FAZER LOGINChapter 102 Pagpasok ko sa loob ng resort ay diretso ako sa library. Walang lingon dahil alam ko naman na sumunod sila sa akin saka wala akong sayang na segundo. “Open the CCTV,” utos ko agad sa staff na naka-duty. Agad silang kumilos at mabilis tiningnan ang monitor ilang segundo lang ay lumabas na sa malaking monitor ang mga kuha ng camera. Mabilis kong pinindot ang timeline. “6:30 AM… rewind.” Tahimik ang loob ng library ni isa ay walang nangahas magsalita. Tanging tunog lang ng pag-click ng mouse ang maririnig. Hanggang sa nakita. "There....." turo ko. Isang van, kulay black at same ng description ni Manang. “Zoom that.” utos ko sa nag-monitor sa CCTV. Lumapit ako sa screen. Unti-unting luminaw ang imahe. At doon, nakita ko ang logo na agila at kulay pula. At hindi lang iyon nang mas lalong lumapit ang frame kitang-kita ko ang mukha ng isa sa mga lalaki. Nanlamig ang buong katawan ko dahil hindi ako nagkamali kilalang-kilala ko siya. Isa siya sa mga tauhan
Chapter 101Tumunog ang telepono at naramdaman ko ang mabilis na tibok ng puso ko. Halos hindi ko alam kung paano sisimulan ang usapan.“Hello… Richie?” mahina at nanginginig kong tanong.“Ruth? Ano’ng nangyari? Bakit parang kinakabahan ka?” sagot niya sa kabilang linya, halatang nag-aalala rin.“Kidnap… anak ko. Kailangan ko ng tulong mo. Kailangan nating gawin ang lahat para mahanap siya agad!” mabilis kong sambit, halos walang humpay ang salita ko.“Don’t worry, we’ll handle this together. Sabihin mo sa akin lahat ng detalye — sino ang nakakita, saan siya huling nakita, anumang clues!” determinado niyang sagot.Huminga ako nang malalim at sinimulang ipaliwanag ang lahat: ang tawag ni Manang, ang sitwasyon sa ospital, pati na ang mga oras na lumilipas. Habang nagsasalita ako, naramdaman ko ang bigat na unti-unting bumabawas dahil may kasama na ako sa laban na ito.“Ruth, kailangan mo ring sabihin sa akin kung sino ang pwedeng lapitan natin sa loob ng security networks mo. Mas mabili
Chapter 100 Alam ko ang nasaisip ni Ace ay ang kanyang mag-iina. Hanggang nakita ko itong umalis patungo sa chapel dito lang sa loob ng hospital kaya hinayaan ko na lamang ito. Habang ako ay naghihintay sa labas ng operating room kung nasaan si Mica. Tahimik lang ako sa labas ng operating room. Naririnig ko ang mga hakbang ng mga nurse sa corridor at ang mahinang huni ng mga monitor sa loob ng ospital. Pilit kong pinipigilan ang sarili na tumingin sa pinto ng OR. Alam kong kailangan kong maging matatag, hindi lang para sa sarili ko, kundi para sa mga batang isisilang at sa pamilya ni Mica. Dahil sa bigat ng sitwasyon, huminga ako ng malalim at pinilit ko munang ilayo ang mga iniisip tungkol kay Ace. Hindi ngayon ang oras para sa galit o hinanakit. Ito ay tungkol sa buhay dahil may isang pangakong binitiwan ko sa isang babae na halos hindi ko kilala, ngunit nangangailangan ng buong tiwala ko. Habang naghihintay, napatingin ako sa paligid. Ang chapel sa kabilang corridor ay tahimi
Chapter 99 "Yes, me I help you?" agad kong tanong dito. "Good morning Miss Salvador. I'm sorry for disturbing your outing with your employees. I'm here to tell you Mrs. Pattern wants to see you and she admitted hospital now and she has critical condition!" “Critical condition?” ulit ko, halos bumulong. Tahimik na nakatingin sa akin ang staff, halatang alam niya na hindi biro ang sitwasyon. “Kailan po?” tanong ko, pilit pinipigilan ang kaba sa boses ko. “Kanina pa po, Miss Salvador. She requested specifically to see you.” Huminga ako nang malalim, pilit iniayos ang sarili. Alam kong may obligasyon akong gawin, at hindi ito puwedeng ipagpaliban. “Okay… ihatid mo ako sa ospital,” sabi ko, mahinahon pero may bigat sa tinig. Habang naglalakad papasok sa kotse, pilit kong kinokontrol ang damdamin ko. Sa bawat minutong lumilipas, palaki ng palaki ang kaba sa dibdib ko. “Zahra…” tawag ko sa katabi ko. Tumango siya, alam kong naiintindihan niya ang bigat ng sitwasyon. “I’ll come wi
Chapter 98 “Listen…” mariin kong sabi, kahit wala na siya sa linya, parang kausap ko pa rin siya. “Mabuti pang huwag mong guluhin kami ng anak ko, Ace.” Napahigpit ang hawak ko sa phone. “You focus on your wife.” Huminga ako nang malalim para pinipigilan ang emosyon na gustong kumawala. “Alam mong mas kailangan ka niya ngayon…” Bahagyang nanginig ang boses ko, pero pinilit kong panatilihing matatag. “At alam mong may sakit siya.” Pumikit ako sandali. Naalala ko ang mukha ng asawa niya kahapon. Yung pakiusap. Yung sakit. Yung takot. Kaya mas lalo akong tumibay. “So don’t… bother us.” Dahan-dahan kong ibinaba ang phone. Tahimik. Pero ang dibdib ko ay mabilis pa rin ang tibok. Hindi ako galit at hindi na lumagpas na ako doon. Pero hindi ibig sabihin nun, papayag akong gambalain niya ulit ang buhay namin. Lalo na ang anak ko. Napatingin ako sa pintuan ng kwarto ko. Sa direksyon kung nasaan si Gab. “Hindi na mauulit…” bulong ko. Dahil sa pagkakataong ito hindi na ako yung babaeng
Chapter 97 Ruth POV Pagdating namin sa penthouse dito sa Makati at eksaktong 11 PM na ng gabi. Tahimik ang buong paligid. At ganun din kami. Dahan-dahan kaming pumasok upang iniiwasan ang kahit anong ingay. Ayokong magising ang kasambahay. Lalo na ang anak ko. Hinubad ko ang heels ko at marahang inilapag sa gilid. Si Zahra naman ay tahimik lang ding naglakad papunta sa kwarto niya. May sarili siyang silid dito, isang patunay kung gaano na rin siya naging parte ng buhay ko. Hindi lang bilang PA. Kundi, bilang pamilya. “Good night,” mahina niyang sabi bago pumasok sa kwarto niya. “Good night,” sagot ko rin. Pagkasara ng pinto niya tumahimik ulit ang buong penthouse. Huminga ako nang malalim. At saka ako naglakad papunta sa kwarto ng anak ko. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto. At doon ay nakita ko ang aking prinsipe na si Gab ang aking buhay at nag iisang anak. Mahimbing na natutulog. Tahimik. Payapa. Lumapit ako sa kama at marahang hinaplos ang buhok niya. “My baby…” bulong
Chapter 30 Isang linggo kaming nanatili sa ospital. Mahabang araw, mahahabang gabi—pero ni minsan, hindi niya ako iniwan sa ere. Hindi niya ako kinalimutan. Hindi niya ako tinrato na parang obligasyon. Araw-araw, nariyan siya. Minsan may dalang pagkain, minsan simpleng tanong lang kung kumusta
Chapter 32 Hindi namin namalayan ang oras—papalapit na pala ang alas-sais ng hapon. Napatingin si Ella sa relo niya saka siya marahang tumayo. “Ate, kailangan ko na ring umuwi,” sabi niya, may bahid ng pag-aalala sa boses na parang ayaw pa sana niyang umalis. “Salamat talaga, Ella,” agad kong sa
Chapter 31 Hindi nagtagal ang biyahe. Tahimik lang kami sa loob ng sasakyan, maliban sa mahinang paghinga ng munting anghel na mahimbing na natutulog sa mga bisig ko. Pagdating namin, bumaba ako at tumingin sa gusaling matagal ko nang tinutuluyan. Simple lang—walang engrandeng disenyo, walang kar
Chapter 33Fast forward.“Mom, can I go with Aunt Ella?” wika ng anak kong si Gab, nakasabit ang maliit niyang backpack sa balikat at kumikislap ang mga mata sa excitement.Napangiti ako agad. “Yes, of course, baby,” sagot ko habang inaayos ang kwelyo ng suot niya. “But don’t forget to be a good bo







