บทที่ 9 ‘ก็แค่ของตายที่ดิ้นได้’

บทที่ 9 ‘ก็แค่ของตายที่ดิ้นได้’

อากาศในห้องน้ำแคบๆ เหมือนจะยิ่งอึดอัดขึ้นทันทีหลังคำพูดนั้นหลุดจากปากเขา

สตางค์ก้าวลงจากตักเขาแล้วยืนนิ่ง แขนเล็กกอดอกตัวเองแน่นเหมือนเป็นเกราะสุดท้าย เธอยังรู้สึกถึงรอยกัด ความแสบร้อนตรงลำคอ และกลิ่นควันบุหรี่ที่เขายัดใส่ปากเธอแบบไม่ให้ตั้งตัว ร่างกายยังสั่นน้อยๆ จากทั้งความโกรธ ความอาย และความประหม่า

ไต้ฝุ่นยังคงนั่งอยู่ที่เดิม มือข้างหนึ่งคีบบุหรี่ อีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างไม่ทุกข์ร้อน ดวงตาคมกริบยังจับจ้องเธอราวกับกำลังมองเหยื่อที่กำลังลังเลจะหนีหรือยอมจำนน

“ตังค์จะกลับบ้านค่ะ” เธอสูดหายใจลึก พยายามพูดให้เสียงไม่สั่น แต่ปลายเสียงก็ยังคุมไม่ได้

เขาไม่ตอบทันที แค่กระตุกยิ้มช้าๆ เหมือนไม่เชื่อสักคำ

“หืม… แต่พี่บอกว่ายังไงคะเมื่อกี้ ลืมแล้วเหรอ”

น้ำเสียงเรียบๆ ของเขากลับทำให้สตางค์รู้สึกเหมือนถูกรั้งไว้ด้วยโซ่บางๆ ที่ไม่มีตัวตน เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่เขากลับลุกขึ้นมาก้าวตามอย่างง่ายดายจนระยะห่างหายไปเกือบหมด

ไม่แตะ ไม่จับ… แต่การอยู่ใกล้ของเขากลับสร้างแรงกดดันยิ่งกว่าโดนคว้าแขน

“พี่ฝุ่น… ตังค์ไม่โอเคกับสิ่งที่พี่ทำเมื่อกี้ค่ะ” เธอพูดช้าๆ ชัดๆ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนเหมือนจะทำลายคำพูดทั้งหมด

“อือ พี่รู้” เขาตอบเสียงต่ำ “แต่ตังค์ก็ไม่ผลักพี่แรงพอจะหนีไม่ใช่เหรอ?”

คำพูดของเขาตีเข้ากลางใจ เหมือนบีบให้เธอต้องยอมรับอะไรบางอย่างที่เธอเองก็ไม่อยากรับ สตางค์เม้มปากแน่น

“ตังค์ก็แค่ของตายนี่คะ จะไปไหนได้ล่ะ ยิ่งในที่แคบแบบนี้ด้วย กลัวพี่ทำอะไรบ้าๆ แต่พี่ก็ทำ”

ไต้ฝุ่นหัวเราะเบาๆ แต่รอยยิ้มกลับหายไปจากดวงตา มีแต่ความเข้มข้นบางอย่างที่ทำให้เธอใจสั่นไม่หยุด

“ถ้ากลัวพี่จริง…” เขาก้มหน้าเข้าใกล้นิดเดียว ลมหายใจแทบปะทะกัน “ตังค์คงร้องขอให้คนข้างนอกช่วยไปแล้ว”

เธอชะงักเหมือนโดนจับความลับ ริมฝีปากขยับแต่พูดไม่ออก เพราะลึกๆ แล้ว… เขาพูดถูก เธอไม่เคยร้องไม่เคยเรียกใครทั้งที่มีโอกาสมากมาย

เพราะมันไม่ใช่ความกลัวอย่างเดียว แต่เป็นความหวั่นไหวที่เธอเองก็หนีไม่พ้น สตางค์หลุบตาลงต่ำ หัวใจเต้นแรงจนเจ็บ

“ตังค์… แค่ไม่อยากให้พี่ทำแบบนั้นอีก แค่อยากให้พี่อ่อนโยนกับตังค์บ้าง”

ไต้ฝุ่นนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นช้าๆ เหมือนให้เวลาเธอผละหนีถ้าไม่อยากให้เขาแตะ แต่เธอกลับยืนนิ่ง มือใหญ่แตะแผ่นหลังเธอเบาๆ ไม่กด ไม่รั้ง

“โอเค” เสียงเขาต่ำลง แต่ไม่แข็งกร้าวเหมือนก่อน “พี่จะไม่ทำถ้าตังค์ไม่อนุญาต”

สตางค์เงยหน้าขึ้น ในดวงตาเขายังเข้มข้นแต่ไม่บีบบังคับเหมือนก่อน

บรรยากาศกดดันยังลอยอบอวลในห้องน้ำ เหมือนทั้งคู่เดินมาถึงเส้นบางๆ ที่จะก้าวข้ามหรือถอยหลังต่างก็อันตรายพอกัน

ไต้ฝุ่นก้มลงใกล้ใบหูเธอจนสตางค์ตัวแข็งทื่ออีกครั้ง

“แต่เรื่องที่พี่บอกตังค์…” เขากระซิบช้าๆ “พี่หวังว่าตังค์จะไม่เบี้ยว”

สตางค์กลืนน้ำลายยากผิดปกติ

“ตังค์… จะกลับไปคิดก่อนค่ะ”

ไต้ฝุ่นหัวเราะแผ่วๆ เป็นเสียงที่ฟังแล้วทั้งน่ากลัว ทั้งเย้ายวน และทั้งทำให้ใจเธอสั่นจนแทบทรุด

“งั้นพี่ให้เวลาตังค์คิด จนกว่าจะเลิกงานเลี้ยง พี่ต้องได้คำตอบ… และหวังว่าคำตอบของตังค์จะทำให้พี่พอใจนะ” คำประกาศสั้นๆ ของเขาทิ้งบรรยากาศหนักอึ้งไว้ในอากาศ เหมือนเงาของเขายังตามเธอแม้จะก้าวออกจากห้องน้ำไปแล้ว

และสตางค์รู้ดี… ว่าจากนี้ไป ทุกการตัดสินใจของเธอ จะไม่มีคำว่าปลอดภัยอีกต่อไปในเรื่องของไต้ฝุ่น

ทั้งสองเดินออกจากห้องน้ำด้วยจังหวะที่ต่างกันเล็กน้อย สตางค์รีบก้าวเร็วๆ เพื่อจะหนีออกจากบรรยากาศอึดอัดนั่นให้ไวที่สุด ส่วนไต้ฝุ่นเดินตามหลังช้าๆ อย่างใจเย็นราวกับไม่ได้เพิ่งมีเหตุการณ์ร้อนระอุเกิดขึ้นในที่แคบๆ เมื่อครู่

แต่ถึงเธอจะพยายามทำตัวปกติแค่ไหน ความร้อนแสบๆ ที่คอยเตือนอยู่ตรงลำคอก็เหมือนจะตะโกนว่ามัน ไม่ได้ ปกติสักนิด

ทันทีที่ทั้งคู่กลับมาถึงโต๊ะ ซานที่กำลังยกแก้วขึ้นดื่มก็ยกคิ้วสูงทันทีเมื่อเห็นสีหน้าสตางค์แดงก่ำเหมือนเพิ่งวิ่งหนีไฟมา ส่วนไต้ฝุ่นก็กระตุกยิ้มมุมปากแบบคนที่รู้ตัวว่าทำอะไรซุกซนมาอย่างไม่ปิดบัง

ซานวางแก้วลงดัง กึก! แล้วจ้องหน้าทั้งคู่อย่างจับผิด

“โอ้โห… หายไปนานนะครับคุณทั้งสอง”

ไต้ฝุ่นไม่ตอบ ทำเพียงหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้อย่างสบายใจเฉิบ ส่วนสตางค์สะดุ้งจนเกือบทำโทรศัพท์หล่น

“ปะ…ไปล้างมือค่ะ” เธอตอบเร็วเกินไปจนฟังดูน่าสงสัยยิ่งกว่าเดิม

ซานหัวเราะพรืด

“ล้างมือสิบห้านาที? เดี๋ยวนะ… หน้าก็แดง คอก็แดง…” เขาเพ่งสายตามาใกล้ๆ จนสตางค์ต้องยกมือขึ้นปิดคอตัวเองอย่างลนลาน

“พี่ซาน! อย่ามองนะคะ”

“โอ๊ยๆๆๆ ไม่ได้จะดูอะไรสักหน่อยน่า” ซานยกสองมือขึ้นอย่างยอมแพ้ แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาบอกชัดว่าเขารู้มากกว่าที่พูด “แต่คือ…” เขาหันไปทางไต้ฝุ่นที่นั่งไขว่ห้างอย่างใจเย็น “พี่ฝุ่นครับ มารยาทมันต้องดีๆ หน่อยนะพี่ ไปทำอะไรกันจนตัวน้องเขาแดงไปหมดแบบนั้นล่ะ” ซานเย้าหยอกอย่างกวนๆ

สตางค์แทบเอาหน้าซุกโต๊ะ

“พี่ซานพอแล้ว”

ไต้ฝุ่นเหลือบมองเธอแวบหนึ่งก่อนตอบเสียงนิ่งๆ แต่แฝงความหมายที่ทำเอาสตางค์อยากจมหายไปใต้โต๊ะทันที

“น้องเขาเป็นคนขี้ร้อน”

สตางค์หันขวับทันที

“พี่ฝุ่น!” เธอตีแขนเขาแรงพอสมควร แต่เขายังคงหน้าตาเฉยราวกับไม่ได้โดนอะไรเลย

ซานยิ่งหัวเราะดัง

“โอ๊ย ขี้ร้อนเหรอครับน้องตังค์? แล้วทำไมต้องเอามือปิดคอด้วยล่ะ ไม่ใช่ว่ามี…”

“หยุดเลยค่ะ” สตางค์ชี้นิ้วขู่ทันที หน้าแดงจี๊ดไปถึงหู “ไม่มีค่ะ! ไม่มีอะไรทั้งนั้น!”

ซานยกแก้วขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์

“จ้า… ไม่มีอะไรมาก… แค่หายไปหลายนาทีแล้วกลับมาหน้าแดงเป็นลูกตำลึง”

ไต้ฝุ่นยกหางคิ้วเล็กน้อย ก่อนพูดเสียงเรียบ

“ซาน” เพียงแค่เรียกชื่อเฉยๆ ซานก็ชะงัก แต่อารมณ์ขำขันยังคงอยู่

“โอเคๆๆ ไม่แซวแล้ว แต่ให้มันเบาหน่อยนะมึง เดี๋ยวคนอื่นก็คิดว่าพวกพี่ไปทำอะไรกันจริงๆ”

สตางค์อยากร้องไห้ เธอเอาหน้าแนบโต๊ะ อยากละลายหายไปให้พ้นจากสายตาวงจรปั่นประสาทของผู้ชายสองคนตรงหน้า

ไต้ฝุ่นมองเธอแวบหนึ่ง ริมฝีปากยกยิ้มบางๆ เหมือนกำลังสนุกกับการเห็นเธอเขินจนแทบระเบิด

“กินต่อไหม” เขาถามเสียงเรียบ แต่สายตาจงใจมองคอเธอเล็กน้อยจนเธอต้องรีบยกคอเสื้อขึ้นปิดอีกครั้ง

“ตังค์ไม่กินแล้วค่ะ จะกลับบ้าน”

ซานยกคิ้วสูง

“กลับคนเดียวเหรอ?”

สตางค์เม้มปาก ไม่กล้าหันไปมองไต้ฝุ่นแม้แต่นิด เพราะเธอรู้ดีว่าเขากำลังจ้องอยู่

บรรยากาศเลยกลายเป็นความเงียบที่ทั้งน่าอึดอัด ทั้งแดงหน้า และเต็มไปด้วยความกวนโอ้ยจากทุกมุมโต๊ะ ก่อนที่ไต้ฝุ่นจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายแต่ทิ้งแรงกดดันไว้เต็มๆ โต๊ะ

“เดี๋ยวกูต้องกลับก่อน”

ซานยิ้มมุมปากทันที ก่อนจะรับบัตรเครดิตมาถือไว้

“กลับดีๆ”

“อืม”

สตางค์ลุกออกจากโต๊ะ เดินนำหน้าไต้ฝุ่นไปก่อน ส่วนเขายังเนิบช้าไม่รีบร้อนอะไรเลย จนซานพูดแซวขำๆ

“ตามติดกันเป็นเงา แบบนี้เรียกหวงไหมวะ”

“หวงอะไร ก็แค่…ของตายที่ดิ้นได้” ไต้ฝุ่นเหยียดยิ้มมุมปาก แล้วเชิดหน้าให้เพื่อนรักก่อนจะเดินออกไป

ซานมองตามหลังพลางส่ายหน้าเบาๆ

“ของตายหรือของหวงกันแน่วะ”