6

A R I A N A

Pagkapasok ko pa lang sa foyer, biglang nanlamig ang buong paligid.

Nakatayo ang ama ko sa tuktok ng hagdan, nakakrus ang mga braso at walang mabasang emosyon sa mukha. Sa matalim na itim na suit na suot niya, mas mukha siyang hari kaysa ama. At sa paraan ng pagtitig niya sa akin na para bang isa akong malaking pagkabigo—na, sa totoo lang, ganoon nga ako.

Kung nakinig lang sana ako at hindi ko sinuway ang mga sinabi niya.

Parang bumagsak ang puso ko.

Hindi kami kailanman naging malapit. Hindi mula noong bata pa ako, hindi mula nang mapagtanto kong para sa kanya, may kondisyon ang pagmamahal.

At ngayon? Ngayon, nilabag ko ang pinakamalaking tuntunin niya.

Huwag kailanman ibaba ang sarili ko para sa mga taong mababa ang tingin niya sa buhay. Para sa kanya, wala silang halaga kundi mga alipin na kailangang yumuko sa awa niya o sa awa ng sinumang kabilang sa elite.

Binalaan niya ako tungkol kay Angelo. Sinabi niyang wala itong mararating at pagsisisihan kong pinili ko ito kaysa sa sarili kong pamilya.

Pero hindi ako nakinig.

Ipinaglaban ko si Angelo. Pinagtanggol ko siya laban sa kagustuhan ng ama ko.

At ngayon?

Ngayon, nakatayo ako rito—wasak, pinagtaksilan, at ang pinakamasakit sa lahat, pinatutunayan kong tama ang ama ko.

Nagliliyab ang mga luha sa mga mata ko. Hindi ko na kayang pigilan ang mga ito.

“Pasensya na,” pautal kong sabi, nanginginig ang boses ko. “M-Mali ako. Tama ka tungkol sa kanya. Dapat nakinig ako… Ako—”

Hindi gumalaw ang ama ko. Hindi nawala ang pagsimangot niya; kung mayroon man, lalo pa itong lumalim.

“Ikaw ang gumawa ng sarili mong desisyon,” malamig niyang sabi. “Ngayon, haharapin mo ang mga kahihinatnan nito.”

Napaatras ako sa tono niya.

Mga kahihinatnan? Ano ang ibig niyang sabihin?

Lumapit si Mama, matalim ang boses. “Hindi ngayon, Ricardo. Hindi mo ba nakikita ang kalagayan niya? Kailangan niyang magpahinga—”

“Walang oras para mag-aksaya,” putol ng ama ko, at wala sa boses niya ang puwang para makipagtalo.

Napatingin ako sa kanilang dalawa, lalo pang kumuyom ang kaba sa dibdib ko. Ano ba ang nangyayari?

Muli siyang nagsalita, at ang mga salitang binitiwan niya ay parang hatol ng kamatayan.

“Pakasalan mo si Dante Russo.”

Tumigil ang mundo.

Ano?!

Nabara ang hininga ko. Nanginginig ang mga kamay ko sa magkabilang tagiliran.

Dante Russo.

Ang pinakawalang-awa na lalaki sa buong lungsod.

Ang tagapagmana ng imperyong Russo.

Isang lalaking sampung taon ang tanda sa akin.

Biglang bumagsak sa akin ang realidad na parang malakas na sampal.

Nakatayo lang ako roon, tulala, habang paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko ang sinabi ng ama ko na parang hatol ng kamatayan.

Pakasalan mo si Dante Russo.

Saglit kong inisip na baka mali lang ang pagkakarinig ko. Bumuka ang bibig ko, saka muling sumara. Hindi. Imposibleng iyon talaga ang sinabi niya.

“Ano?!”

“Malinaw na malinaw ang narinig mo!” dagundong niya.

Kumuyom ang mga kamay ko, bumaon ang mga kuko ko sa mga palad. Ang sakit ang nagbalik sa akin sa realidad. Hindi ito bangungot.

“Hindi,” pautal kong sabi sa wakas, marahas na umiling. “Hindi, hindi ko siya kayang pakasalan. Mas matanda siya sa akin! At siya ang anak ng pinakamalaking karibal mo! Ano ba ang sinasabi mo?”

Dumilim ang mukha ng ama ko na parang paparating na bagyo. Kung nakakapatay lang ang titig, marahil ay nakabaon na ako nang anim na talampakan sa ilalim ng lupa.

Sumikip ang panga niya. Kumislot ang pamilyar na ugat sa sentido niya—isang senyas na pamilyar na sa akin. Nakita ko na ang ganoong tingin dati, bago niya tuluyang wasakin ang isang tao—karaniwan, ang mga kaaway niyang nangahas humarang sa kanyang landas.

Ngayon, sa akin nakatuon ang tinging iyon.

“Wala kang posisyong makipagtalo,” sabi niya, bawat salita ay kasingtalim ng kutsilyo. “Tatapusin ng kasalang ito ang ilang dekadang alitan ng ating mga pamilya. Napagkasunduan na ito.”

Napasinghap si Mama sa tabi ko at napahawak sa bibig.

“Ricardo, hindi ka maaaring seryoso! Kakauwi pa lang niya, nasaktan siya—”

“Hindi ito pag-uusapan!” Umalingawngaw ang boses ng ama ko sa mga marmol na dingding, dahilan para pareho kaming mapapitlag. “Sinuway niya ako. Pinahiya niya ang pamilyang ito nang tumakas siya kasama ang… ang walang kuwentang lalaking iyon. Ngayon, aayusin niya ang sinira niya.”

Parang apoy na dumaloy sa buong katawan ko ang kawalang-katarungan sa mga sinabi niya. Humakbang ako pasulong, kumukulo ang dalamhati at galit sa aking mga ugat.

“Hindi ko gagawin ’yan,” singhal ko, nanginginig sa galit ang boses ko. “Hindi ko pakakasalan ang isang estrangherong pinili mo para sa akin na para bang isa lang akong kasunduan sa negosyo! Hindi matapos ang lahat ng nangyari. Hindi mo ako mapipilit! Kakawala ko lang sa isang kasal at gusto mo na naman akong itali sa isa pa—at kay Dante Russo pa? Seryoso ka ba?!”

Naging yelo ang mga mata ng ama ko.

“Subukan mong pigilan ako.”

May kung anong naputol sa loob ko.

Lahat ng sakit. Lahat ng pagtataksil. Lahat ng pagkawala.

Bigla na lamang bumuhos ang mga iyon mula sa akin, mabigat at mabilis ang paghinga ko.

Hindi ako kailanman naging palasagot sa ama ko. Pero hindi ngayon.

Kailangan kong alagaan ang wasak kong puso. Hindi na ako naniniwala sa pag-ibig, sa kasal, o sa mga lalaki sa pangkalahatan.

Nagawa ko na ang pagkakamaling iyon minsan.

At ayaw ko nang maulit iyon.

“Sa ibabaw ng bangkay ko!” sigaw ko, umaalingawngaw ang boses ko sa matataas na kisame. “Wala ka namang pakialam sa akin! Pera at kapangyarihan mo lang ang mahalaga sa iyo! Tapos na ako sa pagsunod sa iyo! Mas gugustuhin ko pang mamatay kaysa—”

Naputol ang mga salita ko sa malakas na sampal ng palad niya sa pisngi ko.

Sa lakas ng sampal, napaling ang ulo ko sa gilid. Nagliyab ang balat ko at kumalat ang sakit sa buong mukha ko.

Napaatras ako at napahawak sa rehas ng hagdan upang hindi tuluyang matumba. Muling namuo ang mga luha sa mga mata ko, pero pinilit kong huwag silang hayaang bumagsak.

Katahimikan.

Napasinghap si Mama.

Nakatayo ang ama ko sa harapan ko, mabilis ang paghinga, nakataas pa rin ang kamay niya. At maaari kong ipanumpa na sa pinakamaikling sandali, may nakita akong kung ano sa mga mata niya—pagsisisi?

Ngunit nawala rin iyon kasing bilis ng paglitaw nito.

“Pakasalan mo si Dante Russo sa loob ng dalawang araw,” malamig at nakakatakot niyang sabi. “Magiging perpektong nobya ka, at tatapusin mo ang alitang ito. Kung hindi, hindi ka na magiging isang Melendez.”

Nabigat ang banta sa hangin sa pagitan namin.

Agad na lumapit si Mama at marahang hinaplos ang namumulang pisngi ko.

“Ricardo! Paano mo nagawa—”

“Ihatid mo siya sa kuwarto niya,” utos niya habang tumatalikod na. “Hindi siya lalabas hanggang sa kasal.”

Habang papalayo siya, umalingawngaw sa marmol na sahig ang tunog ng makintab niyang sapatos.

At tuluyan nang bumagsak sa akin ang realidad ng sitwasyon ko.

Pakasalan ko si Dante Russo.

::