LOGINพูดจบอันปันก็ยกมือไหว้ท่วมหัว และราวกับปาฏิหาริย์ อยู่ๆ สายลมก็พัดผ่านผิวหน้าไปเบาๆ ทำเอาอันปันและเอรินหันมามองหน้ากันอึ้งๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะพรืดออกมาพร้อมกัน
“สงสัยพระแม่จะรับเรื่องว่ะแก”
“เตรียมตัวรับแรงกระแทกเลยย่ะ ไหวปะเบบี๋”
“บ่ย่านค่ะ!” อันปันยักไหล่อย่างไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง
แล้วทั้งสองก็คุยเล่นกันอีกสักพัก ก่อนจะหยุดลงเมื่อได้เวลาเข้าเรียนในคาบต่อไป
หลังจบคาบเรียน เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ก็ดังขึ้น เมื่อกดเปิดอ่าน ใบหน้าหวานก็ซีดลงถนัดตา... ไลน์ทวงหนี้จากคุณป้านั่นเอง มันเป็นสัญญาณเตือนว่าเธอต้องรีบหาเงินด่วนที่สุด!
อันปันรีบส่งข้อความหาชิชาเพื่อเช็กความเคลื่อนไหวฝั่งยัยนาเดียทันที เพราะถ้าคู่แข่งทำคะแนนนำไปก่อน เงินห้าหมื่นบาทของเธอมีสิทธิ์ปลิวหายไปในพริบตา
...
ChiCha: แกก็รีบหน่อยแล้วกัน ยัยนาเดียคุยโวใหญ่เลยว่าสนิทกับพี่ทิศเหนือมาก
An-Pan: ห๊ะ! นี่ฉันกำลังจะแพ้เหรอ? ทำไงดีล่ะเนี่ย
ChiCha: ก็ใครใช้ให้เมื่อคืนแกรีบลากฉันกลับล่ะ ไม่งั้นป่านนี้ได้เจอพี่ทิศเหนือไปแล้ว
An-Pan: งื้อ ขอโทษ... ก็ถ้าเมื่อคืนไม่เจอไอ้คนโรคจิตนั่นซะก่อน ป่านนี้คงได้เจอพี่ทิศเหนือไปแล้วแหละ
ChiCha: ช่างมันก่อน แต่แกจะใจเย็นไม่ได้แล้วนะ ดีไม่ดีนาเดียอาจจะได้เกียร์จากพี่เขาเร็วๆ นี้ก็ได้
อันปันอึ้งไปชั่วขณะ... ถ้านาเดียได้เกียร์ไป เงินห้าหมื่นบาทของเธอก็คือจบ! ลำพังแค่ค่ากินก็แทบไม่พ้นเดือน จะยอมเสียเงินก้อนนี้ไปไม่ได้เด็ดขาด!
An-Pan: เย็นนี้แกว่างไหมชิชา พาฉันไปหาพี่ทิศเหนือที่คณะวิศวะหน่อยสิ
ChiCha: เกร๋มาก! งั้นเจอตรงลานเกียร์ หน้าตึกคณะวิศวะ ตอน 4 โมงเย็นนะ
เอาวะ... เป็นไงเป็นกัน อยากได้เกียร์จากเสือก็ต้องเข้าถ้ำเสือปะวะ!
...
4 โมงเย็น
@ คณะวิศวกรรมศาสตร์
อันปันมายืนรอก่อนเวลา แต่ตอนนี้เธอทำได้เพียงก้มหน้างุดบีบมือตัวเองด้วยความประหม่า เพราะสายตาเกือบทุกคู่ของเหล่านักศึกษาชายในตึกต่างพากันจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว
ยัยชิชานะยัยชิชา นัดตรงไหนไม่นัด ดันนัดตรงลานเกียร์พอดิบพอดี
โคตรเด่น!
ทว่าความซวยของอันปันยังไม่หมดแค่นั้น เมื่ออยู่ ๆ ข้อความจากแอป LINE ก็เด้งขึ้นมาที่หน้าจอมือถือ
ChiCha: โทษทีว่ะแก ฉันติดธุระกะทันหันไปไม่ได้แล้ว!
ติดธุระ! อันปันแทบอยากจะกรี๊ดในใจ ดวงคนเราอะไรมันจะซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนี้ ๆ
An-Pan: ถามจริง
ChiCha: อือพ่อโทรตามอะ ขอโทษจริง ๆ แล้วแกเอาไง จะกลับหรือไปต่อ
An-Pan: มาถึงขั้นนี้ใครจะถอย?
ใช่มาถึงขั้นนี้ นาทีนี้จะหันหลังกลับก็ไม่ได้แล้ว
เอาวะเป็นไงเป็นกัน ไม่ไหวก็ต้องไหว
เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจก่อนจะส่งสติกเกอร์ชูสองนิ้วตอบเพื่อนไป ก่อนจะตัดสินใจบากหน้าเดินเข้าไปในตึกคณะวิศวะด้วยตัวเอง
...
“พ...พี่คะ รู้จักพี่ทิศเหนือไหมคะ?”
เธอรวบรวมความกล้าถามรุ่นพี่คนหนึ่งที่เดินผ่านมา แต่ไม่รู้เป็นเวรกรรมอะไร จากที่ถามแค่คนเดียว กลับมีหนุ่มๆ วิศวะอีกนับสิบหันมารุมล้อมเธอทันที
“ครับ? ถามพี่เหรอคนสวย”
“วี้ดวิ้ววว เด็กไอ้เหนือเหรอวะ สวยสัส”
“อย่าไปเป็นเลยเด็กไอ้เหนือ มาเป็นเด็กพี่ดีกว่าน้อง”
“สนใจมีกิ๊กไหมครับ”
ราวกับหมาป่ากำลังรุมต้อนแกะน้อยตาดำ ๆ เล่นป้อนคำถามรัวกับเธอเป็นเซเลป เลยไม่รู้ว่าสรุปชาตินี้หรือชาติไหนที่เธอจะได้เจอกับพี่ทิศเหนือซะที แต่จะให้เธอตอบทุกคำถามก็ไม่ไหวเหมือนกัน
แต่เธอจำที่ชิชาบอกได้ ว่าพี่ทิศเหนือทั้งดุและโหดมาก ดังนั้นเลยคิดจะใช้ความโหดของทิศเหนือให้เป็นประโยชน์เพื่อหลุดรอดจากสถานการณ์ที่โดนรายล้อมอยู่ตรงนี้
“คะ คือ นะ หนูมีธุระกับพี่ทิศเหนือค่ะ”
“ถ้าพวกพี่มัวแต่ถามหนู แล้วทำให้หนูไปหาพี่เขาช้า พี่ทิศเหนือคงต้องหงุดหงิดและอารมณ์เสียใส่มากแน่ ๆ”
ว่าแล้วก็ทำหน้านิ่ง ใสซื่อ วัดดวง
และดันได้ผลจริง เมื่อทุกคนได้ยินชื่อทิศเหนือ ต่างพากันเปลี่ยนท่าทีกะทันหัน
“เออว่ะ ไอ้เหนือแม่งขี้หงุดหงิดด้วย”
“แต่ไม่รู้มันกลับยังนะ วันนี้มันมีแข่งรถ”
“กูเห็นมันอยู่ช้อปคณะ น่าจะยังอยู่แหละ”
“แล้วช้อปคณะที่ว่านี่อยู่ตรงไหนเหรอคะ?”
“มา เดี๋ยวพี่พาไป” แล้วรุ่นพี่คนหนึ่งก็อาสาเดินนำ ทำอันปันยิ้มออกแอบถอนหายใจโล่งอก ก่อนที่เขาจะพาเธอเดินออกมาจากฝูงหมาป่าที่รุมล้อม
จากนั้น หนุ่มรุ่นพี่จึงพาเธอเดินอ้อมไปด้านหลังตึกคณะวิศวะที่เป็นโรงซ่อมรถภาคปฏิบัติของวิศวะยานยนต์ จนกระทั่งเดินมาถึงจุดที่ทิศเหนือยืนอยู่
“นั่น มันอยู่นั่น”
เขาชี้ไปทางชายร่างสูงสวมเสื้อช้อปวิศวะสีเลือดหมูที่ยืนหันหลังอยู่
ทว่าวินาทีนั้น อันปันกลับรู้สึกใจสังหรณ์ใจแปลก ๆ เพราะแผ่นหลังคนตรงหน้า มันช่างคุ้นตาเธอมาก ๆ
จวบจนกระทั่งชายหนุ่มหันกลับมา
เท่านั้นแหละ
กึก!
อันปันชะงัก ลมหายใจสะดุด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างราวกับเห็นผี!
O _ O!
ยะ...อย่าบอกนะว่า...
อันปันยิ้มร่าทันที เธอใช้ไม้พายอันเล็กตักเนื้อมาสก์โคลนสีเขียวข้นขึ้นมา แล้วค่อยๆ บรรจงปาดลงบนใบหน้าคมคาย ทิศเหนือนั่งนิ่งเป็นหุ่นปั้น สายตาคมกริบที่เคยใช้ขู่คนอื่น ตอนนี้กลับทอดมองใบหน้าหวานที่กำลังตั้งอกตั้งใจทาครีมให้เขาด้วยความรู้สึกเอ็นดูจนปิดไม่มิด มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นมาบางเบาโดยที่เธอไม่ทันสังเกตหลังจากผ่านมหกรรมแปลงโฉมเสือเป็นแมวชมพูไปได้ราวสิบห้านาทีจนมาสก์เริ่มแห้งตึง ทิศเหนือก็ลุกไปจัดการล้างหน้าล้างตาจนสะอาดเกลี้ยงเกลา ก่อนจะเดินเข้าไปในโซนห้องครัว หยิบชามที่ใส่กุ้งต้มตัวโตที่เตรียมไว้จากตู้เย็น ออกมานั่งลงข้างๆ อันปันที่กำลังเปิดซีรีส์ดูบนโซฟามือหนาที่ขึ้นเส้นเลือดและมีรอยแผลเป็นจากการจับเครื่องมือช่าง ค่อยๆ บรรจงแกะเปลือกกุ้งอย่างใจเย็น นิ้วยาวดึงเส้นดำออกจนสะอาดเอี่ยม ก่อนจะส่งกุ้งตัวโตไปจ่อที่ริมฝีปากบางของคนข้างๆ“อ้าปาก”อันปันหันมาอ้าปากงับกุ้งเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะโผเข้ากอดรอบคอแกร่งแล้วกดจูบลงบนแก้มสากเสียงดังฟอด“แฟนใครเนี่ย น่ารักที่สุดเลย!”“หึ...” ทิศเหนือหัวเราะในลำคอ แววตาพราวระยับ “น่ารักแล้วก็กินเยอะๆ ตัวแค่นี้กอดไม่อุ่นเลยว่ะ... ผอมเกินไปแล้ว”
พรึ่บ!ยังไม่ทันที่แมวมองคนนั้นจะได้ยินคำตอบ เสื้อช็อปสีเลือดหมูปักตราคณะวิศวะก็ถูกโยนพรวดลงมาจากทางด้านหลัง มันคลุมเข้าที่ศีรษะและไหล่บางของอันปันจนมิดชิด ก่อนที่ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักจะสอดหมับเข้าที่เอวคอด ดึงร่างเล็กให้ลอยหวือไปปะทะกับแผงอกกว้างของคนที่เพิ่งเดินมาถึงตัวอันปันโผล่หัวออกมาจากเสื้อช็อป ตาโตขึ้นเมื่อเห็นเสี้ยวหน้าคมของทิศเหนือที่กำลังยืนนิ่ง หน้าตึงอยู่“อยากได้นางเอกซีรีส์เชิญไปหาคนอื่น คนนี้เมียผม ผมไม่อนุญาต”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นเรียบนิ่ง แม้ไม่ใช่การตะคอกใส่ แต่ออร่าความเหี้ยมและสายตาดุดันที่จ้องเขม็งไปยังแมวมองหนุ่มคนนั้น ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตา ชายแปลกหน้าถึงกับหน้าถอดสี มือไม้สั่น รีบเก็บนามบัตรแทบไม่ทันเมื่อเจอสายตาพิฆาตของเด็กวิศวะทรงแบด“ขะ... ขอโทษครับน้อง! พี่ไม่รบกวนแล้วครับ!” พูดจบแมวมองคนนั้นก็รีบเดินจ้ำอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง“พี่เหนือ!” อันปันจัดเสื้อช็อปที่คลุมอยู่ให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งเบาๆ“ไปขู่เขาทำไมล่ะคะ เขาแค่มาทาบทามเอง กลัวจนวิ่งหนีไปนู่นแล้ว”ทิ
หากมีใครมาบอกทิศเหนือเมื่อเดือนก่อนว่า เสือวิศวะผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างเขา จะต้องมานั่งเฝ้าไข้ผู้หญิงคนหนึ่งยันสว่างด้วยความกระวนกระวายใจ ชายหนุ่มคงจะหลุดหัวเราะในลำคอแล้วต่อยปากคนพูดให้ร่วงลงไปกองกับพื้น ทว่าในเช้าวันนี้ สิ่งเหล่านั้นกลับเกิดขึ้นจริง และเขาก็ยินดีทำมันโดยไม่มีข้อแม้ภายในห้องนอนที่เงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางแผ่ว ทิศเหนือนั่งอยู่บนขอบเตียงนอนคิงไซส์ สายตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานของอันปันที่กำลังหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา แก้มใสที่เคยขึ้นสีระเรี่ยเพราะพิษไข้เริ่มกลับมาเป็นปกติทีละนิด แต่ร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเธอยังคงเด่นชัดชายหนุ่มหลุบตาลงมองฝ่ามือหนาของตัวเอง มือคู่เดิมที่เคยหยิบจับประแจ ซ่อมเครื่องยนต์ และใช้ชีวิตเสเพลไปวันๆ แต่วันนี้มันกลับสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พอนึกย้อนไปถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ความรู้สึกผิดอันหนักอึ้งก็แล่นริ้วเข้ามาจุกอยู่ที่อกตอนที่เห็นน้ำตาของคนตัวเล็กไหลออกมา มันเหมือนมีค้อนปอนด์อันใหญ่ทุบเข้ากลางใจของเขาอย่างจัง ทิศเหนือรู้ตัวดีว่าเขาแม่งโคตรระยำ ปากแข็ง ไร้เหตุผล และแสดงออกด้วยวิธีที่ห่วยแตกที่สุดที่ผ่านมาเ
แกร๊ก…ประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมร่างสูงที่ประคองถาดอาหารเข้ามา ในนั้นมีชามข้าวต้มร้อน ๆ แก้วน้ำ และยาพาราเซตามอลวางเคียงคู่กัน“ลุกไหวไหม”อันปันเผลอจับจ้องไปยังมือใหญ่ที่กำลังใช้ช้อนคนข้าวต้มในชามเพื่อระบายความร้อนช้า ๆ ก่อนที่เขาจะเลื่อนมันมาตรงหน้าเธอภาพตรงหน้ามันอบอุ่นเกินไป...จนเธอเริ่มไม่แน่ใจว่าผู้ชายสายตาอ่อนโยนตรงหน้านี้ คือคนใจร้ายคนเดียวกับเมื่อคืนจริง ๆ หรือเปล่า ดวงตาคู่หวานยังคงมองทิศเหนือไม่ละไปไหน ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าอยู่เงียบ ๆสุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน“หายโกรธหนูแล้วเหรอคะ…”มือที่กำลังคนข้าวต้มชะงักกึก ทิศเหนือปรายตามองคนป่วยก่อนจะถอนหายใจออกมา“เรื่องไหนล่ะ”คำย้อนถามพร้อมสายตาที่จ้องมองใบหน้าซีดเซียวอย่างคาดคั้น ทำเอาคนป่วยเริ่มใจเสียเพราะคิดว่าเขาอาจจะยังไม่หายโกรธเธอ“เรื่องทั้งหมด…” เสียงของเธอแผ่วเครือลง“กินข้าวแล้วกินยาให้เรียบร้อยก่อนค่อยคุยกัน”บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ทิศเหนือยังคงใช้ช้อนป้อนข้าวต้มร่างเล็กช้า ทว่าสายตายังคงเรียบนิ่ง จนอันปันยิ่งรู้สึกอึดอัดและหวั่นใจ มือเล็กได้แต่กำชายผ้าห่มเอาไว้แน่นขึ้น
เรียวนิ้วแกร่งขยับสอดแทรกเข้าไปในช่องทางรัก ก่อนจะขยับเข้าออกเป็นจังหวะรัวเร็ว"อ๊า... พี่เหนือ พอที""ปากบอกไม่ชอบ แต่แฉะเยิ้ม เหอะ... รู้ตัวไหมอันปัน แค่นิ้วพี่เธอยังตอดขนาดนี้""ฮึก... นะ หนูไม่ชอบ อึก อ๊า..."กล้าปากดีปฏิเสธ เขาเลยช่วยสงเคราะห์ความปากดีด้วยการเพิ่มนิ้วเข้าไปอีก"อ๊า... พะ พี่เหนือ อื้อ ไม่ไหว...""บอกมา... ตรงไหนที่ไอ้เหี้ยนั่นมันโดนบ้าง" เสียงลอดไรฟันเอ่ยถามอย่างหึงหวง ก่อนจะโน้มหน้าลงขบเม้มฝากรอยจ้ำแดงไปทั่วเนินอกอีกครั้ง"ไม่... ไม่โดน หนูไม่ได้ทำอะไรเลย พี่ก็เห็น"อันปันส่ายหน้ารัวปฏิเสธทั้งน้ำตา ในขณะที่ทิศเหนือตอนนี้เหมือนคนหน้ามืด เขาปลดซิปกางเกงตัวเองออก ดันสองขาเรียวให้แยกกว้าง ก่อนจะใช้สองมือตรึงเอวบางไว้แน่น แล้วกดสะโพกสอบตอกตรึงความปรารถนาเข้าไปสุดแรงปึก!"อ๊า!""อื้อ... พี่เหนือ เจ็บ..."...พายุอารมณ์จัดถูกจุดประกายขึ้นบนรถ ก่อนที่ความบ้าคลั่งนั้นจะถูกลากยาวมาสานต่อที่คอนโด ร่างเล็กถูกอุ้มพาดบ่าเข้ามาในห้องอย่างขัดขืนไม่ได้ โดยไม่มีแม้แต่คำอธิบายหรือง้อขอกลับดี มีเพียงการกระทำที่เอาแต่ใจและตักตวงอย่างเอาเป็นเอาตายของทิศเหนือล้วนๆ"อ๊า... พี่เหนือ หน
ทิศเหนือไม่แม้แต่จะหันมามองเธอ เขาหันไปพยักหน้าให้เซริวและไซเรนที่เพิ่งวิ่งตามมาถึงด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ลากมันไปหลังร้าน... แล้วสั่งให้การ์ดไปเอาภาพจากกล้องวงจรปิดมา ส่งตำรวจข้อหาพยายามข่มขืน”น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าเยือกเย็นจนน่ากลัวจนคนฟังขนลุก ทั้งเซริวและไซเรนแอบลอบมองหน้ากันพลางคิดในใจ... ไหนตอนแรกมันบอกไม่มีเด็กไงวะ?อันปันยังคงยืนตัวสั่น ทำอะไรไม่ถูก ความหวาดกลัวเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย ทว่าจังหวะนั้นเอง ทิศเหนือก็หมุนตัวกลับมาหาเธอ นัยน์ตาดุดันตวัดมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วออกแรงกระชากจนเธอถลาเข้าไปปะทะอกแกร่งอย่างแรง“ว้าย!”“อยากได้เงินจนตัวสั่น ถึงขนาดตามผู้ชายมาถึงลานจอดรถเลยหรือไง?” เสียงเย็นชาพ่นคำด่าที่ทำเอาคนฟังถึงกับหน้าชา ความโล่งใจที่คิดว่าเขามาช่วยพังทลายลงในพริบตา แทนที่จะได้รับคำปลอบโยน เธกลับถูกเขาสาดคำพูดใจร้ายใส่หน้าอย่างจงใจเหยียบย่ำ“ปล่อย!” อันปันเม้มปากแน่น พยายามสะบัดข้อมือออก แต่ฝ่ามือเขากลับล็อกแน่นราวกับคีมเหล็ก “หนูเจ็บนะ ปล่อยดิวะ!”“ไม่ปล่อย”“พี่ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้นะ เราเลิกกันแล้ว!”“แล้วไง?







