LOGINUmandar ang mga mata ni Lucas—malalaki, bilog, at nangingintab na parang mga ubas na kulay-ube—habang lumilipat ang tingin niya mula kay Alyssa papunta kay Ethan. Parang hindi siya mapakali, at halatang may kung anong hinala sa loob-loob niya. “Sinasabi ko na nga ba… kayo ba? Nagte-team up na ba kayo para takutin ako? Isang tinginan n’yo lang, nagkakaintindihan na kayo. Paano n’yo maipapaliwanag ‘yon kung hindi kayo mag–jowa?”Halos mapatawa si Alyssa, pero pinigilan niya. Gusto sana niyang sabihin na noong siya mismo ay nasa operating table pa, kahit hirap siyang magsalita at halos tingin lang ang kinaya niya, naiintindihan na agad siya ni Lucas. Kung gano’n ang basehan, edi sila na rin ni Lucas? Pero syempre, hindi niya kayang sabihin ‘yon nang diretsuhan.Kalmadong sumagot si Ethan, pero ramdam ang mahinahong kumpiyansa sa boses niya. “Kapag may dalawang tao na pareho ang values at pananaw sa buhay, natural lang na pareho rin sila mag-isip tungkol sa mga bagay-bagay. Kahit hindi si
“Naku, may kaibigan ako na siguradong matutuwa kapag narinig niya kung gaano ka-kapangahas ang idea mo,” ani Lucas, habang halos nangingintab ang mata niya sa tuwa. May pa-swirl pa siya ng kamay at mayabang na tumawa na parang proud na proud sa sarili niyang biro.Habang naglalakad pa lamang palapit si Ethan, narinig na agad nito ang hirit ni Lucas. Napailing siya nang bahagya, saka ngumisi ng tipid—iyong tipong ngising may halong pang-aasar pero magaan. “Talaga? Gano’n ba katapang ang pinagsasabi mo ngayon?” tugon niya, na parang walang effort pero may daterminadong pangalaska.Para bang may spotlight na biglang bumagsak kay Lucas. Napahinto siya kaagad—parang isang batang nahuli ng nanay niyang bumubunot ng tsokolate sa freezer nang patago. Mabilis siyang napakamot ng batok, halatang nabigla at nauutal pa nga nang magsalita. “E-Ethan… sinong kaibigan mo diyan?”Hindi na nagsayang ng oras si Ethan. Walang drama, walang build-up—simple lang niyang itinuro si Alyssa, na nakaupo pa rin
“Anong... anong sabi mo?” Napahinto bigla si Adrian, at sa kanyang mga mata ay sumiklab ang isang halatang kislap ng pananabik. “Lyra, ano’ng sinabi mo? Buntis ka? Sigurado ka ba? Kailan pa nangyari ito?”Mula sa kabilang linya, maririnig ang mahinahong tinig ni Lyra, halos pabulong ngunit puno ng hiya at saya. “Nitóng mga araw, wala akong ganang kumain, kaya kaninang umaga, sinubukan kong mag-pregnancy test. Lumabas na may dalawang guhit... Hindi pa ako nakakapunta sa ospital para sa blood test. Gusto ko sanang samahan mo ako.”Agad na sumiklab ang kasabikan sa mukha ni Adrian. “Hintayin mo ako, Lyra. Pauwi na ako ngayon. Sandali lang.”Pagkababa ng tawag, tumindig siya at halos tumakbo palabas ng opisina. Ni hindi man lang niya nilingon si Sera na tahimik lamang na nakatayo sa tabi, tila ba biglang naging hangin sa kanyang paligid.Nanatiling nakatingin si Sera sa papalayong likod ni Adrian—ang dating asawa niyang minsan niyang pinangarap makasama habang-buhay. Nang tuluyan na itong
Ang biglang pag-amin ni Ethan ay nag-iwan kay Alyssa ng ilang minutong tulalang nakatitig lamang. Hindi niya agad malaman kung ano ang dapat niyang sabihin o maramdaman. Nang mapansin ni Ethan ang pamumutla ng babae, agad siyang nagbawi ng tono. “Okay lang kung hindi mo kayang sagutin ngayon,” sabi niya, pilit na ngumiti. “Kung ayaw mo, maaari naman tayong manatiling magkaibigan at katrabaho. Wala namang problema ro’n.”Tahimik lang si Alyssa. Wala siyang maisagot. Para siyang napako sa kinauupuan. Dahil sa labis na alanganing sitwasyon, ramdam nilang pareho na magiging awkward kung magtatagal pa sila sa iisang silid. Kaya bago pa tuluyang lamunin ng katahimikan ang paligid, si Ethan na mismo ang nagkusang magpaalam. Bago umalis, tumingin pa ito sa kanya at marahang nagsabi, “Alam ko namang hindi puwedeng pilitin ang damdamin. Kung mahirap para sa ’yo, kalimutan mo na lang. Parang hindi ko na lang sinabi.”Hindi naman dahil nahihiya si Alyssa kaya hindi siya makapagsalita—kundi dahil
“Nang matagpuan kita, napansin kong nabali ang iyong buto sa binti—ang tibia—dahil tumama ka sa gilid ng bathtub,” paliwanag ni Ethan habang maingat na inaayos ang kumot ni Alyssa. “Ang ganitong klaseng pagbagsak ay karaniwang nangyayari kapag nagulat o nasindak nang matindi. At dahil basa ang sahig ng banyo, madulas iyon kaya lalo kang nadulas at nawalan ng balanse. Kagabi, nawalan ng kuryente sa hotel… kaya ang tanging bagay na maaaring nagpagulat sa iyo nang gano’n ay ang dilim.”Sandaling natigilan si Alyssa, bago siya marahang tumango bilang pag-amin.Nagpatuloy si Ethan, mahina ngunit puno ng pag-unawa ang tinig, “Alam mo, karamihan sa mga tao ay likas na natatakot sa dilim. Dahil ang dilim ay sagisag ng kawalan ng katiyakan—at likas sa tao ang matakot sa mga bagay na hindi nila nakikita o nauunawaan. Pero kung ang takot mo ay ganito kalalim, marahil ay dahil sa isang masakit na karanasan noong bata ka pa, tama ba?”Napayuko si Alyssa, halos ayaw umamin. Ngunit nang magtagpo ang
“Alyssa, gusto mo bang matulog na muna?” mahinahong tanong ni Marco, halos pabulong, parang naglalakad sa manipis na yelo.Tahimik lamang si Alyssa. Nakatalikod pa rin siya, pinipilit ipikit ang mga mata, bagaman hindi naman talaga siya inaantok. Gusto lang niyang magpanggap—na pagod, na walang pakialam, na hindi siya nasasaktan sa bawat salitang lumalabas sa bibig ng lalaking minsang tinawag niyang asawa.“Kung gano’n,” patuloy ni Marco, pilit pinapakalma ang boses, “matulog ka na muna nang maayos. Babalikan kita mamaya.”Kasabay ng kanyang mga salita ay ang mahinang creak ng pinto. Bumukas iyon, saka dahan-dahang nagsara.Tahimik. Walang iniwang bakas maliban sa malamig na hangin na tila sumingaw mula sa puwang ng pintuan.Umalis na siya.Totoo ngang umalis na.Napatawa si Alyssa—isang mapait, mahina, halos walang tunog na tawa. Bakit pa siya pumunta rito? tanong ng isip niyang pagod na pagod. Dahil ba gusto niyang dalawin ang maysakit… o dahil gusto niyang ipagtanggol si Sam, linis
Napabuntong-hininga si Alyssa habang nakaupo pa rin sa sofa, hawak-hawak ang cellphone sa dibdib. Dahan-dahan niyang idinantay ang noo sa tuhod, tila pinipilit pigilan ang pagbagsak ng luha. Ramdam niyang muli na naman siyang nakasiksik sa pagitan ng dalawang mundo—ang mundo ng tamang desisyon, at
Mabilis na lumamig ang paligid nang tumalikod si Marco at sumama kay Sam palabas ng bahay. Wala na rin siyang nasabi pa, at si Alyssa, naiwan na lamang sa sofa, tila pinagbagsakan ng katahimikan. Ramdam niya ang pagod, hindi lang sa katawan kundi sa damdamin.Hindi nagtagal, dumating si Yaya Mila,
Pagkapihit pa lang ng susi sa pinto, bumukas agad iyon—hindi pa man tuluyang naigagalaw ni Marco ang door handle, naroon na si Sam, mabilis na sumalubong. Para bang kanina pa siya nakaabang sa kanilang pagdating, at bawat tunog ng sasakyan sa labas ay tinataya kung si Marco na ba iyon.Nakangiti si
Tumunog ang telepono ni Marco.Magkaharap pa rin sila ni Alyssa sa maliit na flower bed sa labas ng mall. Dahil magkalapit ang pagkakaupo nila, malinaw na nakita ni Alyssa ang pangalan na lumitaw sa screen—Sam.Hindi na niya kailangang hulaan kung anong dahilan ng tawag. Siguradong tinatanong nito







