CHAPTER 3: Shattered

Kyros and I started our friendship during middle school. Niligawan niya ako noong tumuntong ako ng sixteen at dahil magkaibigan din ang pamilya namin, hindi kami nahirapan na tanggapin ang isa’t isa. 

I accepted him before I started university. When I was seventeen, my bodyguard helped my kidnappers. Young and innocent, I was almost abused by them. But Kyros arrived before they could destroy me.

Of course, there had always been rumors—whispers that those scumbags had abused me. But Kyros, my savior, had pursued me relentlessly, and I truly believed our relationship would strengthen both our families.

Everyone in our circle—family and friends alike—knows that Kyros and I were each other's first love. 

Hindi namin naranasan na pasukin ang relasyon sa iba; kaming dalawa lang palagi. Nang iwan ko ang pamilya Sinclair matapos ang isang matinding alitan sa aking ama, itinuring iyon ni Kyros na hudyat upang iuwi sa kasalan ang aming relasyon.

Mahal niya ako nang sobra kung pagbabasehan ang ilang taon at mga pinagdaanan namin. 

Ang villa kung saan kami nakatira ay ilang metro lamang ang layo mula sa ospital sa Bryston City, at habang papasok ang aking sasakyan sa eksklusibong subdibisyon, biglang natigil ang paglalakbay ng isipan ko. Ipinarada ko ang sasakyan ilang metro ang layo sa tirahan namin. 

Tanging ang sasakyan lang ni Kyros ang nakita ko na nakaparada sa hindi kalayuan, isang malinaw na palatandaan na naroon siya. Matapos ilagay ang aming security code, itinulak ko ang pinto.

Nalaglag ang puso ko nang makita ang mga hinubad na mga damit sa couch at sa carpet. Dinig din ang malakas na halinghing na nagmumula sa itaas, partikular sa silid ni Kyros. 

Isang mabagal at nag-aalab na galit ang gumapang sa aking dibdib. Hindi ko kailanman naisip na pagtataksilan ni Kyros ang aming pitong taong relasyon. Dahan-dahan ako na umaktyat ng malapad na hagdan nang hindi napapansin ng dalawang taong nalulunod sa sarili nilang mundo.

The bedroom door was wide open. Ang kanilang mga ungol, nagkikiskisang mga katawan, ay inaanod ng hangin, na sumira sa anumang natitirang ilusyon sa akin

Bago ko pa man lubos na maunawaan ang aking nakikita, isang pamilyar na tinig ang bumasag sa hangin, ang bawat salita ay maingat na pinili upang makasakit.

“What would Gazelle feel now that you let me wear her jewelry while you were fucking me?” 

Natigilan ako. Natutop ko ang bibig ko nang makilala ang tinig na iyon. Si Stella ang may-ari ng tinig, ang mismong babae na nagpanatag sa akin na ninenerbyos lang ako sa nalalapit na kasal, ang yumakap sa akin sa ilalim ng pekeng pagkakaibigan.

Kyros responded, “I find it sexy. At least now, fucking you feels like fucking her.”

Sa oras na iyon ay hindi ko nakikilala ang nobyo ko sa ganitong pananalita. 

Stella giggled, her voice dripping with amusement. “What a twisted fantasy.”

Pagkatapos ay sumunod ang hindi mapagkakamaliang tunog ng mainit at nag-aalab na mga halik, na sinundan ng palitan ng mga bastos na salita. Nakakuyom ko ang kamao ko at hindi ko alam kung ipakikita ko ba ang sarili ko para ipaalam na naroon lang ako, isang metro ang layo sa pintuan ng silid.

“Promise me that I will be the only one you touch and no one else, Kyros.”

May halong katuwaan ang tono ng nobyo ko. "Ano? Nagse-selos ka ba?"

“Of course! You are the only man for me, Kyros. I’m enjoying this! Naniniwala ako sa sinasabi mo na kaya hindi mo magalaw si Gazelle ay dahil naiisip mo pa rin ang posibleng ginawa sa kanya ng mga kidnappers. Nagpapasuka sa iyo ang isiping ginalaw siya ng maduduming kamay.”

Her voice softened with calculated sympathy.

“Iyon ang dahilan kaya naiiwasan ko na magselos sa kanya.”

“Dapat kang magselos sa kanya, Stella!” singhal ni Kyros. “Anuman ang ginawa ng mga kidnapper na iyon sa kanya noon, hindi niyon mapipigilan ang pagmamahal ko sa kanya!”

“Pero paano naman ako?” nanginginig ang boses ni Stella, bakas ang mababaw na pagkabigo.

“Wala kang karapatan na ikumpara ang sarili mo kay Gazelle. You’re just my slut, who wished to have tried Gazelle and I’s villa. Ikaw ang isinama ko sa reservation dinner para sa Valentine’s. Hindi mo na kailangang humingi ng hihigit pa kung tinatamasa mo na ang mga bagay na hindi ko ibinabahagi sa kanya.”

Humagikgik si Stella. “Paano kung subukan nating makipagtalik sa loob ng ward sa ospital? Sa ospital kung saan nagtatrabaho si Gazelle. Hindi ba kapana-panabik iyon?”

Hindi ko na pinakinggan pa ang iba pang mga salita; nais kong masuka Nang hindi na naghintay na makarinig pa ng iba, tahimik akong umalis sa villa, walang iniwan na anumang bakas ng aking presensya maliban sa nasirang tiwala.

Bahagya pa lang akong nakarating sa kotse nang mapayuko ako at sumuka sa gilid ng daan, labis na pinanghinaan dahil sa mga impormasyon.  

Sa sasakyan ay iniyak ko ang lahat; ang katotohanan na may namamagitan na sekswal na relasyon sa nobyo at kaibigan ko, ang katotohanan na kayang dalhin ni Kyros ang ibang babae sa villa na parang sampal sa akin, ang katotohanan na kaya walang masimulan na sekswal sa pagitan namin ni Kyros ay dahil nasusuka siya at hindi masikmura na posibleng ginalaw ako ng iba.

Kung talagang mahal niya ako, dapat ay nagtiwala siya sa akin. Bilang tagapagligtas ko sa araw na iyon, alam niya nang higit sa sinuman na hindi kailanman nagtagumpay ang mga kidnapper sa binalak nila. 

Yet he let those doubts grow, turning me into a joke, a fuel for cruel gossip.

“We have to stay in control, babe. Even though our parents know we're getting married and that our relationship is going well, I have to stand firm on no pre-marital sex. Your dad cherished you, and I promised Mr. Sinclair that we would live in separate rooms until we're married.”

Iyan ang mga sinabi sa akin ni Kyros noon. At noong mga sandaling iyon, punong-puno ako ng pasasalamat sa akala kong pagrespeto niya.

Ang totoo, multo pa rin ng nakaraan ang takot ko. Ang trauma mula sa tangkang pag-kidnap ang dahilan kung bakit hindi ko pa kaya ang ganoong uri ng intimasiya. Kaya naman walang nangyayari sa amin ni Kyros. Pero walang ibang nakakaalam niyon.

Si Kyros ang tanging naging kakampi ko simula nang talikuran ko ang mansiyon ng pamilya ko. Marahil iniisip niyang hindi ko siya kayang iwan dahil umaasa ako sa kanya, kahit pa harap-harapan niya akong lokohin. 

Nakalimutan ba niyang umalis ako nang walang pag-aalinlangan noong nangaliwa ang ama ko kasama ang kaibigan ko? Why would this be any different?

I could leave him just the same.

Why do they always betray me with my friends?

Matapos kong bigyan ang sarili ng ilang sandali para huminga at magpakalma, pinaandar ko ang kotse ko pabalik sa ospital.

Bumalik ako sa trabaho na tila walang nangyari. Isang bagay ang natitiyak ko: hinding-hindi ko mapapatawad si Kyros sa ginawa niya sa akin.