BAD SOTUS ของหวงวิศวะ のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

บทที่ 1 สถานะแฟน (ที่คิดเอาเอง)มหา'ลัย 07:20 น.สตางค์ถือกระเป๋าใบโปรดก้าวลงจากรถ เธอหยุดยืนอยู่ข้างรถครู่หนึ่ง เพื่อเช็กความเรียบร้อยและจัดแจงผมให้ปรกรอยช้ำจางๆ ที่ลำคอ“ตังค์”“หืม?”“แกไหวแน่นะ ดูเหนื่อยๆ”“ไหวสิ รีบเอารถไปเก็บเถอะ เดี๋ยวเรายืนรอหน้าอาคาร”“อืม”สตางค์ยืนรอจนรถของเพื่อนขับออกไปพ้นสายตา ทันทีที่ไฟท้ายเลี้ยวหายเข้าโค้ง ความหนักอึ้งที่ซ่อนเอาไว้ก็ถาโถมขึ้นมาเหมือนคลื่นซัดใส่โดยไม่ให้ตั้งตัวลมยามเช้าพัดผ่านปลายผมที่เธอจัดไว้ปิดรอยช้ำ มือเรียวแตะมันเบาๆ อีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่ามันยังไม่โผล่ออกมาให้ใครเห็น ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น ทั้งเหนื่อย ทั้งชา ทั้งสับสนจนไม่รู้ว่าความรู้สึกไหนนำอยู่กันแน่จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้นในกระเป๋าเธอรู้ดีว่าใครส่งมา แต่ลังเลไปหนึ่งวินาที ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดู[ไต้ฝุ่น] : ถึงมหา'ลัยยังสตางค์สูดหายใจลึก ปลายนิ้วนิ่งค้างเหนือหน้าจอ เหมือนคิดทบทวนทุกคำ ทุกเหตุการณ์ในห้องพักของไต้ฝุ่นก่อนหน้านี้ ทุกสิ่งที่ทำให้รอยช้ำบนคอของเธอไม่ใช่แค่รอยบนผิว แต่เป็นรอยในใจที่ลบไม่ออกง่ายๆเธอเลือกไม่ตอบ แล้วเก็บมือถือเข้ากระเป๋าก่อนจะก้าวเดินไปยังอา

บทที่ 3 ดื้อเงียบโต๊ะทั้งโต๊ะเหมือนถูกบีบด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็นสตางค์รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวข้นเหนียวจนหายใจติดขัด ยิ่งไต้ฝุ่นจ้องเธอด้วยสายตาแบบนั้น นิ่ง เย็น และอ่านเธอออกจนหมด หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นแรงจนปวดหน่วงในอกเธอพยายามตั้งสติและผละตัวออกห่างเล็กน้อย“ตังค์…ไม่ได้อยากให้พี่โกรธ แค่”“พอ” ไต้ฝุ่นตัดบททันที น้ำเสียงเรียบและเฉียบจนเธอสะดุ้ง เขาไม่รอฟังเหตุผล ไม่แม้แต่จะเหลือช่องว่างให้เธออธิบาย ไต้ฝุ่นจับข้อมือเธอเบาๆ แต่แน่นพอให้เธอรู้ว่ามันไม่ใช่คำขออนุญาต เป็นคำสั่งมากกว่ก “ลุก”เพียงคำเดียว เธอจำต้องลุกตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพื่อนๆ ของเธอเงียบสนิท ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะสบตาไต้ฝุ่น ตอนที่เขาพาเธอออกจากคาเฟไปทางลานจอดรถด้านหลังทุกก้าวที่เดินตามหลังเขาไป สตางค์รู้สึกเหมือนถูกลากเข้าไปในสนามสอบที่ไม่มีเฉลย ไม่มีคำใบ้ และเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำผิดอะไรหนักขนาดไหนเมื่อถึงรถ ไต้ฝุ่นเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารแรงกว่าปกติเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะโมโหจนคุมไม่อยู่ แต่เพราะเขาควบคุมตัวเองมากเกินไป นั่นต่างหากที่ทำให้มันน่ากลัวกว่าเดิมสตางค์กัดริมฝีปาก ก่อนจะนั่งลงในรถอย่างว่าง่ายเสียงประตู

บทที่ 5 ชนะเดิมพันเสียงประกาศจากลำโพงกลางสนามดังสะท้อนก้องไปทั่วพื้นที่ แสงไฟสปอร์ตไลต์จากเสาเหล็กสูงสาดลงบนแทร็กรถแข่งที่ถูกขีดเส้นชัดเจน ผู้ชมทยอยล้นเข้ามาเต็มอัฒจันทร์ เสียงพูดคุย เสียงเชียร์ และเสียงเครื่องยนต์ที่เริ่มอุ่นเครื่องประสานกันจนเกิดเป็นความวุ่นวายที่คึกคักแบบเฉพาะของสนามแข่งยามค่ำลมเย็นแรงพัดผ่านตัวสตางค์จนผมที่รวบไม่เรียบร้อยปลิวกระจาย เธอยืนซุกมือในกระเป๋าเสื้อคลุม มองไปที่รถของไต้ฝุ่นที่จอดรออยู่ในคิวสตาร์ต กลิ่นน้ำมัน กลิ่นยางไหม้ และเสียงเครื่องยนต์คำรามรอบตัวทำให้หัวใจเธอเต้นแรงกว่าปกติหลายเท่าเธอเคยมาสนามแข่งรถบ่อยก็จริง แต่มาเห็นช่วงที่เขาซ้อมเท่านั้น และยิ่งไม่เคยเห็นไต้ฝุ่นในโหมดนี้มาก่อนด้วย โหมดที่ทุกอณูของเขาเต็มไปด้วยสมาธิ ความมั่นใจ และความจริงจังจนเธอเผลอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากซานเดินเข้ามาหยุดข้างๆ“เฮ้ ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ มันแข่งบ่อยจนเบื่อแล้ว”สตางค์หลุบตาลง“ตังค์ไม่ได้เกร็งสักหน่อย แค่กลัวเขาชนะ”“เอ้า! ไม่ดีเหรอ”“ไม่ค่ะ”แต่ความจริงคือ เธอกำลังประหม่าอย่างหนัก ลุ้นจนท้องไส้ปั่นป่วน หายใจไม่เป็นจังหวะ เผลอเกาะแขนเสื้อของตัวเองแน่นจนมือเ

บทที่ 7 เหมือนจะรู้ใจ (แต่ไม่จำเป็น)ใบหน้าสวยของสตางค์พลันบูดบึ้งทันที เห็นชัดว่าเธอไม่พอใจอย่างมาก“ถ้าคอพี่เป็นรอย จะให้พี่ตอบเพื่อนว่ายังไงดีล่ะ” เขาถามพลางลูบคอเบาๆ ตรงจุดที่เธอกัด“เรื่องของพี่ฝุ่นค่ะ” เธอเชิดหน้าใส่ “อยากหาเรื่องให้ตังค์ทำเองนี่คะ”ไต้ฝุ่นเลิกคิ้ว ยกยิ้มคล้ายเอ็นดูและยั่วไปพร้อมกัน“หึหึ… ผิดที่พี่เหรอ?”“ค่ะ ผิดที่พี่ฝุ่น” สตางค์สวนกลับทันที ไม่ลังเลแม้เสี้ยววินาทีชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบาๆ เหมือนจะชอบที่เธอกล้าตอบแบบนี้“โอเค… งั้นไป”ครึ่งชั่วโมงต่อมาร้านอาหารริมบึงในยามค่ำคืนเต็มไปด้วยแสงไฟสีอุ่นที่สะท้อนผิวน้ำเป็นประกาย เสียงลมพัดเอื่อยๆ ทำให้ผืนบึงไหวเป็นระลอก บริเวณโต๊ะยาวที่ทีมของไต้ฝุ่นจองไว้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงเฮดังเป็นพักๆ ราวกับทุกคนกำลังปล่อยความกดดันจากการแข่งขันลงไปกับแก้วเบียร์ในมือสตางค์เดินตามไต้ฝุ่นเข้ามาอย่างเงียบๆ แม้สายตาหลายคู่ของเพื่อนเขาจะหันมามองด้วยสีหน้ารู้ทันปนแซว แต่เธอก็ยังคงสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนไม่รู้สึกอะไร“พี่ฝุ่น! ทางนี้!”เสียงรุ่นน้องคนหนึ่งโบกมือเรียก ไต้ฝุ่นพยักหน้าให้ก่อนจะวางมือลงบนหลังสตางค์เบาๆ ดันให้เธอเดิน

บทที่ 9 ‘ก็แค่ของตายที่ดิ้นได้’อากาศในห้องน้ำแคบๆ เหมือนจะยิ่งอึดอัดขึ้นทันทีหลังคำพูดนั้นหลุดจากปากเขาสตางค์ก้าวลงจากตักเขาแล้วยืนนิ่ง แขนเล็กกอดอกตัวเองแน่นเหมือนเป็นเกราะสุดท้าย เธอยังรู้สึกถึงรอยกัด ความแสบร้อนตรงลำคอ และกลิ่นควันบุหรี่ที่เขายัดใส่ปากเธอแบบไม่ให้ตั้งตัว ร่างกายยังสั่นน้อยๆ จากทั้งความโกรธ ความอาย และความประหม่าไต้ฝุ่นยังคงนั่งอยู่ที่เดิม มือข้างหนึ่งคีบบุหรี่ อีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างไม่ทุกข์ร้อน ดวงตาคมกริบยังจับจ้องเธอราวกับกำลังมองเหยื่อที่กำลังลังเลจะหนีหรือยอมจำนน“ตังค์จะกลับบ้านค่ะ” เธอสูดหายใจลึก พยายามพูดให้เสียงไม่สั่น แต่ปลายเสียงก็ยังคุมไม่ได้เขาไม่ตอบทันที แค่กระตุกยิ้มช้าๆ เหมือนไม่เชื่อสักคำ“หืม… แต่พี่บอกว่ายังไงคะเมื่อกี้ ลืมแล้วเหรอ”น้ำเสียงเรียบๆ ของเขากลับทำให้สตางค์รู้สึกเหมือนถูกรั้งไว้ด้วยโซ่บางๆ ที่ไม่มีตัวตน เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่เขากลับลุกขึ้นมาก้าวตามอย่างง่ายดายจนระยะห่างหายไปเกือบหมดไม่แตะ ไม่จับ… แต่การอยู่ใกล้ของเขากลับสร้างแรงกดดันยิ่งกว่าโดนคว้าแขน“พี่ฝุ่น… ตังค์ไม่โอเคกับสิ่งที่พี่ทำเมื่อกี้ค่ะ” เธอพูดช้าๆ ชัดๆ แม้ห