Chapter 5: Daddy’s First Promise

Tatlong araw ang lumipas matapos ang pagkikita nina Adrian at Sophia.

Hindi pa rin lumalabas ang resulta ng DNA test, pero isang bagay ang napansin ng lahat sa Montenegro Holdings.

Nagbago si Adrian.

Hindi na siya ganoon kalamig tulad ng dati.

Minsan ay nahuhuli siyang nakatingin sa drawing na iniwan ni Lily sa kanyang opisina.

Isang simpleng drawing ng tatlong taong magkakahawak-kamay.

Sa itaas nito ay nakasulat ang:

“My Happy Family.”

Napabuntong-hininga siya habang hinahawakan ang papel.

“Sir?”

Napalingon siya kay Claire.

“The ten o’clock meeting is ready.”

“I’ll be there in five minutes.”

“Okay, Sir.”

Pagkaalis ni Claire, muli niyang tiningnan ang drawing.

Hindi niya maintindihan kung bakit sa loob lamang ng ilang araw ay parang may kulang na agad kapag hindi niya nakikita ang batang iyon.

⸻

Samantala…

Sa apartment nina Sophia…

“Mommy! Hurry!”

Masayang tumatakbo si Lily habang suot ang kanyang school uniform.

Napangiti si Sophia.

“Slow down, baby. Madadapa ka.”

Lumapit ang bata at niyakap siya.

“Mommy…”

“Hmm?”

“Pwede ba nating bisitahin si Daddy ulit?”

Napahinto si Sophia.

Hindi niya alam ang isasagot.

Hindi pa malinaw ang lahat.

At ayaw niyang umasa ang anak kung sakaling hindi maging maganda ang kahihinatnan.

“We’ll see, okay?”

Tumango si Lily, pero halatang nadismaya.

⸻

Habang naglalakad papasok sa school si Lily, bigla siyang napahinto.

May isang matandang lalaki ang nakatingin sa kanya mula sa kabilang kalsada.

Nakasuot ito ng itim na suit at may hawak na tungkod.

Si Don Alejandro Montenegro.

Tahimik niyang pinagmamasdan ang bata.

“Kamukhang-kamukha…”

Mahina niyang bulong.

“Daniel noong bata pa.”

Hindi niya namalayang napapangiti siya.

Ngunit mabilis din iyong nawala.

Hindi siya puwedeng magpadala sa emosyon.

⸻

Bandang tanghali…

Habang nasa meeting si Adrian, biglang nag-ring ang cellphone niya.

Hindi niya ito sinasagot kapag meeting.

Pero nang makita niya ang caller ID…

Sophia Reyes.

Agad niyang sinagot.

“Hello?”

Halos umiiyak ang boses ni Sophia.

“Adrian…”

“Please…”

“Kailangan kita.”

Nanlaki ang mga mata niya.

“What happened?”

“Si Lily…”

“She’s missing.”

Biglang tumayo si Adrian.

“WHAT?!”

Napatingin sa kanya ang lahat ng board members.

“Cancel this meeting.”

“Now.”

Hindi na siya nag-aksaya ng oras.

Mabilis siyang tumakbo palabas ng conference room.

⸻

Sa kabilang banda…

Halos mawalan na ng lakas si Sophia kakahanap.

Kanina lang, pagkatapos ng klase ni Lily, dumaan lang siya sa convenience store para bumili ng tubig.

Paglabas niya…

Wala na ang anak.

“Baby…”

“Saan ka na…”

Umiiyak na siyang tumatakbo sa paligid.

Dumating si Adrian makalipas ang sampung minuto.

Agad niyang nilapitan si Sophia.

“Tell me everything.”

Nanginginig ang babae.

“One minute lang akong lumingon…”

“Pagbalik ko…”

“…wala na siya.”

Mahigpit na naikuyom ni Adrian ang kanyang kamao.

Hindi niya maintindihan kung bakit sobrang bigat ng nararamdaman niya.

Parang may pumipiga sa puso niya.

“Claire!”

“Yes, Sir!”

“Call the police.”

“Get every CCTV footage within a two-kilometer radius.”

“Yes, Sir!”

⸻

Halos isang oras silang naghanap.

Lahat ng security team ng Montenegro Holdings ay tumulong.

Maging ang mga pulis ay nagsimula nang maghanap.

Habang naglalakad si Adrian sa isang maliit na park…

May narinig siyang pamilyar na boses.

“Daddy!”

Bigla siyang napalingon.

Sa ilalim ng isang malaking puno…

Nakaupo si Lily.

Kasama ang isang matandang tindera ng fishball.

Pagkakita sa kanya ng bata, masaya itong tumakbo.

“Daddy!”

Agad niya itong sinalubong at mahigpit na niyakap.

Napabuntong-hininga siya sa sobrang relief.

“Are you okay?”

Tumango si Lily.

“Sorry po.”

“Nakita ko kasi ang puppy.”

“Sinundan ko.”

“Tapos hindi ko na alam ang daan.”

Napapikit si Adrian.

Hindi niya namalayang mahigpit na mahigpit na pala ang yakap niya sa bata.

Parang natatakot siyang mawala ito ulit.

Dumating rin si Sophia.

Pagkakita niya kay Lily, agad niya itong niyakap.

“Baby!”

“I’m sorry, Mommy.”

Umiiyak na rin ang bata.

Hindi na napigilan ni Sophia ang mapaluha.

⸻

Lumapit ang matandang tindera.

“Buti na lang nakita ko siya.”

“Hindi siya umalis dito.”

“Sabi niya…”

“…hinihintay niya raw ang Daddy niya.”

Napatingin ang matanda kay Adrian.

“Ikaw pala iyon.”

Tumango siya.

“Thank you.”

Kinuha niya ang wallet niya at inabot ang isang sobre ng pera.

Ngunit umiling ang matanda.

“Hindi ko kailangan ng pera.”

“Mas kailangan ng batang ’yan ang Daddy niya.”

Parang tumama ang mga salitang iyon sa puso ni Adrian.

Tahimik siyang yumuko bilang pasasalamat.

⸻

Habang pauwi sila…

Nakaupo si Lily sa likod ng sasakyan kasama si Sophia.

Bigla niyang hinawakan ang kamay ni Adrian mula sa gitna ng upuan.

“Daddy?”

“Hmm?”

“Promise…”

“…hindi mo na po ako iiwan?”

Sandaling natahimik si Adrian.

Hindi pa lumalabas ang DNA test.

Wala pa siyang kasiguruhan.

Pero nang makita niya ang takot sa mga mata ng bata…

Hindi niya kayang magsinungaling.

Mahina niyang hinawakan ang maliit nitong kamay.

“I promise.”

“No matter what happens…”

“I’ll protect you.”

Masayang ngumiti si Lily.

At sa unang pagkakataon matapos ang limang taon…

Naramdaman ni Adrian ang isang bagay na matagal nang nawawala sa kanya.

Hindi bilang CEO.

Hindi bilang billionaire.

Kundi bilang…

Isang ama.

Ngunit sa hindi nila nalalaman…

May isang lalaking nakamasid mula sa loob ng isang itim na SUV.

May hawak itong camera na kuha ang bawat sandali nina Adrian, Sophia, at Lily.

Ngumiti ito nang malamig.

“Sakto…”

“Mas magiging masakit kapag nabuo na sila…”

“…bago ko sila sirain.”