บทที่ 10 ‘เด็กดื้อไม่ได้น่ารักสำหรับพี่’

บทที่ 10 ‘เด็กดื้อไม่ได้น่ารักสำหรับพี่’

ภายในรถ

สตางค์นั่งกอดอกปั้นปึ่งอยู่บนเบาะ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ

“จะงอแงอะไร” ไต้ฝุ่นเอ่ยถาม ที่เห็นเธอตั้งท่าจะงอแงกับเขา

หญิงสาวหันขวับมามองเขม็ง

“ครั้งหน้าตังค์จะไม่ไปไหนมาไหนกับพี่อีก ขอให้ไปยังไงก็จะไม่ไป!”

“คิดดีแล้ว?”

“ดีแล้วค่ะ แล้วพี่ฝุ่นก็อย่ามาบังคับตังค์ด้วย” สตางค์กำมือแน่นจนเล็บจิกลงไปในฝ่ามือ ความอึดอัดในอกตีขึ้นมาจนหายใจไม่ทั่ว ร่างบางนั่งตัวแข็งอยู่ในมุมเบาะ รถทั้งคันเหมือนจะแคบลงเพราะความเงียบหนักอึ้งที่กดทับระหว่างทั้งสอง

ไต้ฝุ่นเหยียบคันเร่งเบาๆ ดวงตาคมยังมองถนนด้านหน้า แต่สีหน้าเรียบนิ่งจนคนมองรู้ทันทีว่าเขาไม่คิดจะประนีประนอม

สตางค์กัดฟันแน่น

“พี่ฝุ่นไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นก็ได้ค่ะ ตังค์พูดจริง คิดจริงด้วย”

เขาเอียงหน้าเล็กน้อยเหมือนไม่ได้ใส่ใจนัก

“ก็พูดไปแล้ว จะให้พี่ทำอะไรล่ะ”

คำตอบเรียบๆ นั่นยิ่งทำให้ความเจ็บจุกขึ้นกลางอก สตางค์สูดลมหายใจแรง กลั้นไม่ให้เสียงสั่น แต่สุดท้ายก็ห้ามไม่อยู่

“พี่เคย…เห็นตังค์สำคัญบ้างไหมคะ” เธอถามเสียงสั่นพร่า ดวงตาแดงวาบขึ้นมาทันที “หรือว่าพี่ก็แค่…อยากให้ตังค์อยู่ใกล้ๆ ตอนที่พี่อยากให้อยู่ พอไม่อยากก็ผลักตังค์ออก”

ไต้ฝุ่นขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยังคงท่าทีเย็นชาไม่เปลี่ยน

“อย่าเอาเรื่องเล็กๆ มาโยงใหญ่โตได้ไหมสตางค์” เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่เฉยจนเหมือนทุกอย่างไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง “พี่ขับรถอยู่ ไม่มีเวลามานั่งตอบคำถามที่มันไม่มีประโยชน์หรอกนะ”

สตางค์ชะงัก เหมือนถูกตบหน้าแรงๆ ต่อหน้าคำพูดเรียบเฉยนั้น เธอหันหน้าหนีไปมองนอกหน้าต่าง น้ำตาเอ่อคลอแต่ไม่ยอมให้มันไหล หัวใจเต้นแรงเหมือนโดนบีบแน่น ทำไมทุกครั้งที่เธอพยายามคุยด้วยใจจริง เขาถึงเย็นชาแบบนี้ ทำไมเขาถึงไม่เคยมองเห็นความรู้สึกของเธอเลย

“พี่เคยถามเราไปแล้วนะ”

สตางค์หันขวับมามองเขา

“ว่าอยากอยู่หรืออยากไป เราเลือกเองว่าจะอยู่ และพี่ก็ให้สถานะเราได้แค่นั้น”

“ของตายน่ะเหรอคะ”

“ใช่”

“แล้วสถานะของตายที่ว่า พี่จำเป็นต้องพาไปไหนมาไหนด้วยเหรอ ทำไมต้องทำตัวหวงก้างตอนมีคนมาจีบตังค์ ทำไม…พี่เห็นแก่ตัวแบบนี้คะ”

“พี่บอกแล้วไง ถึงพี่ไม่เอาตังค์ ตังค์ก็ไม่มีสิทธิ์ไปเป็นของใคร”

“เห็าแก่ตัวที่สุด!”

“เด็กดื้อไม่ได้น่ารักสำหรับพี่นะตังค์”

เสียงเอี๊ยดของเบรกรถและคำพูดไม่แยแสของเขายังคงก้องอยู่ในหู สตางค์ตัวสั่นวูบจากแรงกระตุก แต่ความตกใจกลับถูกกลบด้วยความโกรธและความเจ็บที่ตีขึ้นมาทีละลำดับ

ไต้ฝุ่นเอนหลังพิงเบาะเล็กน้อย ดวงตาคมมองเธอเฉยๆ ราวกับกำลังมองเด็กที่งอแงอย่างไม่มีเหตุผล มุมปากที่ยกขึ้นเพียงนิดนั้นไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เป็นการดูแคลนชัดๆ

สตางค์กัดริมฝีปากจนชา

“พี่ไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้กับตังค์นะ…”

“ทำไมจะไม่มี” เขาตอบนิ่งราวกับแจ้งข้อเท็จจริง “สถานะที่เรารับไว้ มันก็เป็นแบบนั้นแหละ”

หัวใจเธอร่วงวูบ ความหมายของคำพูดเขาชัดเจนจนเหมือนมีดที่จงใจจี้ใส่ สตางค์กำมือแน่นจนข้อนิ้วซีด

“ตังค์ไม่ได้เป็นของใครทั้งนั้นค่ะ ไม่ใช่ของพี่ด้วย!”

ไต้ฝุ่นหัวเราะในลำคอแผ่วๆ ฟังแล้วเย็นยะเยือก

“ปากเก่งขึ้นทุกวันนะ”

“เพราะพี่มัน…”

“อย่าพูดคำที่ทำให้พี่หมดความอดทน สตางค์” เขากลั้นเสียงต่ำลงกว่าเดิม น้ำเสียงไม่ได้ดัง แต่แรงกดดันทำให้เธอขนลุกซู่ “เด็กดื้อแบบไหนพี่ก็รับได้…แต่เด็กที่คิดจะเถียงพี่ทุกคำ พี่ไม่โอเค”

สตางค์จ้องเขาอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตาแดงก่ำราวกับพร้อมจะร้องไห้ แต่ยังฝืนเก็บน้ำตาไว้สุดชีวิต

“แล้วพี่เคยแคร์ตังค์บ้างไหมคะ เคยคิดถึงความรู้สึกตังค์บ้างไหม หรือว่าพี่เห็นตังค์เป็นแค่ของที่พี่จะโยนทิ้งเมื่อไรก็ได้”

เขาไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะกะพริบตา ความเงียบที่ตามมาหนักจนเหมือนอากาศหายไปจากรถคันนั้น

สตางค์เม้มปาก สายตานั้น… ความเย็นชานั้น…ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกบดขยี้

ท้ายที่สุดไต้ฝุ่นก็เอียงหน้ามองเธอช้าๆ สีหน้าเหมือนคนที่เหนือกว่าเสมอ

“พี่ไม่ได้บอกว่าจะทิ้งเรา” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “แต่พี่ก็ไม่เคยบอกว่าจะรักเรานะ…จำไว้”

หัวใจสตางค์ร่วงลงลึกที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา ดวงตาเธอพร่าไปทันที เขาโหดร้ายเหลือเกิน และยังพูดออกมาอย่างง่ายดายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ไต้ฝุ่นไม่ได้พูดอะไรอีกหลังจากนั้น เขาเพียงขยับมือกลับไปจับพวงมาลัย ก่อนออกรถด้วยท่าทีสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด ราวกับการถกเถียงที่ทำให้สตางค์แทบหายใจไม่ออกเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นเลย

สตางค์นั่งตัวแข็ง น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นเอาไว้เอ่อขึ้นมาอีกครั้ง แต่เธอสะบัดหน้า สูดหายใจลึก พยายามรักษาศักดิ์ศรีไม่ให้ตัวเองดูอ่อนแอต่อหน้าเขา เธอไม่อยากร้องต่อหน้าไต้ฝุ่น ไม่อยากให้เขารู้ว่าเขามีอำนาจทำร้ายเธอแค่ไหน

บรรยากาศภายในรถเงียบจัด มีเพียงเสียงลมหายใจหนักๆ ของเธอที่ดังแผ่วเป็นระยะ และเสียงล้อรถบดไปตามถนนในยามค่ำคืน

ไต้ฝุ่นเหลือบมองเธอเพียงครั้งเดียว แวบเดียวดวงตาไร้ความรู้สึกใดๆ ก่อนจะหันกลับมามองถนนต่อ เหมือนจะไม่สนใจ ทั้งที่จริงแล้ว ทุกอย่างอยู่ในสายตาเขาหมด

เมื่อรถเลี้ยวเข้าลานจอดของคอนโดหรู สตางค์ก็เริ่มรู้ตัวทันทีว่าจุดหมายไม่ใช่หอพักของเธอ แต่เป็นที่ของเขา

หัวใจเธอกระตุก เธอหันไปมองเขาด้วยแววตาตื่น แต่ไต้ฝุ่นดับความหวังใดๆ ของเธอด้วยคำสั้นๆ

“ถึงแล้ว ลงสิ”

น้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนสั่งเด็กให้ทำตามคำสั่ง ทำให้สตางค์กำมือแน่นจนเจ็บ เธออยากเถียง อยากบอกว่าเธอจะกลับห้องตัวเอง แต่ลึกๆ ก็รู้ว่าเขาไม่ให้เธอไปไหนง่ายๆ

ร่างบางเปิดประตูรถด้วยท่าทีขืนๆ ก่อนเดินตามเขาเข้าไปในลิฟต์ หัวใจเต้นแรงปนความกลัว ความเจ็บ และความดื้อเงียบที่ยังไม่ยอมแพ้เขาสักนิด

ลิฟต์ปิดลง พื้นที่แคบๆ ทำให้เธอได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองดังชัดเจน

ไต้ฝุ่นยืนอยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไร แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับเย็นเยียบจนสตางค์ขนลุกวาบ เธอรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้าไปในถ้ำเสือ ทั้งๆ ที่หัวใจเธอเองก็รู้ดีว่าเสือคนนี้อันตรายกับเธอแค่ไหน