pagkakataong ito.

Galit lang.

“May kailangan ka ba?” tanong ng nurse habang marahang pinisil ang kamay ko.

Hindi ako sumagot.

Ano pa ba ang sasabihin ko?

Pinagtaksilan ako ng asawa ko.

Isa palang halimaw ang best friend ko.

Patay na ang baby ko.

At ako—

Wala na akong natira.

Wala kundi sakit.

Biglang bumukas ang p***o, pumutol sa mabigat na katahimikan ng silid. Napalingon ako agad, umaasang siya ang makikita ko. Baka bumalik siya para humingi ng tawad at baka maibalik pa namin ang lahat sa dati.

Pero hindi siya.

Pumasok ang mama ko kasama ang ilang guwardiya. Hindi mabasa ang ekspresyon sa mukha niya.

Nang magtagpo ang mga mata namin, agad akong umiwas ng tingin. Nakaramdam ako ng hiya.

“Lumabas kayo!” utos niya.

Mabilis na lumabas ang nurse at mga guwardiya. Nang marinig ko ang pag-click ng pintuan sa pagsara, tuluyan na naman akong napahagulgol.

Ipinako ko ang mukha ko sa mga palad ko habang lalo akong umiiyak.

Umupo si Mama sa tabi ko at hinila ako sa mga bisig niya, dahilan para mas lalo akong maiyak.

“I’m sorry… I’m so sorry, Mum. Dapat nakinig ako sa’yo,” sabi ko sa pagitan ng mga hikbi.

Hinaplos niya ang likod ko.

“Okay lang, Sweetie… Pag-uusapan natin ito mamaya. Umuwi na muna tayo.”

Umuwi?

Sa bahay na iniwan ko sa loob ng maraming taon dahil sa isang lintik na sinungaling at manloloko?

Tinulungan ako ni Mama na bumangon mula sa kama at kinuha ang mga papeles ng diborsyo. Hindi ko nakaligtaan ang pagbabago ng ekspresyon niya nang makita niya ang mga iyon, pero mabilis niya ring itinago.

Tahimik ang biyahe papunta sa Melendez estate.

Walang musika. Walang salitang namagitan sa amin ni Mama, at nagpapasalamat ako roon dahil wala ako sa tamang kondisyon para makipag-usap.

Mabigat ang paghinga ko. Ramdam ko ang apoy sa dibdib ko.

Galit.

Puro, nag-aalab na galit.

Akala ni Angelo kaya niya akong basta itapon?

Akala ni Bella kaya niyang kunin ang lahat sa akin?

Nagkakamali sila.

Sobra.

Nakatingin ako sa bintana habang mahigpit na nakakuyom ang mga kamao ko.

Pagbabayarin ko sila.

Wala silang ideya kung sino ang pinakialaman nila, pero ipapakita ko sa kanila—isa-isa.

Lahat ng mayroon si Angelo—ang trabaho niya sa Melendez Corp, ang pera niya, ang marangya niyang buhay—ako ang nagbigay sa kanya ng lahat ng iyon.

At si Bella?

Akala niya nanalo siya?

Hindi.

Pareho ko silang wawasakin.

Akin ding babawiin ang lahat ng mayroon sila.

Katulad ng pagkuha nila sa lahat ng mayroon ako.

Huminto ang sasakyan sa harap ng malalaking bakal na gate ng Melendez estate.

Agad na binuksan ng mga guwardiya ang gate.

Nagulat ang mga mukha nila nang makita ako.

Ilang taon na nila akong hindi nakikita.

Pero ngayon—

Ngayon, nakabalik na ako.

At tapos na akong magtago.

Bumalik na si Ariana Melendez.

Bumalik na ako sa lugar kung saan talaga ako nabibilang.

Umandar ang sasakyan sa mahabang daan patungo sa mansyon.

Ang mansyon ng pamilya ko.

Bago pa man ako tuluyang makalabas ng sasakyan, lumapit na si Mama sa tabi ko at inalalayan ako.

“Okay ka lang ba?” tanong niya.

Tumango ako kahit may bahagya pa ring kirot sa katawan ko.

“Oo, Mum… salamat,” sabi ko habang pilit na ngumingiti nang hindi ibinubuka ang labi.

“Halika. Pumasok na tayo.”